null Beeld Koen Bauters
Beeld Koen Bauters

60 jaarFranky Van der Elst

‘Op mijn achttien jaar lag ik om tien uur in bed omdat ik daags nadien moest voetballen. Maar ik heb nooit het gevoel gehad dat ik iets gemist heb’

Ex-Gouden Schoen, ex-Rode Duivel, Club-icoon en nu voetbalanalist Frank Van der Elst wordt vandaag 60 jaar. Jaren geleden sprak hij met Martin Heylen in Humo over zijn kinderjaren in de serie ‘De wonderjaren’. Lees hier het interview:

(Verschenen in Humo op 6 juni 2000)

Gouden schoen Franky Van der Elst begon zijn voetbalcarrière bij Blauw-Wit, Onze-Lieve-Vrouw-Lombeek. Het was de slechtste ploeg van heel het Pajottenland, en als libero kreeg hij ruim de kans om zich in de kijker te spelen. Zijn roem reikte aanvankelijk niet verder dan de gehuchten Ten Nelleken, Strijtem, Bergen-broek en Tuitenberg, tot hij op 15-jarige leeftijd werd getransfereerd naar RWDM, op dat moment de beste ploeg van België.

Het nieuws sloeg in als een bom, in het vredige Onze-Lieve-Vrouw-Lombeek. Tot dan golden als meest schokkende gebeurtenissen : de in-braken in de kerk en de opnamen rond de molen voor het jeugdfeuilleton ‘Kapitein Zeppos’.

FRANKY VAN DER ELST «Ja, daar keken wij toen naar hé: ‘Kapitein Zeppos’. Mijn ouders hadden een café. Ik hielp wel eens pinten tappen. De voetbalclub en de plaatselijke duivenbond hadden er hun lokaal. Eén keer in de maand werd de werklozensteun er uitbetaald. »

HUMO Feest, allicht.

FRANKY VAN DER ELST «Ja. Ik heb zelf ook een tijdje gestempeld, maar toen had-den mijn ouders hun zaak al stop gezet. Ik kreeg mijn dopgeld ook uitbetaald in een café, namelijk dat van mijn latere schoonouders. Zij hadden één zoon en vijf dochters. Ik heb er de schoonste dochter van tussen gehaald (lacht voldaan). »

HUMO Das was niet slecht gezien. Begin immers daar maar eens tegen op te boksen als je zelf een café hebt : een kroeg met vijf dochters.

FRANKY VAN DER ELST «Ja, dat kostte mijn ouders wel wat klanten. Een ramp was het nochtans niet. Wij hadden een publiek van trouwe stamgasten. Maar ze zijn er twee jaar later toch mee gestopt (lacht). Niet om de concurrentie: na achttien jaar was het genoeg geweest. Zij lieten een huis bouwen en trokken daar in. Ik was toen vijftien. »

HUMO En een rijzende sterbij de plaatselijke voetbalclub.

FRANKY VAN DER ELST «Blauw-Wit Lombeek was dat : derde en vierde provinciale. Mijn vader was de terreinverzorger. Als tegenprestatie voor het lokaalhouderschap trok hij de kalklijnen, maaide het gras, onderhield de kleedkamers, enzovoort. ‘s Zaterdags moest ik de lijnen helpen trekken en de net-ten ophangen. Het was wel een heel slecht veld. Het moest gedurig gedraineerd en gewalst worden.

»Zelf ben ik pas laat beginnen voetballen: op mijn veertiende. Tegenwoordig beginnen kinderen al tussen hun zes en acht jaar. Voordien ging ik wel eens sjotten op het voetbalplein met enkele kameraden. Ik kreeg altijd onder mijn voeten als ik weer eens de zijlijnen of de penaltystip had opengeschopt.»

HUMO Zag het er al vroeg naar uit dat jij later ooit de Gouden Schoen zou winnen ?

