null Beeld Digital images
Beeld Digital images

de 7 hoofdzondenJacques Vermeire

‘Veel mensen noemen mij een hoer. Wel, ze hebben gelijk’

(Verschenen in Hum 3080 op 14 september 1999)

Vlaanderens beroemdste smoelentrekker, Jacques Vermeire, heeft een punt gezet achter zijn vrijwillige afzondering. Wij gaan hem in zijn riante villa aan het meer van Keerbergen opzoeken. Hij is ondertussen twee keer vader geworden en hij doet het naar eigen zeggen een stuk rustiger aan dan vroeger, maar zijn winkel draait nog altijd op volle toeren. ‘Alles is zeker nog niet vergeten en vergeven,’ zegt een ontspannen Vermeire ons bij een perfect gekoeld glas champagne in de tuin, ‘maar mijn leven gaat verder, en ik wil me niet laten domineren door bitterheid. Daarom ben ik na twee jaar stilte opnieuw bereid in mijn kaarten te laten kijken.’ De Zeven Hoofdzonden volgens Jacques Vermeire.

Hoogmoed

JACQUES VERMEIRE «Veel mensen gaan ervan uit dat een artiest zich per definitie boven de massa verheven voelt, maar dat is in mijn geval zeker niet waar. Ik ben bekend en ik verdien goed mijn boterham, maar dat komt - en dat besef ik heel goed - alleen maar doordat ik toevallig een niet alledaags beroep heb. Er zijn minder komieken in de wereld dan marktkramers of schoenenverkopers, dus is het logisch dat de mensen meer naar je opkijken. Ik heb gewoon het geluk dat ik in Vlaanderen maar zeven of acht collega’s heb. Ik ben, professioneel gezien, misschien uitzonderlijk, maar dat is voor mij echt geen reden om naast mijn schoenen te gaan lopen en te denken dat ik ook als méns uitzonderlijk ben.

» Ik heb collega’s die zich wél belangrijk voelen en zich als sterren gedragen. Maar ik ken niks belachelijkers dan een Vlaamse zanger die zich gaat afschermen van zijn publiek, omdat hij denkt dat hij een superster is: dat is pure aanstellerij. In een land als de Verenigde Staten is het misschien nodig je als popster van je fans af te schermen, maar in België is dat gewoon onnozel. Ik herinner me een bekende Vlaamse zanger – ik zal zijn naam niet noemen – die enkele jaren geleden, tijdens de hoogdagen van ‘Tien om te Zien’, de gewoonte had zich in looppas naar het podium te laten escorteren door vier bodyguards, zonder zijn fans één blik waardig te gunnen. Dat vond ik zó onnozel. Zelfs de grootste zanger van het land, Will Tura, heeft zich nooit afgeschermd van zijn publiek en heeft altijd tijd vrijgemaakt om handtekeningen uit te delen aan zijn fans. En toen ik zelf enkele jaren geleden het toppunt van mijn populariteit had bereikt, bleef ik na ieder zaaloptreden nog altijd drie kwartier handtekeningen uitdelen en poseren voor foto’s.

» Als mensen me op straat aanklampen, blijf ik altijd even staan om een praatje te maken. Dat is een deel van mijn job, vind ik: je kunt niet op tv komen en verwachten dat de mensen je op straat niet herkennen en niks tegen je zeggen.»

HUMO Zijn er dan nooit momenten dat het succes je wél naar het hoofd begint te stijgen?

VERMEIRE «Nee, omdat ik heel goed weet waar ik vandaan kom: ik heb tien jaar lang opgetreden in parochiezalen. Daar heb ik nederigheid geleerd. In de meeste zalen moest ik mij omkleden in een vuile, onverwarmde ruimte achter het podium, die in geen jaren was schoongemaakt en waar vaak de etensresten van de vorige artiest nog lagen. Meestal legde ik een krant op de vloer, zodat ik mijn broek niet vuil maakte als ik me omkleedde... Ik zal nooit vergeten waar ik vandaan kom, en ik besef ook heel goed dat het ieder moment gedaan kan zijn met mijn carrière. Als het publiek mij morgen niet meer lust, is het afgelopen. Ik leef voortdurend met het idee: op een dag is het gedaan.

