Humo sprak metEddy Wally

‘Ongelooflijk hoelang ik al in het succes zit, nietwaar?’

Beeld VMMA

In Kobe zijn de Belgen niet oneervol van de Brazilianen aan het verliezen, en in Zelzate, waar een buitentemperatuur van tweeëndertig graden heerst, sta ik in de keuken van Eddy Wally. Van voetbal is in Wallywood geen sprake. The Voice of Europe stopt een cd’tje in een gettoblaster en zingt vervolgens mee met zijn eigen cover-versie van ‘New York New York’ en ‘My Way’. We staan op een armlengte van elkaar, en ik heb het gevoel dat ik iets markants meemaak, balancerend op de rand van een droom. Eerder die dag was hij op zijn zomers in de deuropening verschenen: hij droeg een breedgerande strohoed, een gestreept T-shirt en bermudashorts. Mijn fotograferende collega en ik konden meteen zien dat hij er schik in had. Hij had ook goed nieuws voor Humo: ‘De mensen in de fabrieken lezen dat blad van a tot z.’ Het duurde niet lang of zijn natural high sloeg op ons over, en weldra konden wij op de begane grond de muziek der sferen horen: gevleugelde accordeons leken door eindeloze ruimte te suizen. Geen wonder dat er in 1999 een planeetje naar hem is genoemd: het werd ontdekt door de Antwerpse astronoom Eric Helst, heeft een diameter van twaalf kilometer, en doet vijf jaar en zes maanden over een omwenteling. Wally in the sky with diamonds.

Meer ‘legendarische Humo sprak met’ hier

(Verschenen in Humo 3225 op 25 juni 2002)

Hij leidde ons met de charme van een perfecte gastheer het Wallyhalla binnen, een schrijn te zijner ere, dat hij ook als woonkamer gebruikt: vitrinekasten die wemelen van de offergaven van zijn fans, etagères vol souvenirs van zijn verre reizen. Kunstbloemen naast echte boeketten, die hem gisteren nog uit bewondering werden toegeworpen. Hier en daar wordt ons oog getroffen door olieverfschilderijen waarop The Voice of Europe in vol ornaat en in kenschetsende poses is afgebeeld, door kunstenaars met de beste bedoelingen. Op een vergulde plaquette staat te lezen: ‘Een leven, een carrière, een mens, een vriend: Eddy Wally.’ Er is nauwelijks een woord van gelogen. Eddy Wally wordt binnenkort 70. Voor die gelegenheid gaat op 20 juli in theater Capitole in Gent het muziekspektakel ‘The Eddy Wally Story’ in première. Maar voor het zover is, struinen wij langs Memory Lane achter de Prins van het Levenslied aan. 

EDDY WALLY «Ik vergeet niets. Nooit. Ik heb een fantastisch geheugen.» 

HUMO Dat zou mij niet verbazen, maar laat ik uw geheugen toch maar even op de proef stellen. Zegt de datum 12 juli 1932 u iets? 

WALLY (Denkpauze. Daarna, met een stralend gezicht) «Dat wil zeggen: De Verjaardag! De verjaardag van Mister Wally! Onvoorstelbaar! Hij is grootgebracht in de oorlogsjaren, tussen de bommen en de raketten. Hij was een jongetje dat hier gewoon door de straat liep, toen de Duitsers hier allemaal waren. Maar ik weet ook nog goed te vertellen wat er voor de oorlog gebeurde: daar heb ik nog herinneringen aan.» 

HUMO U was een jaar of acht toen de oorlog begon. 

WALLY «7 jaar. Maar die goeie tijden vóór de oorlog weet ik dus ook nog: toen nonkel Florimond naar Parijs reed met een wagen met zo’n draaidinges, een manivelle. Die mensen waren zo lief voor mij, zo onvoorstelbaar lief; gewone boerenmensen van hiernaast, hoor. En nonkel Florimond werkte in de loodsen in de haven van Gent. Weet ik veel wat hij daar precies deed, begrijpt u? ’t Was één fantastisch feest.»

De poeperjaren 

HUMO Het gezin waaruit u voortkomt, had het niet breed, hè? 

WALLY «Neen. Mijn vader was maar 49 jaar toen hij stierf. Mijn moedertje bleef achter met drie kinderen. Ik was de jongste. Voor hij stierf, is mijn vader drie weken zeer zwaar ziek geweest, maar in die tijd wisten ze nog niet goed wat hem mankeerde. Mijn vader kwam te sterven en ineens veranderde alles voor mij. Moetje zei: “t Zou beter zijn als je ging werken.’ Maar in die tijd was ik al in allerlei cafeetjes aan het optreden. Dat had ik van mijn vader geleerd. Hij was ook muzikant. En escamoteur. En smokkelaar.» 