FRANKY VAN DER ELST «Neen hoor. Al was ik niet slecht. Ik speelde libero bij de scholieren van Blauw-Wit. Bij ons moesten de beste spelers altijd achteraan spelen. Wij hadden een verschrikkelijk slechte ploeg, vandaar. Meestal zat iedereen er na één helft door en waaiden de doelpunten langs alle kanten binnen. Onze-Lieve-Vrouw-Lombeek stond altijd laatste in het klassement. »

HUMO Denk je daar met plezier aan terug, of is het een nare herinnering ?

FRANKY VAN DER ELST «Leuk was het niet. Ik was er in die tijd kapot van. Al van bij de eerste trainingen zag ik dat wij een slechte ploeg hadden. Omdat het dorp zo klein was, waren er niet genoeg scholieren. Onze ploeg werd dan maar aangevuld met kleinere jongetjes, kadetten. Ik ben thuis vaak met hangende kop naar boven getrokken, naar mijn kamer, om uit te huilen op bed. Het enige voordeel aan die ploeg was dat wij allemaal leerden met verlies omgaan. Na enkele weken lukte mij dat al tamelijk goed. Ik vond het op de duur zelfs geestig voetballen, omdat wij constant zoveel werk hadden achteraan. Wij bleven gewoon elke week ons best doen. En als er dan eens een overwinning kwam — dat was heel zeldzaam hoor, één keer per seizoen misschien —was de vreugde immens. De complete euforie, één groot feest.»

HUMO Het gaf nogal een schok zeker, toen jij plots bij het pas gefusioneerde RWDM mocht gaan voetballen, de landskampioen in eerste nationale?

FRANKY VAN DER ELST «Een jongen van het dorp bij zo’n grote club, dat was wat, ja. RWDM was de superploeg : met Johan Boskamp, Willy Wellens, Maurice Martens, Lon Polleunis, Bjerre... Ik was vijftien jaar. De eerste keer dat ik in dat indrukwekkende stadion kwam, die kleedkamers onder de tribune, was ik ontzettend zenuwachtig. Het was helemaal nieuw voor mij. Die stadse gewoonte om alsmaar handjes te drukken, deed vreemd aan. Bij ons in het dorp was dat gewoon van (steekt hand op) ‘Huij! Juij Hoe is’t?’ Er werd ook veel Frans gesproken.

»Ik had er altijd van gedroomd ooit te spelen bij een van die ploegen die je elke week in Sportweekend zag. De overgang naar de scholieren van RWDM bracht me een stap dichter bij de elite. Ik bleef er nuchter bij: wat betekent per slot van rekening voetballen bij de scholieren van RWDM of van Klub Brugge? Dan is er nog een héél lange weg af te leggen.»

De jeugdploeg van BW Lombeek met centraal onderaan Franky Van Der Elst, met de blonde haardos Beeld Mozkito
De jeugdploeg van BW Lombeek met centraal onderaan Franky Van Der Elst, met de blonde haardosBeeld Mozkito

HUMO Maar los daarvan maakte je allicht kennis met een nieuwe sensatie: winnen.

FRANKY VAN DER ELST «Als je de stap zet van rode lantaarn Lombeek naar kampioen RWDM denk je: ‘Vanaf nu ga ik altijd winnen’. Wel, dat was dus niet het geval. Onze eerste oefenwedstrijd, tegen Halle, verloren we meteen met 1-0. Wat mij grote ogen deed opzetten waren de reacties van mijn medespelers toen we die goal binnen kregen. Bij Lombeek trok iedereen gewoon zijn schouders op bij het zoveelste tegendoelpunt. Bij RWDM was het of die jongens hun wereld instortte. Zij schreeuwden woedend tegen elkaar: ‘Hoe komt dat dat die kerel daar alleen staat?!’ Bij Lombeek was het volslagen normaal dat er overal tegen-spelers alleen stonden.