» Het hangt trouwens niet alleen van het publiek af, maar ook, zelfs in grote mate, van de pers. Ik heb de afgelopen twee jaar aan den lijve ondervonden dat de pers je carrière kan kraken. Daardoor heb ik een heel andere kijk op de journalistiek gekregen. Als je populair bent, staan er altijd journalisten klaar om je te nekken. Eerst hemelen ze je helemaal op, maar als je eenmaal de top hebt bereikt, doen ze alles om je weer naar beneden te halen. Mensen vinden het blijkbaar fijn om iemand uit de modder naar boven te zien klauteren, maar ze vinden het toch nóg veel fijner om hem even later met zijn neus weer in de modder te zien vallen. Kijk maar hoe de pers Vanessa Chinitor eerst maandenlang de hemel heeft ingeprezen, en daarna, toen haar resultaat op het Eurosongfestival wat tegenviel, dumpten ze haar gewoon. Bijna niemand spreekt nu nog over Vanessa Chinitor.

» Ik heb de voorbije twee jaar in het verdomhoekje van de pers gezeten en ik heb van alle kanten klappen gekregen. In Humo’s Pop Poll heb ik jarenlang in de top-5 van bekwaamste tv-figuren gestaan, tot ik vorig jaar opeens op de derde plaats in de rubriek ‘lul van het jaar’ stond. Iedereen was opeens tégen mij. Ik dacht echt dat het gedaan was met mijn carrière. Daarom heb ik mij ook teruggetrokken en wou ik geen interviews meer geven: ik zou toch alleen maar de verkeerde dingen zeggen. Maar ik heb het idee dat die periode nu voorbij is en dat de pers opnieuw in mij geïnteresseerd begint te geraken. Ik heb blijkbaar lang genoeg in de modder gelegen.»

HUMO Hebben de voorbije twee jaar je iets bijgeleerd over de mensen?

VERMEIRE «O ja! Ik weet nu dat het ieder voor zich is in deze wereld. Iedereen denkt in de eerste plaats aan zichzelf en probeert andere, meestal meer succesvolle, mensen af te maken als de kans zich voordoet. Zo zit het leven in elkaar. Iemand die wat succes heeft zien de mensen graag klappen krijgen. Het is amusant om Jacques Vermeire op zijn bakkes te zien gaan.

» John Travolta heeft ooit eens in een interview gezegd dat hij zich erover verbaasde dat de critici hem, sinds hij in films als ‘Pulp Fiction’ en ‘Face Off’ had meegespeeld, op handen droegen, terwijl diezelfde mensen hem vroeger verguisd hadden vanwege ‘Grease’ en ‘Saturday Night Fever’. ‘Ik ben vandaag waarschijnlijk niet zo goed als de critici wel beweren,’ zei hij, ‘maar ik was vroeger waarschijnlijk ook niet zo slecht als ze zegden.’ Dat is ook op mij van toepassing, vind ik. Waarschijnlijk was ik vroeger, in ‘FC De Kampioenen’, helemaal niet zo goed als iedereen zei, maar waarschijnlijk was ik ook niet zo slecht in ‘De Kop van Jut’. Ik heb altijd gevonden dat ‘FC De Kampioenen’ veel lof kreeg. Dat kwam omdat de reeks op de VRT liep, als rechtstreekse concurrent van de amusementsprogramma’s op VTM. Als het op VTM was uitgezonden, hadden wij nooit zoveel succes gehad: dan was het de zoveelste komische VTM-reeks geweest.»

HUMO Mag je daaruit besluiten dat de massa dom en gevaarlijk is en terecht ‘klootjesvolk’ wordt genoemd?

VERMEIRE «Nee, want ‘klootjesvolk’ bestáát niet. Dat je de hele avond naar VTM kijkt of iedere zondag naar het voetbal gaat, wil nog niet zeggen dat je dom bent. Iedereen heeft recht op zijn eigen ontspanning. Sommige mensen lezen boeken of gaan vogels spotten, en andere gaan liever pinten pakken in hun stamcafé. Het ene is niet meer waard dan het andere.

» Het valt mij op dat intellectuelen altijd op de massa afgeven; het omgekeerde gebeurt nooit. Dat geldt ook voor mij: je zal van mij nooit een kwaad woord horen over grote schrijvers of grote acteurs – integendeel, ik bewónder mensen als Tom Lanoye of Herman Brusselmans of Jan Decleir - maar als ik kritiek krijg, komt die heel vaak uit die hoek. Waarom? Waarom vinden die mensen het nodig op mij te kakken? »

HUMO Aan welke mensen heb je wel een hekel?

VERMEIRE «Aan agressieve chauffeurs. Gelukkig heb ik daar zelf weinig last van, omdat vooral mensen met kleine auto’s het slachtoffer worden van verkeersagressie.»

HUMO En omdat jij je in een glimmende Jaguar door het leven beweegt, legt geen enkele chauffeur je een strobreed in de weg?