HUMO 0 ja: Zelzate ligt aan de Belgisch-Nederlandse grens. Vandaar. 

WALLY «Vandaar, inderdaad. Een heel verhaal, hoor.» 

HUMO Vertel het maar eens. 

WALLY «Wel, hij werkte in één van de moeilijkste fabrieken van Zelzate, in een teerfabriek. Terre, noemen wij dat. Die teer heeft hem misschien gepakt - misschien is hij daardoor vroeg gestorven. Maar goed, hij speelde accordeon in cafés en hij zong, en hij kon dansen als de Russen.» 

HUMO De kozakkendans. 

WALLY «Op zijn ukske, ja. (Zingt een opzwepende Russische melodie) Schitterend! En ik ging als kind overal met hem mee. Tijdens de oorlog moest ik de wacht houden voor de cafés: de mensen mochten van de Duitsers wel zingen, maar niet dansen. Als ik de Duitsers zag aankomen, moest ik subiet een seintje geven (schichtig, half fluisterend): ‘Vader! Vader! De Duitsers zijn daar!’ We trokken samen van café naar café. Later deed ik dat alleen. Spelen van één uur ’s middags tot één uur ’s nachts, voor tweehonderd frank.» 

HUMO Was dat goed betaald in die dagen? 

WALLY «Jazeker, en ik mocht ook nog eens met de pet rondgaan. Fantastische tijden. Ik met mijn gitaar of mijn accordeon, en mijn grosse caisse, die ik met de voet bespeelde. Ongelooflijk hoelang ik al in het succes zit, nietwaar? 

»Maar ik wil nog eens terugkomen op die oorlogsjaren: wat Eddy Wally toen al niet gedaan heeft voor de mensen! Pas op, dat wéten veel mensen niet. Van mijn vader moest ik naar de muziekles gaan. Privéles in de duik. Thuis waren wij zo’n beetje kleine boertjes: we kweekten varkens enzovoorts, om u maar een voorbeeld te geven. Maar de ellende die ik bij die muziekleraar te zien kreeg! Zijn lieve moeder, zijn zusters: die zaten daar te verhongeren. Ik ging naar huis en zei tegen mijn moeder - ik krijg er nog de tranen van in mijn ogen: ‘Die dutsen mogen toch niet verhongeren, hè?’ En ik begon direct schellen buik van het varken af te snijden, en schellen hesp, en met twee netzakken vol ben ik naar die mensen toegegaan. Zij waren de koning te rijk toen ze zagen wat ik voor hen had meegebracht. 

»Mijn vader mocht dat niet weten. Hij was nogal streng. ’s Winters moesten we van hem met onze koude, blote handjes cokes gaan rapen in de haven, cokes die van de camions waren gevallen. Ik weet nog dat ik hier in Zelzate met nog andere jongens aan de kaai stond, toen ze daar teer aan het lossen waren. Die teer waaide in onze ogen, en daar zijn we bijna blind van geworden. ’s Nachts moest mijn moeder koude doeken op mijn ogen leggen, ik zag bijna niets meer...» 

HUMO Goed, uw vader stierf, en op een dag zei uw moeder: ‘Eduard...’ 

WALLY «Ze zei Eddy.» 

HUMO Officieel heet u toch Eduard Van De Walle? 

WALLY «Jazeker.» 

HUMO Uw moeder zei: ‘Eddy, je kunt maar beter gaan werken.’ Waar bent u daarna terechtgekomen? 

WALLY «In een weverij in Sas van Gent in Nederland. Daar heb ik 14 jaar lang gewerkt, van mijn 14de tot mijn 28ste. Schitterend! Ik moet zeggen: een mooie tijd. Daar werkten zeker driehonderd meisjes.» 

HUMO En u zat net in uw wilde jaren, in volle paartijd als het ware. 

