TELEVISIE★★★☆☆

'Vandaag' op één is een subtiele slaapmuts

Danira Boukhriss Terkessidis weet het nog niet, maar ooit zal ik haar huwen. Het zal in de herfst van ons leven zijn dat we dagelijks samen lente vieren. Met onze hond Kobe hoeden we geiten in een vergeten hoogland in de Pyreneeën. Het aperitiefuur wordt er nooit langer dan nodig uitgesteld, en ‘s avonds kijken we loom en roezig uit over het dal, en aaien we de vacht van Kobe, die nonchalant iets van Serge Gainsbourg blaft.

Telkens één van ons tweeën de verkreukelde term ‘de media’ uitspreekt en ons zo herinnert aan ons eerdere beroepsleven, moet die een euro in het vloekpotje mikken. De opbrengst gaat naar onze kinderen, die zeven aardige Boukhriss Terkessidisjes.

Ja, geluk zal dan heel gewoon zijn. Maar nu is het 2019, en kennen we elkaar nog niet persoonlijk. Zij beleefde vorige week haar vuurdoop als kastelein in ‘Vandaag’, de opvolger van ‘Van Gils & gasten’ op Eén, en ik schrijf er een stukje over.

Danira Boukhriss wordt dus in de loopgraven van De Talkshow gestuurd, een genre dat de dokter probeert voor te liegen bij de jaarlijkse check-up. Het piept en kraakt, ademt amechtig en laat morsige bierscheten, maar blijft beweren dat het zich biokiplekker voelt. ‘Vandaag’ beloofde een roerige update van het genre, maar als je in de eerste aflevering Anuna De Wever en Toon Lambrecht van Youth for Climate een stoel onder de kont schuift, samen met Herman Brusselmans en een trosje ‘Thuis’-alumni, dan weet je wat je krijgt: gesprekken die in het beste geval onderhoudend zijn. Zo geschiedde: het kabbelde, het roezemoesde, het voelde oergezellig. Maar het bleef niet plakken, het deed geen pijn, het troostte niet.

Het goede nieuws: in de loop van de week braken de secundaire geslachtskenmerken van ‘Vandaag’ door. Zeker, er bleef veel kroos drijven op het water under the bridge, maar er zwom al eens een interessante gast voorbij (de brandweerman met zijn brandweerhond, de moegetreiterde leerkracht), en het gesprek over racisme in het voetbal met Kassandra Missipo en Willy Kabera was zelfs ronduit sterk - het snoezige haardvuur werd plots een uitslaande brand.

En Danira Boukhriss flonkerde. Ze is een nieuwsgierig aagje dat zich niet beperkt tot ‘Vertel eens, Willy Sommers’, en durft tegelijk de rol aan van koerscommissaris die een wieltjeszuiger beboet – Toon Lambrecht, die het erg tsjeefs over ‘opportuniteiten’ en ‘een positief verhaal’ had, wierp ze voor de voeten dat hij als een politicus klonk. Boukhriss heeft een zekere swing in zich, de spontane verbaliteit van iemand die bij de eerste ontmoeting aan de toog meteen alle geheimen uit je kietelt.

Of dat volstaat? Neen, maar misschien kiest ‘Vandaag’ de volgende weken wel vaker voor lef in plaats van gezelligheid. Want zolang De Talkshow zichzelf in een korset blijft rijgen van voorspelbare gasten, veilige onderwerpjes en geknuffel in de comfortzone, zal-ie niet meer zijn dan een subtiele slaapmuts.

On verra bien , dus, om het in het Pyrenees te zeggen. In afwachting kroop ik in bed, alleen, en droomde van Danira Boukhriss Terekessidis, onze hond Kobe en ik. We waren Instagramloos en gelukkig in de Pyreneeën.

(deze recensie verscheen oorspronkelijk na de eerste uitzending, maar werd bijgewerkt aan het eind van de uitzendweek)

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234