VERMEIRE «Dat klopt. Het is verbazingwekkend, maar als je met een grote auto rijdt, houdt iedereen zich koest. Er bestaat duidelijk een hiërarchie in het verkeer, net zoals in het leger: de Jaguars, Mercedessen en BMW’s zijn de generaals en kolonels van de weg. Ik weet nog goed, vroeger bij ‘De Kampioenen’, hoe Loes Van den Heuvel en Dani Heylen, die allebei met een kleine auto reden, er geregeld over kloegen dat andere chauffeurs in hun gat zaten of toeterden als ze wat te lang op het linkerrijvak bleven rijden. Dat overkomt mij nooit.»

Traagheid

VERMEIRE «Als traagheid betekent, ‘je te weinig inzetten voor anderen’, durf ik gerust te zeggen dat ik niét traag ben. Ik vind dat ik me voldoende inzet voor mijn vrouw, mijn twee kinderen en mijn familie. Ik probeer zo goed mogelijk met de mensen in mijn directe omgeving op te schieten, want als die mensen zich goed voelen, voel ik mij zelf ook goed. Ik heb een hekel aan ruzies en spanningen: daarom probeer ik in principe met iedereen op goede voet te staan.»

HUMO Zet je je ook in voor mensen die niet tot je directe omgeving behoren?

VERMEIRE «Heel weinig. Daar heb ik gewoon geen tijd voor: ik heb het al druk genoeg met mijn werk en mijn gezin. Ik vind trouwens niet dat ik dat hoef te doen. Ik betaal veel belastingen, dus is het aan de Belgische overheid om mijn belastinggeld zinvol te besteden en mensen in nood te helpen. Onze politici worden daar zeer goed voor betaald. Ik word betaald om mensen te laten lachen, niet om problemen op te lossen.»

HUMO Ben je een gelovig mens?

VERMEIRE «Ja, maar niet fanatiek. Ik ga nooit naar de kerk, maar Eva en ik hebben onze kinderen wel laten dopen. Ik streef min of meer dezelfde waarden na als de katholieke kerk, en ik beschouw mezelf ook als katholiek. Ik geloof in God, maar vraag me niet hoe Hij er uitziet. Af en toe doe ik een klapke met God, vooral als ik bang of onzeker ben. Toen Maxime, onze zoon, enkele weken geleden twee maanden te vroeg werd geboren, heb ik met God gesproken, omdat er wat medische problemen waren. Dat is voor mij het beste bewijs dat ik wel degelijk geloof, want als het er echt op aankomt als ik echt met de poepers zit, praat ik met God.

» Maar ik heb wel al dikwijls gedacht: als er een God is, vind ik wel dat hij met sommige mensen hun kloten speelt, want er zijn sukkelaars die echt het ene drama na het andere meemaken. Ik prijs mezelf gelukkig dat ik nog niks ergs heb meegemaakt: ik ben gezond, mijn beide ouders leven nog, ik ben gelukkig getrouwd, ik heb twee gezonde kinderen, en ik doe mijn werk heel graag. Aan wat ik het te danken heb weet ik niet, maar het gaat goed met mij.»

HUMO Voel je je, als goede katholiek, niet schuldig als je ziet dat het met veel mensen helemaal niet zo goed gaat?

VERMEIRE «Nee. Vroeger wel: toen hielp ik andere mensen nog onvoorwaardelijk, maar daar ben ik mee opgehouden. Ik leende wel eens geld aan vrienden die in de problemen zaten, en als ik, maanden of zelfs jaren later, naar die mensen belde om te horen waar mijn geld bleef, durfden ze te zeggen: ‘Wat denkt die Vermeire wel? Die heeft toch geld genoeg.’ Ik ben zo vele honderdduizenden franken kwijtgeraakt. Sindsdien help ik niemand meer: geen enkele vriend krijgt nog geld van mij, want als je geld leent aan vrienden, ben je én je geld én je vrienden kwijt.»

HUMO Besluit?

VERMEIRE «Vriendschap is een illusie. Als je jong bent denk je dat vriendschap eeuwigdurend is, maar als er geld bij komt kijken, bestaan er geen vrienden meer.»

Gulzigheid

VERMEIRE «Ik ga graag eten in een goed restaurant, en ik eet graag véél, maar toch ben ik niet echt gulzig en is eten geen absolute prioriteit voor mij. Vroeger, toen ik alleen woonde, kon ik maandenlang op frieten en boterhammen met voorverpakte charcuterie leven. Ik heb nooit soberder geleefd dan toen ik alleen woonde en iedere avond ging optreden. Ik had de gewoonte één groot brood voor een hele week te kopen. Mijn boterhammen waren na enkele dagen oudbakken, maar dat vond ik niet erg. Ik leid nu een beter leven, maar mijn vrijgezellendagen waren zeker niet slecht. Ik ben sindsdien vijf kilo zwaarder geworden.