WALLY «Mijn poeperjaren! (Lacht uitbundig, waarna zijn gezicht weer tot ernst verstrakt, zonder overgangsfase) Al die meisjes waren zo zot als een mus van mij, u kent dat. Je hebt het of je hebt het niet. Terwijl iedereen ’s middags aan het eten was, werkte ik door, of ik zat te zingen of te componeren. Ik bediende toen zes weefgetouwen. Al die meisjes kwamen rond mijn weefgetouw staan: ‘Toe, Eddy Wally, zing nog eens!’ En ik (zingt): ‘Ik zing voor de maan en de sterrennacht.’ Ik heb toen ook mijn vrouw Mariette leren kennen, en samen met haar ben ik aan een leven als marktkramer beginnen te denken. Ik ben Mariette altijd trouw gebleven. Karakter, discipline. Ik was niet jaloers, en zij ook niet. Ik heb mijn eerste sacochen verkocht aan de meisjes van de fabriek. Eerst reed ik met mijn fiets naar de fabriek, met twee zakken vol portefeuilles en portemonnees, nog iets later kwam ik met een volgeladen Kevertje aangereden, en nog later met een volle camionette! Jongens, jongens! ‘Wat is dat hier allemaal?’ vroeg de directeur. De vooruitgang was niet tegen te houden! Ik wilde weg uit de weverij om op mezelf te beginnen als marktkramer én als artiest. Ik had ergens tot drie uur ’s ochtends staan zingen, en twee uur later moest ik al op mijn werk zijn. Van de ene broek in de andere, en alweer vertrekken. Op den duur stak ik weleens een verkeerde spoel in het weefgetouw. Zo kon het niet verder. ‘Zo, ga je ons verlaten?’ zei de directeur, met een lach en een traan. ‘Ja,’ antwoordde ik, ‘maar ik zou u iets willen vragen: mocht het mij niet lukken op de markt, mag ik dan terugkomen?’ (plechtig) ‘Voor u, Eddy Wally, staan de deuren altijd open,’ zei hij. Dat was toch een mooie geste, hè? 

»Ik wilde altijd al artiest worden. Die droom zat in mijn hoofd. Ik kon zingen als een lijster. In de oorlog hadden de Duitsers al gezegd: ‘Wat schöne stemme heeft die jungen!’ Mijn moeder was bang dat ze me zouden meenemen.»

Altijd vooruit  

HUMO Voor de meeste mensen waren ze de vijand, toen. 

WALLY «Pas op, dat was ook een prachtige tijd, hoor. Je had slechte maar ook goede Duitsers. Op zondag mochten we van onze moeder, arm in arm, over de brug naar Cinema Palace gaan, waar ze allemaal Duitse films speelden: Marika Rökk! Zarah Leander, voor u en voor geen ander! (Lacht.) 

»Maar wat ik daarna meegemaakt heb! Plaatselijk was ik al een groot artiest. Ik deed aan crochetwedstrijden mee. Met de brommer reed ik in het putje van de winter naar Kortrijk - het vroor dat het kraakte en mijn moeder zei: ‘Moet gij nu naar Kortrijk rijden? Zo koud en al.’ In die tijd was Kortrijk nog ver, hè. Maar niemand kon mij tegenhouden. Een doorzetter, zoals we zeggen. 

»In de jaren 50 heb ik in de Peter Frankenfeld Show opgetreden, eerst in Düsseldorf en daarna in Berlijn, toen de Muur daar nog stond. Ik had namelijk een crochetwedstrijd gewonnen - ik kon niet alleen zingen, maar ook fluiten, én jodelen; ik werd uitverkoren uit driehonderd kandidaten. Ik moest er voor het eerst met een vliegmachine naartoe, en bang dat mijn moeder was, bang! Ik werd in Duitsland als een koning ontvangen, en daar heb ik Zarah Leander met mijn eigen ogen gezien. Wunderbar. Maar ook: sehr schön. Ginder gevraagd worden: dat was toch uniek voor een Vlaamse jongen, hè? Weet u wat het is? Eddy Wally gaat altijd vooruit.» 

HUMO Maar de markt houdt het geslacht Wally ondertussen voor bekeken. 

WALLY «Ik kan niet alles blijven doen. Dat begrijpt u, hè? Maar de markt trekt mij nog altijd aan. Mariette en ik gaan er nog altijd naartoe, om vis te halen, noem maar op. En als we in het buitenland zijn, is het eerste wat we ons afvragen: ‘Waar zou de markt hier ergens zijn?’ ‘You have a market here?’ ‘Yes, op die of die day.’ ’t Zit er nog diep in. Toen ik zei dat ik ermee ophield, kreeg ik in Blankenberge te horen: ‘Ortekiërier, hojehie stop’n mee de mart? Da hô nohal e put zien, wè.’ 