»Uiteindelijk hebben we dat jaar de kampioenstitel behaald. Ook het jaar daarop, bij de UEFA-juniores, hadden we een goede ploeg. Het was een prachtige periode. Ik had het vertrouwen van het bestuur en mocht altijd meespelen. Ik dacht voortaan alleen nog aan voetballen. Ik kon mij uitstekend uitleven op het veld.

»De school leed er wel onder. lk was nogal lui. Als ik maar voldoende punten haal-de om te slagen, was ik al lang tevreden. Zo ben ik de humaniora - de economische - doorgeworsteld. Hoewel ik dikwijls naar school getrokken ben met de bange gedachte: ‘Ik ken er de ballen van’.»

HUMO Was je populair bij de meisjes, als beloftevolle voetballer?

FRANKY VAN DER ELST «Niet echt, neen. Ik ben met mijn vrouw beginnen vrijen toen ik negentien was en één jaar later was ik getrouwd. (Franky Van der Elst (30) heeft één zoon, Tim, en twee dochters: Silke (7) en Sanne (5), mh.) Voor het overige was ik geen durver op dat gebied. Ik had ook wel ogen in mijn kop en ik kon best een leuk meisje onderscheiden van een troela. Op T-dansants wachtte ik net als de anderen gespannen op de eerste tonen van ‘een trage’. Maar tot meer dan wat dansen kwam het niet.

»Ik spreek nu van de fuiven in Lennik. In Onze-Lieve-Vrouw-Lombeek waren er niet veel meisjes. Soms kwam er eens eentje in het café. Op maandag-, woensdag- en vrijdagavond troepte de jeugd samen rond het volleybal-veld. Daar stond een gebouwtje waar je iets kon drinken en waar muziek werd gespeeld. Er speelden wel eens meisjes van naburige dorpen mee. Een sigaret roken, een pint drinken, wat kussen, wat friemelen: meer gebeurde daar niet.»

HUMO Jij gaat graag naar concerten.

FRANKY VAN DER ELST «Mijn liefde voor muziek is ontstaan in het café. Wij hadden een jukebox, en mijn broer en ik mochten de platen kiezen. Ik bracht nogal veel singles mee van Willy Sommers, Will Tura, Middle of the Road. Het moeilijke werk kon je bezwaarlijk op die jukebox steken; moeder vreesde zo al dat de klanten sommige nummers te wild zouden vinden. Later begon ik Raymond van het Groenewoud en Johan Verminnen te volgen. Ik ben altijd geïnteresseerd geweest in Nederlandstalig werk. Op de radio luisterde ik elke week trouw naar ‘Van minne- en zinnestrelen’. Zjef Van Uytsel en zo: van dat muziekgenre hield ik erg. »

HUMO Wat is daar van overgebleven?

FRANKY VAN DER ELST « Dezelfde namen. Raymond van het Groenewoud. Johan Verminnen. En later ook het betere Engelstalige werk: Talking Heads, Elvis Costello. Ik organiseer nu zelf concerten. Maar het vraagt wel veel tijd. Te veel om het zo vaak te doen als ik zou willen.»

HUMO Ga je soms nog terug naar Lombeek?

FRANKY VAN DER ELST «Als de kalender het toelaat, ga ik supporteren voor Blauw-Wit. Hun voetbalterrein ligt op amper 50 meter van het huis van mijn ouders. Ik vind het plezierig om die commentaren te horen. Vooral als het een derby is tegen Elzeringen of Gooik. Die wedstrijden zijn veel meer geladen dan een match tegen Ramsdonk.»

HUMO Samengevat:

FRANKY VAN DER ELST «Ik heb een goede jeugd gehad. Nooit problemen. Alles gekregen wat ik verlangde. Geen trauma’s. Al heel vroeg heeft het voetbal een hoofdrol gespeeld. Als ik zeventien, achttien jaar was, lag ik om tien uur in bed omdat ik daags nadien moest voetballen. Maar ik heb nooit het gevoel gehad dat ik iets gemist heb.»

HUMO En die doelkans op Antwerp dan?

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234