» Wat drank betreft, ben ik wel gulzig. Ik ben me een paar jaar geleden voor wijn beginnen te interesseren, en ik heb nu een eigen wijnruimte. Eva en ik hebben de gewoonte iedere avond bij het eten een fles goede wijn te drinken, meestal een fles van 500 of 600 frank, maar soms ook een echte klassewijn, zoals een Château Petrus of een Mouton Rothschild van een paar duizend frank.»

HUMO Drink je alleen maar wijn?

VERMEIRE «Ook wel eens een pintje als ik dorst heb, maar dat gebeurt eigenlijk zelden. Sterke drank raak ik helemaal niet aan, zeker geen whisky. Ik ben in mijn leven twee keer zat geweest: de eerste keer toen ik op mijn zestiende met de scouts op kamp was, en de tweede keer in het leger. Ik deed mijn legerdienst bij de Militaire Politie op het hoofdkwartier van de SHAPE in Brussel, en daar kostte een whisky in de bar achttien frank. Ik heb toen eens een hele nacht alleen maar whisky gezopen, en daar ben ik zo vreselijk ziek van geweest dat ik sindsdien geen whisky meer kan rúíken.

» Als vrijgezel heb ik tien jaar geen druppel alcohol gedronken. Ik dronk alleen maar spuitwater. Als ik ergens had opgetreden, bleef ik nooit plakken: ik deelde een paar handtekeningen uit, en ik reed recht naar huis. Pas sinds ik Eva ken en een sociaal leven heb, drink ik regelmatig wijn, maar alleen goede wijn, want slechte wijn schaadt de gezondheid. Ik kom vaak mensen tegen die een lelijk hoofd en een lelijk lichaam hebben van het zuipen, en dat wil ik absoluut vermijden.»

HUMO Je bent 48. Hoe belangrijk is je gezondheid voor je?

VERMEIRE «Een goede gezondheid is de motor van alles, en dat geldt zeker voor een artiest: als ik morgen ernstig ziek word, is het gedaan met mijn carrière. Dat besef ik heel goed, maar ik ben te laks om er iets aan te doen. Ik doe niet aan sport, ik leid een zittend leven, ik eet niet echt gezond, ik weeg vijf kilo te veel, ik drink te veel koffie, ik doe niet graag een inspanning, als ik 300 meter loop doet alles pijn... Ik heb vroeger een hometrainer gehad, maar die staat ondertussen al lang ergens onder het stof. Ik heb gewoon de moed niet om te sporten. Dat vind ik jammer, want ik zou graag een perfect lichaam en een goede conditie hebben, maar dat is blijkbaar niet aan mij besteed.»

HUMO Wat vind je het mooiste aan je leeftijd?

VERMEIRE «De rust. Ik voel me veel beter in mijn vel dan tien of twintig jaar geleden. Als jongeman kreeg ik van alle kanten kloppen en was ik heel onzeker, maar op deze leeftijd voel ik me veel zelfzekerder. Ik ben ook van niemand meer onder de indruk; het interesseert me niet meer wat andere mensen van me zeggen.»

Gramschap

VERMEIRE «Ik ben in wezen niet agressief, maar als je mij fysiek aanvalt, sla ik terug.»

HUMO Gebeurt dat wel eens?

VERMEIRE «Als ik razend ben, zou ik iemand kunnen vermoorden, dat weet ik. Als ze aan mijn vrouw of kinderen komen, word ik moordzuchtig. Ik geloof in het principe ‘oog om oog, tand om tand’. Daarom ben ik ook niet tegen de doodstraf. Sommige misdadigers mogen van mij geëxecuteerd worden.»

HUMO Zijn er ook minder dramatische dingen waarover je je opwindt?

VERMEIRE «Ik kan me vreselijk ergeren aan mensen die er een politiek van maken hun facturen niet te betalen. Ik ken zakenmensen die de gewoonte hebben een binnenkomende factuur maar voor de helft te betalen. Dat vind ik walgelijk. En ik weet waarover ik spreek, want ik heb zelf een paar processen lopen tegen mensen die mij nog geld schuldig zijn. Ik heb de voorbije tien jaar goed verdiend, maar veel van dat geld moet ik nog krijgen omdat er mensen zijn die mij gewoon niet willen betalen. Ik heb de naam een keiharde zakenman te zijn, maar je zou eens moeten weten hoeveel ik nog te goed heb... Ze hebben mij al bedrogen dat het geen naam heeft. En het probleem is dat processen in België vreselijk lang duren en heel veel geld kosten, en dat wéten die smeerlappen die niet willen betalen: daarom laten ze het liever tot een proces komen dan af te dokken.»