»Mooie tijden, maar keihard werken. Ik stond tot drie uur in mijn zaal te zingen, en om vijf uur moest ik alweer naar de markt vertrekken. Mariette spoot eau de cologne op mijn gezicht omdat ze dacht dat ik anders achter het stuur in slaap zou vallen. Op maandag stonden we in Blankenberge, op dinsdag in Roeselare, op woensdag in Knokke - daar heb ik een liedje over gemaakt: (zingt) ‘Knokke, o, Knokke, mijn adem gaat stokken, wanneer ik jouw schoonheid bekijk.’ Op donderdag waren we in Oudenaarde, op vrijdag nog eens in Blankenberge, en op zaterdag was De Panne aan de beurt. Thuiskomen, en ons werk in Paris-Las Vegas kon beginnen. De zaal zat altijd bomvol. En het cafeetje dat we daarvoor hadden, de ‘Texas Bar’, zat ook al bomvol: de mensen stonden tot buiten. 

»Ik heb nog tentzeilen moeten plaatsen; als het regende moesten we met bezemstelen de plassen water uit die zeilen duwen, en ondertussen traden ze er allemaal op: de Zangeres zonder Naam, de Heikrekels, Zwarte Lola, de hele stal van Johnny Hoes. En André Hazes: ‘0, Eddy, ik wil hier nooit meer weg!’ En dan Gert & Hermien Timmerman, en Anneke Grtöhnloh(zingt) ‘Surabaya... surabaya’. En ik had altijd de beste muzikanten van België. Zelfs van Parijs: Guy Denis! C’est formidable avec l’accordeon!

»Mariette heeft even hard gewerkt als ik: op den duur moest ze op rolschaatsen achter de toog staan, om de mensen snel genoeg te kunnen bedienen. U kunt zich voorstellen hoe hard Eddy Wally gewerkt heeft in zijn leven, en u kunt ook zien dat men niet doodgaat van hard te werken, hè?»

'Mister Wally is grootgebracht in de oorlogsjaren, tussen de bommen en de raketten. Hij was een jongetje dat hier gewoon door de straat liep, toen de Duitsers hier allemaal waren.' Beeld Johan Jacobs

Een grote sterkte 

HUMO Een lach en een traan, zo is het leven. Laten we het eens over de traan hebben. In de tweede helft van de jaren 90 las ik sombere berichten over u in de krant, met koppen als: ‘Wally op straat!’, ‘The Voice of Europe wordt uit eigen danstempel gezet’, ‘Vroegere feestzaal van Eddy Wally failliet en verkocht’... 

WALLY «Ik heb veel kritiek moeten slikken, maar weer met een lach en een traan. Als Eddy Wally zijn zaal overliet, dan schreven journalisten dat Eddy Wally over de kop was gegaan. Maar Eddy Wally was niet failliet, want anders had hij al lang niet meer op de markt mogen staan. U weet zelf ook wel hoe die toestanden in mekaar zitten. Die man die mijn zaal had overgenomen wilde zélf Eddy Wally spelen. Dat was zijn probleem. En hij had zijn eigendom ook twee keer verkocht, twéé keer! Later hebben de journalisten en de rechter alles opnieuw bekeken, en toen hebben ze gezegd: ‘Eddy Wally was onschuldig.’» 

HUMO Maar u kwam wel even in een kwaad daglicht te staan. 

WALLY «Dat heb ik moeten overleven. Mijn lieve zuster, die altijd bij mij in de zaak heeft gewerkt, is gestorven. Verdrietig over alles wat ze mij allemaal hebben aangedaan. Ik kan eerlijk zeggen dat ik in mijn hele leven nooit ruzie met iemand heb gehad, zelfs niet met die man die later mijn zaal heeft uitgebaat. Hij zei dat ik mijn contract niet naleefde, dat ik weigerde in zijn zaal op te treden, en dat hij mij een proces zou aandoen. Van dat proces is niets in huis gekomen. Hij wilde alles weer goedmaken, en ik ben geen keikop, maar zou u nog gaan zingen bij iemand die u door het slijk heeft gesleurd? Zou u nog gaan zingen? Dat zou ik wel eens willen weten.» 

HUMO Ik denk het niet. Maar ondanks alles is uw optimisme overeind gebleven, meen ik. 

WALLY «Toen mijn moedertje op 86-jarige leeftijd stierf, zei mijn lieve zuster, die ook al gestorven is: ‘Eddy Wally, moetje heeft alles gehad in haar leven, ga nu het podium op en vergeet alles.’ En zo heb ik het gedaan, ook toen mijn zuster zelf was gestorven. Verdriet komt natuurlijk weleens in mij op: als familieleden sterven is dat niet abnormaal, hè? Mijn zuster was één van de pioniers van de Wally’s: naar haar werd geluisterd, iedereen keek naar haar op. Ze deed mijn costumage - Mariette kon ook weer niet alles doen - en ze hielp in het café, terwijl mijn andere zuster in de winkel stond. En mijn schoonbroers waren garçons. Allez, ze hebben toch allemaal een pensioentje kunnen trekken van Eddy Wally, hè? Dat bent u met mij eens.» 

HUMO Zoals gezegd had u het niet breed in uw jeugd. Hebt u ooit gedacht: ‘Later wil ik rijk worden’? 

WALLY «Ik wilde geld om te kunnen investeren. Sommige mensen zeggen: ‘Wat ben je met geld?’ Maar als je géén geld hebt, waar sta je dan? In het OCMW misschien. Ik ben altijd spaarzaam geweest, maar ook een genieter: gierig ben ik niet. Ik heb u juist gezegd wat ik allemaal aan de mensen heb gegeven. Voor zieke mensen, blinde mensen, gehandicapte mensen heb ik altijd veel overgehad, en daardoor heb ik een grote sterkte opgebouwd. Ik zie ook graag dieren, en wie graag dieren ziet, ziet graag mensen. Klopt dat?» 

HUMO Misschien wel. Gelooft Eddy Wally in God? 

WALLY «Jawel, En hij bidt tot Onze-Lieve-Vrouw van Stoepe, die typisch is voor Ertvelde. Mariette doet dat ook. Vroeger heb ik nog in het kerkkoor gezongen: meneer pastoor nam me bij mijn oor vast en hij trok mij tot aan het plafond op! (lacht) Ik heb nogal wat meegemaakt in mijn leven. 

»Weet u wat ik als jong gastje ook graag deed? Naar het circus gaan. Als mijn moeder thuiskwam, zag ze direct dat ik naar de cirque was geweest: ik had in huis een tent opgesteld, met alles erop en eraan, en alle schoolkinderen mochten naar mijn programma komen kijken. Ik had mijn hondje Bobby getemd: het sprong van stoel naar stoel. En die schoolkinderen moesten allemaal entree betalen (lacht).»

Peck en veren 

HUMO ’t Zat er al vroeg in. In november van het jaar 1966 gebeurde iets belangrijks voor u. 

WALLY «‘Chérie’ stond op nummer één in de hitparade! Acht weken aan één stuk. En in Nederland ben ik op vijftien geëindigd in de hitparade van Veronica. Had Johnny Hoes ‘Chérie’ toen niet zelf opgenomen, dan had ik ook in Nederland op nummer één gestaan. Maar daar gaan we het niet over hebben, hè? Die man is ondertussen 86 jaar. Hij schrijft nog altijd liedjes voor mij. Dit jaar ben ik al 37 jaar bij zijn platenfirma. Ik heb hem dus goed geholpen. Ik ben hem dankbaar, maar hij mij ook. Hij is als familie voor mij: iedereen van de familie Hoes noemt mij dan ook Ome Eddy.» 

HUMO Maar Johnny Hoes was niet uw ontdekker. 

WALLY «Neen, dat was Stanneke Verbeeck. Met die man heb ik mijn eerste plaat gemaakt - een goede man, maar hij had geen feeling voor promotie en zulke dingen. Iemand heeft mij daarna met Johnny Hoes in contact gebracht, en van het één kwam het ander.» 

HUMO Tussen twee haakjes: denkt u dat het levenslied het nog lang zal uitzingen? 

WALLY «Het blijft bestaan. Zeker in Holland: daar houden ze nog altijd van de liedjes van Johnny Jordaan. Neem dat maar van me aan.» 

HUMO Amerika is altijd belangrijk voor u geweest, hè? 

WALLY «Amerika was al mijn droom toen ik veertien was. Mijn moeder zei: ‘Jongetje, gij zult daar nooit raken,’ en ik antwoordde: ‘Moetje, ik kom in Amerika.’ Op een dag kwamen er op de markt in Roeselare enkele mensen bij mijn kraam staan: aan hun klerage zag ik dat het mensen uit Canada of Detroit moesten zijn. Ik kon toen al een beetje Engels: ‘Hello! How are you?’ Toen ze mijn langspeelplaten zagen, riepen ze ineens: ‘0! You are Mister Wally! 0 my God! Mister Wally!’» 

HUMO Ze kenden u dus? 