HUMO Hoe kwaad was je toen VRT-directeur Piet Van Roe in oktober ’97 nadat jij besloten had naar VTM over te stappen, de inhoud van jullie zakelijke besprekingen aan de grote klok hing?

VERMEIRE «Wat Van Roe gedaan heeft, kán normaal niet in de zakenwereld, en hij als ‘marketeer van het jaar’ had dat moeten weten... Maar echt kwaad was ik niet: ik was vooral heel ontgoocheld.

»Van Roe stelde het voor alsof ik naar VTM vertrok omdat ik een miljard van de VRT had geëist en dat geld niet kreeg. Hij zei in het tv-journaal: ‘Als wij Vermeire een miljard moeten betalen, moeten we onze eigen mensen technisch werkloos maken met het geld van de belastingbetaler.’ Maar ten eerste is er nooit expliciet over één miljard gesproken: ik heb met Van Roe over faciliteiten gesproken, en dat ging over bedragen van 750 miljoen tot één miljard, gespreid over vijf jaar. Ten tweede ging het niet alleen over mijn gage, maar ook over de volledige productiekosten van de programma’s die ik de volgende vijf jaar voor de VRT zou maken. Tv-programma’s kosten nu eenmaal veel geld. Aan ‘De Jacques Vermeire Show’ hebben minstens honderd mensen fulltime gewerkt, van schrijver tot monteur. Van Roe wist dat heel goed, maar hij heeft de zaken doelbewust verkeerd voorgesteld om zijn eigen vel te redden.

»Ook de pers heeft in heel die affaire een vuile rol gespeeld. Ik werd ervan beschuldigd dat ik een geldwolf was die alleen maar aan zijn eigen zakken dacht. Ik werd ‘de man van één miljard’ genoemd, en ik stond zelfs op de cover van De Standaard en De Financieel Economische Tijd... Sommige journalisten hebben mij maandenlang zwartgemaakt en me echt proberen te nekken.»

HUMO Hoe kijk je daar achteraf op terug? Ben je rancuneus?

VERMEIRE «Ik ben een zéér rancuneuze mens: dat is een vuile trek van mij. Die journalisten hoeven aan mij niks meer te vragen.

»Vroeger stak ik heel veel tijd in mijn contacten met de pers, maar dat is nu gedaan: ik geef vandaag alleen nog maar interviews als ik daar zelf zin in heb. Vroeger deed ik alles wat journalisten mij vroegen - zelfs De Streekkrant mocht mij thuis komen interviewen. Ik ging ook heel vaak - op mijn kosten - met journalisten eten als ze mij wilden interviewen, maar dat doe ik nu ook niet meer.

»Dat ‘De Kop van Jut’ tot slechtste tv-programma van het jaar werd uitgeroepen, heeft mij ook veel pijn gedaan. Sommige journalisten met wie ik jarenlang een goed contact had, vonden het opeens nodig mij neer te sabelen voor één misstap. Ik weet ook wel dat er op ‘De Kop van Jut’ veel aan te merken was en dat het programma beter nooit op het scherm was gekomen, maar dat ik daarom de stront met bákken over mij heen moest krijgen: nee, dat verdiende ik niet.»

HUMO Heb je daar echt zo erg onder geleden? Je hebt in het verleden toch al vaker kritiek moeten slikken?

VERMEIRE «Dat is waar, maar deze keer was de kritiek zo massaal, dat ik niet in staat was weerwerk te bieden. Ik heb mij meer dan een jaar thuis opgesloten en me mottig gevoeld. Ik had nergens meer zin in. Ik twijfelde aan mezelf en dacht dat het gedaan was met mijn carrière. Er was ook niemand meer die me werk aanbood: ik mocht geen enkele acte de présence meer doen - terwijl ik vroeger constant werd gevraagd. Niemand moest mij nog hebben. Mensen die mij vroeger graag zagen komen, vonden mij opeens een louche mannetje dat alleen maar op geld uit was. De ASLK, de hoofdsponsor van ‘De Kop van Jut’, trok zich in het midden van het programma terug, en vrienden-collega’s weigerden als gast in mijn programma op te treden... Ik voelde mij steeds dieper wegzakken in een moeras. Gelukkig had ik Eva nog. Als ik hetzelfde had meegemaakt als vrijgezel, was het waarschijnlijk niet zo goed met me afgelopen.»

HUMO Zou zoiets je in de toekomst nóg eens kunnen overkomen?