WALLY «Direct! Pakken langspeelplaten hebben ze meegenomen naar Canada en Detroit, waar al die uitgeweken Vlamingen wonen. En daar is dan mijn eerste contract in Amerika uit voortgekomen. Ik heb toen ook in Chicago opgetreden: er stonden veertien limousines op mij te wachten. En er hing een spandoek van hier tot ginder: ‘Welcome Eddy Wally in Chicago!’ Ik heb er de Four Freshmen gezien, en ik ben gaan dineren met Gregory Peck. Dat was in ‘73. Enkele jaren later stond ik in Wetteren op de jaarmarkt. Daar kwam een vrouw op mij afgestapt: ‘0, Eddy Wally! I come from the United States van America.’  En ineens zei ze: ‘I bring you in California.’ Ik: ‘Wablieft?!’ Zo gezegd, zo gedaan, en in Californië heb ik de costumier van Elvis Presley ontmoet. En toen is mijn liefde voor de prachtigste kostuums begonnen. 

»Ik had filmacteur kunnen worden in Amerika. Iemand zei me: ‘Place your leven here, you are a big star. You have de uitstraling,’ zei hij. Maar ja, ik had pas die zaal gebouwd in Ertvelde, en mijn moeder had zich dood geweend mocht ik in Amerika gebleven zijn. Ik heb altijd heel goed nagedacht. Ik ken Amerika op mijn duimpje. De business kan daar gevaarlijk zijn, puntkomma. En zeg nu zelf: kan ik nog verder raken dan ik geraakt ben? Toen ik in Rusland optrad, stond er altijd een jacht, een trein, een autobus en een vliegtuig voor me klaar. Ik heb daar toen ook Elton John zien optreden. Hij gooide bloemen in het publiek, en ik ving die op. Hij zei: ‘Mister Wally, I ken you, I herinner you.’ Diana Ross kent mij ook zeer goed, Cliff Richard...» 

HUMO Ik moet even aan de naamplaat denken die naast uw voordeur hangt. ‘Eddy Wally Internationaal’. Tussen ‘Eddy Wally’ en ‘Internationaal’ staan niet minder dan tien sterren. 

WALLY «Eén ster per land waar ik al geweest ben, maar ondertussen moeten er nog twintig sterren bij komen.» 

'Ik heb altijd heel goed nagedacht. Ik ken Amerika op mijn duimpje, en de business kan daar gevaarlijk zijn, puntkomma.'

De 14 billekes 

HUMO Het merkwaardigste dat ik ooit aangaande uw persoon heb gelezen, is dat wijlen koning Boudewijn langspeelplaten van u bezat. 

WALLY «Jaja. Toen ik terugkwam uit Rusland - ik heb toen ook in de omgeving van Tsjernobyl opgetreden...» 

HUMO Maar dat was, mag ik hopen voor...

WALLY «Jaja, voor. Maar toen ik uit Rusland terugkwam, moest ik in Antwerpen in de Koningin Elisabethzaal optreden. Anneke Christy leefde toen nog. Daarbij was koning Albert aanwezig, toen hij nog prins was. En die kwam ons op het podium begroeten. ‘Sire, u moet verdergaan,’ zeiden zijn medewerkers tegen hem, ‘want er staan nog andere artiesten op u te wachten.’ Maar hij bleef lang bij mij staan, zo bewonderde hij mij omdat ik in Rusland had opgetreden. Hij vroeg: ‘In welke taal hebt u daar gezongen?’ Ik antwoordde eerlijk: ‘In het Vlaams, in het Frans, en in het Russisch.’ ‘Awel,’ zei hij, ‘ik maak u mijn compliment. U moet bij mij komen, incognito, in Brussel. Maar in het teken van het Rode Kruis.’ En weet u wat hij óók zei? ‘U had al lang eens op het paleis ontvangen moeten worden.’»

HUMO Dat is bij mijn weten nog steeds niet gebeurd. 

WALLY «Neen, al heb ik toch een mooi liedje over onze prinses Mathilde gezongen: ‘Mathilde’. Met een hele cameraploeg van de Tros kwamen ze bij mij tijdens de huwelijksmis van Filip en Mathilde: ik mocht commentaar geven, en ondertussen het liedje van ‘Mathilde’ zingen. Is dát geen kroon op het werk?» 

HUMO Toen ik vernam dat ‘Vlaanderen Boven!’ van Raymond van het Groenewoud tot feestlied van de 11-juliviering was uitgeroepen, moest ik ook even aan uw repertoire denken ... 