VERMEIRE «Nee! Ik heb mijn lesje wel geleerd. Als ik nog eens zulke belangrijke onderhandelingen moet voeren, zal ik het veel linker spelen. Ik ben heel eerlijk en open geweest tijdens mijn gesprekken met de VRT: ik heb hun de kans gegeven een overeenkomst met mij te sluiten, en ik ben niet stiekem vertrokken. Al mijn collega’s die vroeger de VRT hebben verlaten, zijn er in het geniep vandoor gegaan en hebben daarna in de pers gezegd dat ze het ‘voor de uitdaging’ hebben gedaan. Dat vond ik altijd heel belachelijk, en daarom wou ik eerlijker zijn. Ik heb de VRT een maand de kans gegeven over mijn voorstellen na te denken, en pas toen ze ‘nee’ zeiden, heb ik een overstap naar VTM in overweging genomen. Maar dat doe ik dus nooit meer.

»De gebeurtenissen van de voorbije twee jaar hebben me veel minder gevoelig gemaakt voor kritiek. Ik denk trouwens niet dat ik nóg harder kan worden aangepakt dan de afgelopen tien jaar. Er is in België niemand die zoveel kritiek heeft gekregen als ik. Toen ‘Max’, mijn film, enkele jaren geleden uitkwam, heeft de pers onwaarschijnlijk hard uitgehaald. Maar ik heb niet alleen kritiek gekregen van journalisten en critici, maar ook van de meeste van mijn collega’s. Het staat blijkbaar chique op mij te schijten. Ik heb daar tien jaar wakker van gelegen, maar nu is het gedaan. Nu mag iedereen over mij zeggen en schrijven wat hij wil: het interesseert me niet meer.»

Jaloersheid

VERMEIRE «Jaloersheid is de ergste zonde die ik ken, want het maakt je kapot. Ik ben niet jaloers, ik zal hooguit van iemand die ik bewonder zeggen: ‘Godverdomme, de smeerlap, hoe heeft hij dát gedaan?’ Dat had ik als kind al, vooral als ik geslaagde zakenmannen aan het werk zag. ‘Hoe komt het dat die tiep met een Porsche rondrijdt?’ vroeg ik mij af. Ik wou het mechanisme kennen om succes in zaken te hebben. Zo ben ik nog steeds, en daarom heb ik de grootste bewondering voor mensen met een neus voor zaken. Succesvolle Belgische bedrijven als Omega Pharma of Real Software of Netvision worden vaak geleid door mannen die vijftien of twintig jaar jonger zijn dan ik: voor hen neem ik mijn hoed af.

» Er zijn mensen die succesvolle ondernemers ‘dieven’ noemen omdat ze veel geld verdienen, maar dat vind ik dom. Ik heb Dirk Tieleman, die ook in Keerbergen woont, ooit eens op ROB-tv gezien terwijl hij het over de ‘protserige villa’s’ in zijn gemeente had. Ik begrijp niet waarom hij zoiets zegt.»

HUMO Misschien vindt hij het gewoon onrechtvaardig dat sommige mensen niks hebben en anderen fortuinen bezitten.

VERMEIRE «Dat zou kunnen, maar zo zit onze economie nu eenmaal in elkaar. Ieder systeem heeft zijn voor- en nadelen, maar ik ben een voorstander van het kapitalisme. Communisme is aan mij niet besteed: ik ben voor de vrijheid van het individu. Er zijn in het kapitalistisch systeem inderdaad mensen die massa’s geld verdienen, maar - en dat vergeet Dirk Tieleman - die mensen moeten heel hard werken voor hun geld en lopen constant het risico dat ze failliet gaan. Dat risico loopt Dirk Tieleman, die met mijn belastinggeld wordt betaald, niet.»

HUMO Wat is je grootste frustratie in het leven?

VERMEIRE «Dat mijn collega’s me niet voor vol aanzien. Ze hebben altijd kritiek op mij, allemaal. Er is één uitzondering: Chris Van den Durpel - die heeft zich in interviews nog nooit negatief over mij uitgelaten; alle anderen hebben het vroeg of laat nodig gevonden op mij te kakken.

»Het frustreert mij ook zeer dat sommige mensen mij háten om wat ik doe, Louis De Lentdecker bijvoorbeeld. In Humo, als antwoord op de eindejaarsvraagjes, heeft hij ooit eens gezegd dat ‘Jacques Vermeire op tv’ het ergste was wat hij dat jaar had meegemaakt. En dat zei hij nota bene op een moment dat hij kanker had en zwaar ziek was. Dat vind ik onbegrijpelijk... Mensen hebben mij ook al opgebeld om mij uit te schelden, of om te zeggen dat ze mij kapot gingen maken. Ik heb echt moeten leren aanvaarden dat er mensen zijn die mij haten.»

HUMO Zijn er dingen die je ánders zou doen als je de tijd kon terugdraaien?

VERMEIRE «Nee. Ik heb veel stommiteiten begaan in mijn leven, maar ik ben er wel wijzer van geworden. Ik ben te vroeg getrouwd, met de verkeerde vrouw, maar door die stommiteit heb ik wel geleerd hoe het niét moet. Mijn ex-vrouw en ik leefden naast elkaar, wij gingen allebei onze eigen gang - maar op die manier kun je natuurlijk geen goed huwelijk hebben.»

HUMO Zie je je ex-vrouw vandaag nog wel eens?

VERMEIRE «Nee, nooit. Zij is compleet uit mijn leven verdwenen. Wij zijn zeventien jaar geleden gescheiden, en ik heb haar sindsdien nooit meer gezien. Ik weet zelfs niet waar ze woont en of ze nog leeft. Maar dat vind ik niet erg, het interesseert me gewoon niet. Ik heb er geen moeite mee deuren definitief achter me dicht te trekken.»

HUMO Heb je er geen spijt van dat je in je shows zo vaak met stotteraars hebt gelachen? Vorig jaar zou een stotteraar zelfmoord hebben gepleegd nadat hij een sketch had gezien waarin jij stotterde.

VERMEIRE «Ik weet niet of dat verhaal helemaal klopt, en of mijn sketch inderdaad die man tot zelfmoord heeft gedreven, maar ik heb in ieder geval besloten nooit meer een stotteraar te imiteren. Ik vind het heel erg als ik onrechtstreeks iemands dood op mijn geweten zou hebben, maar ik vind het even erg dat ik in dit verhaal alweer het zwarte schaap ben. Andere komieken, Kamagurka of Herman Brusselmans bijvoorbeeld, mogen de grootste smeerlapperij uitkramen en iedereen in de zeik zetten, maar als ik in mijn show een stotteraar nadoe, blijft dat me mijn hele leven achtervolgen.»

Onkuisheid

VERMEIRE «Veel mensen beweren dat seks hun drijfveer is, maar voor mij is dat niet zo, en maar goed ook, anders zou ik gewoon geen tijd overhouden voor andere dingen.

»Ik ben geen penisdenker: ik word niet opgewonden van iedere vrouw die voorbijloopt. Ik kom met veel mooie vrouwen in contact: bij VTM loopt het vol met mooie vrouwen, mijn buurvrouwen zijn knap, Joyce De Troch is een mooie vrouw, Martine Jonckheere is een mooie vrouw, mijn schoonmoeder is een mooie vrouw... Maar geen haar op mijn hoofd denkt eraan ooit iets met die vrouwen te beginnen. Ik ben geen cowboy. Er zijn mannen die met niks anders bezig zijn dan met vrouwen, maar zo zou ik niet kunnen leven. Ik wil mij niet laten leiden door mijn onderbuik en ik wil mijn huwelijk niet op het spel zetten. Een avontuurtje met een andere vrouw is misschien spannend, maar het leidt altijd tot misère. Overspel is voor mij niet hetzelfde als onkuisheid, maar het is wel een grote bron van onrust en verdriet.»

HUMO Wat is voor jou wel onkuis?

VERMEIRE «Mannen die er een sport van maken zoveel mogelijk vrouwen te versieren en ze dan te dumpen: dat vind ik onkuis. Ik heb een afkeer van mannen die met vrouwen hun voeten spelen en hun de hemel op aarde beloven, alleen maar om hen in bed te krijgen.»

HUMO Jij bent getrouwd met een vrouw die 25 jaar jonger is dan jezelf. Veel mensen vinden dat onkuis.

VERMEIRE «Ik ben 48 en Eva is er 23, maar dat leeftijdsverschil heeft voor ons nooit een rol gespeeld. En onze omgeving heeft daar blijkbaar ook niet veel problemen mee gehad, want niemand heeft er ooit iets van gezegd. Dat komt doordat ik direct, van in het begin, iedereen duidelijk heb gemaakt – in de eerste plaats de ouders van Eva – dat ik geen profiteur was en eerzame bedoelingen had: het is altijd mijn bedoeling geweest met Eva te trouwen en een gezin te beginnen.