WALLY (zingt) «‘Ik hou van Vlaanderen, mijn vaderland, ik heb aan Vlaanderen mijn hart verpand, ik hou van zijn stranden, van zijn velden, van zijn wei, van zijn meisjes lief als bloempjes in de mei.’» 

HUMO Mooi, maar wat de 11- juliviering betreft, dacht ik eigenlijk meer aan uw cd ‘Feest met Eddy Wally’, waar niet minder dan zestien gezellige meezingers op staan. En ik dacht in het bijzonder aan het nummer ‘De 14 billekes’. 

WALLY (zingt) «‘Met jou wil ik ’s, met jou wil ik ’s, wil ik ’s, met jou wil ik ’s, wil ik ’s bij ‘De 14 billekes’» 

HUMO Meer is er volgens mij niet nodig om een volksaard tot uitdrukking te brengen. 

WALLY «Maar ‘Mathilde’ is toch ook prachtig, hè? Als koningin Paola een grote party geeft in het grote park, zoals de koningin van Engeland, zullen ze mij misschien wel vragen.» 

Russisch in twee dagen 

HUMO Het is overbekend dat u in het Chinees en in het Russisch en in andere vreemde talen nummers hebt opgenomen, maar kon u zich voor de rest ook enigszins verstaanbaar maken toen u in die landen op tournee was? 

WALLY (zingt de Chinese versie van ‘Chérie’) «Ik moest vanaf mijn 14de uit werken gaan. U hebt kunnen studeren. Ik niet, maar ik heb daar geen spijt van, want ik ben een selfmade man die van alles kan. Zeven lessen Chinees en het was oké. Dat Russisch heeft me twee dagen gekost. En dan in Cuba! Daar verstaan ze Spaans. En in Egypte heb ik ook in het Spaans gezongen. (Zingt Spaanse versie van ‘Als marktkramer ben ik geboren’)» 

HUMO Wáw! 

WALLY «Wáw, hè? Dat mag gezegd worden.»  

HUMO Vindt u uzelf een bijzonder man? 

WALLY «Ik heb toch alles bewezen? Op de ladder van de showbizz sta ik toch hoog, hè? Maar mijn grote kracht is dat ik toch altijd de Eddy Wally van vroeger ben gebleven. Met beide voeten op de grond, altijd. Toen ik met mijn muzikanten in Amerika kwam, kregen die daar subiet een dikke nek. Kapsones, zeggen ze in Holland. Ik niet. Zij dachten: ‘Nu zijn we er.’ Maar dat heeft Eddy Wally nooit gedacht. Ze waren van plan achter mijn rug naar Amerika terug te keren, dus: zonder Eddy Wally. Maar ze zijn daar lelijk tegen de muur gelopen.» 

HUMO Vanaf het einde van de jaren 80 kwam u in contact met Kamagurka en Herr Seele. Door hun toedoen bereikte u een heel ander publiek dan gewoonlijk. 

WALLY «Inderdaad. Zij zijn mij heel dankbaar, allebei. Ze zijn de top voor mij, en ze zien mij allebei heel, héél graag. En de kinderen van Kamagurka ook. En Kamagurka heeft ook een mooi Amerikaans liedje voor mij geschreven.» 

HUMO Hoe heet het? 

WALLY «Dat moet u aan hem vragen. Van Kama en Herr Seele mag niemand een kwaad woord over mij zeggen, begrijpt u?» 

HUMO Al met al wordt u binnenkort 70. 

WALLY «70 jaar! (zingt) Happy birthday to you!» 

HUMO Op de schoorsteenmantel zie ik hier het gedachtenisprentje van Jacqui Hoes staan, de dochter van Johnny Hoes, die haar vader bij Telstar heeft opgevolgd. Ze is in april van dit jaar overleden. 

WALLY «Mijn beste vriendin. Als je met kanker geconfronteerd wordt... Ik heb haar geholpen, en ik help haar dochter nog steeds, maar nogmaals: aan kanker valt niet veel te doen... ‘Eddy,’ zei ze altijd tegen mij, ‘jij hebt iets dat een ander niet heeft.’» 

HUMO Maar nu is the final curtain voor haar gevallen. 

WALLY «Maar ik kan dat van me afzetten, ik kan zulke gedachten wegsmijten, direct. ’s Avonds zing ik voor duizend mensen, en ik voel me sterk.» 

HUMO U gedraagt zich volgens mij niet als de meeste mensen van 70. 

WALLY «Dat is dan een complimentje, hè? ’t Is een kwestie van volhouden.» 

HUMO Ongetwijfeld, maar ik ken mensen van uw leeftijd die al aan een tweede kunstheup toe zijn. Ik ken er ook die niet meer zo goed bij hun hoofd zijn, helaas. 

WALLY «Maar ik dus niet. lk had al drie jaar geleden met pensioen kunnen gaan, maar - onvoorstelbaar - mijn stem verbetert met ouder worden. Hoe ouder de wijn, hoe beter hij smaakt. Overmorgen zit ik weer in de studio, en daar hebben ze voor mij nog niet één keer een toonaard moeten verlagen. Uit een bron weet ik dat ze die toonaarden voor veel artiesten moeten verlagen, maar voor mij is dat nog altijd niet nodig. Wat zeg ik? Ik kan zelfs nog hoger gaan dan vroeger.» 

HUMO Merkwaardig. 

WALLY «Supermerkwaardig. U spreekt de waarheid. Op een voormiddag kan ik twee singles opnemen. Maar ik zal u zeggen: Eddy Wally heeft altijd een beetje op de voeding gelet. Géén alcoholische dranken gedronken...» 

HUMO Nooit? 

WALLY «‘Nooit’ ga ik niet zeggen, maar u begrijpt wel waar ik naartoe wil. Whisky: het is ik weet niet hoe lang geleden dat ik nog whisky heb gedronken. Wel drink ik een glaasje bier hij mijn eten.» 

HUMO Maar drinkt u dan niets pittigs na een optreden, om te ontspannen? 

WALLY «Nooit! Voor het optreden: warme thee met suiker, en cola. (Knipt met de vingers) Dat doet het ’m. Allez: je moet ook binnen zingen, begrijpt u?» 

HUMO Daar gaan we van uit. 

WALLY «Daar gaan we van uit. De volgende vraag, graag!» 

'Kamagurka en Herr Seele zijn de top voor mij, en ze zien mij allebei héél, héél graag.' Beeld VMMA

Vijfentwintig poorten 

HUMO ’t Is meer een bemerking dan een vraag: u hebt er wel geen last van, maar 70 is toch niet echt jong meer. 

WALLY «Ik zie kinderen van 2 jaar op straat lopen, en die herkennen mij allemaal. Het is on-voor-stel-baar wat ik nu meemaak. We mogen niet van de hak op de tak springen, maar zoveel mensen die mij allemaal herkennen. Dat moet een teken zijn dat ik er als de Eddy Wally van zoveel jaar geleden ben blijven uitzien. Niet blijven stilstaan! Stilstaan is achteruitgaan! Ik heb almaar nieuwe liedjes. Ik pas mij aan. Gisteren of eergisteren heb ik in Gent opgetreden voor duizend man. En ’s avonds in Nederland: ook voor duizend man. Soms treed ik drie keer per avond op. En vrijdag stond ik in Aken. Ongelooflich! Habe ich in ’t Duits gesungen. Sehr schon! ‘Herr Wally, komst du für eine grote show te machen?’» 

HUMO Het komt dus niet in u op om het een beetje rustiger aan te doen? 

WALLY «Néén! Ik ga nog altijd met dezelfde keep-on-smiling naar een optreden, en naar elk optreden kijk ik uit, nog altijd. En ik maak nog altijd tijd voor de mensen: ik praat met hen, deel foto’s uit, verkoop cd’tjes - het hoort er allemaal bij. En ik treed één uur aan een stuk op - zaterdag in Gent zelfs twee volle uren. De mensen vroegen om meer. Onvoorstelbaar.» 

HUMO Ik vermoed dat u ongelukkig zou worden mocht u niet meer optreden? 

WALLY «Aan stoppen denk ik niet. Maar ik heb nog andere dingen die mij boeien: ik kan ook goed liedjes schrijven, ’t is te zeggen: componeren. Ik schrijf ook liedjes voor mijn dochtertje Marina: zij volgt mij op en ze heeft ook heel veel succes. Wij zingen zowel samen als apart. En zij heeft ook een goed werk in het labo Van Voren. De Wally’s zijn werkers! Dat heb ik altijd geweten. Dat kunt u niet wegcijferen. Dat zit in u. Ook in Mariette. Altijd, altijd bezig zijn. Mariette zegt altijd: ‘Altijd zullen de poorten voor u opengaan!’ Vijfentwintig poorten gaan open, en daar staat Eddy Wally! Ik ben een tevreden man.(Zingt) ‘Que reste-t-il de nos amours, que reste-t-il de ces beaux jours, une photo, une vieille photo, de ma jeunesse...’ Dat komt toch wel fijn over, hè?»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234