» Eva is de eerste vrouw in mijn leven die zoveel jonger is dan ik. Ik heb vroeger alleen maar relaties gehad met vrouwen van mijn leeftijd of ouder. Ik heb ook absoluut geen voorliefde voor jongere vrouwen. Ik ben niet op Eva gevallen omdat ze zo jong is; ze had net zo goed even oud als ik kunnen zijn. Het punt is dat Eva heel rijp is voor haar leeftijd. Als ze de mentaliteit van een doorsnee meisje van 23 had gehad, was ik nooit op haar verliefd geworden. Eva heeft veel vriendinnen, maar dat zijn allemaal vrouwen van mijn leeftijd; ze heeft geen enkele vriendin van haar eigen leeftijd. Ze heeft zich altijd aangetrokken gevoeld tot mensen die veel ouder zijn dan zij.

» Eva is voor mij een geschenk uit de hemel. Ik had nooit gedacht dat ik nog zou trouwen en kinderen krijgen. Ik heb heel veel geluk gehad dat ik Eva ben tegengekomen: ik voel me goed bij haar, ik kan heel goed met haar praten, ze is een goede moeder, ze is heel sociaal, ze kookt heel graag, ze is ondernemend... Dankzij Eva hebben wij vandaag veel vrienden want vroeger leefde ik als een kluizenaar en had ik nauwelijks vrienden.»

HUMO En de seks, Jacques? Ik bedoel maar: over twintig jaar ben jij een oude man en is Eva nog in de fleur van haar leven.

VERMEIRE «Ik heb een normaal seksleven met mijn vrouw. En ik denk niet dat Eva te klagen heeft. In het begin van een relatie is seks heel belangrijk, en dan wordt er vaak veel geneukt, maar dat blijf je natuurlijk niet volhouden... Het voordeel van ouder te worden is dat je een stuk rustiger aankijkt tegen seks.»

Hebzucht

VERMEIRE «Ik verdien graag goed mijn boterham, daar ben ik heel eerlijk in. Wat de mensen ook mogen zeggen, mij maakt geld wél gelukkig. En het maakt mijn leven ook veel gemakkelijker. Ik ben vroeger altijd heel bang geweest dat ik mijn job zou verliezen, maar nu weet ik dat ik financieel sterk genoeg sta om nog heel lang comfortabel te kunnen leven als ik ooit geen werk meer heb.

» In tegenstelling tot veel van mijn collega’s ben ik absoluut niet vies van reclame en andere bijverdiensten. Ik aanvaard iedere opdracht die me wordt aangeboden. Ik heb in het verleden geregeld lingerieshows gepresenteerd en in discotheken als gast-deejay opgetreden. Veel mensen noemen mij daarom een hoer. Wel, ze hebben gelijk: ik bén een hoer.»

HUMO Wat doe je met al je geld? Beleggen?

VERMEIRE «Ik heb een paar jaar geleden dit huis gekocht, en dat is ondertussen flink in waarde gestegen. En ik heb ongeveer de helft van mijn geld belegd in aandelen, op de beurs. Dat doe ik trouwens al sinds ik geld begon te verdienen.»

HUMO Hoe rechtvaardig je je rijkdom?

VERMEIRE «Ik heb mijn geld op de eerlijkst mogelijke manier verdiend: door er hard voor te werken. Ik heb tien jaar lang continu opgetreden, vaak zeven dagen per week, en altijd voor een redelijke gage. Terwijl andere artiesten 100.000 frank en meer voor een optreden vroegen, deed ik het samen met Luc Verschueren voor 60.000 frank, en die prijs heb ik tien jaar lang gehandhaafd. Ik ben altijd een van de goedkoopste artiesten van het land geweest. En ik betaal altijd correct mijn belastingen. Ik zou mij trouwens niet kunnen permitteren te sjoemelen, want bij de belastingen in Brussel is er een speciale dienst die mijn doen en laten op de voet volgt.»

HUMO Wat is de hoogste prijs die je ooit voor een prestatie hebt aangerekend?

VERMEIRE «Ik was het duurst als deejay: voor een uur kon dat oplopen tot 130.000 frank.»

HUMO Wat ga je doen als het publiek je niet meer lust en je noodgedwongen een punt moet zetten achter je carrière als komiek?

VERMEIRE «Dan ga ik in zaken. Ik heb, zoals je wel weet, vroeger schoenen verkocht, en ik voel me zeker niet te goed om dat opnieuw te gaan doen. Misschien ga ik wel in de wijnhandel. Maar het liefst zou ik in deze branche blijven werken, maar dan achter de schermen.

» Je zal me in ieder geval nooit zien rentenieren, daarvoor werk ik veel te graag. Ik ben niet van plan op mijn zestigste of zeventigste op een stoel te gaan zitten en niks meer te doen: ik wil bezig blijven en onafhankelijk zijn. Ik wil waardig oud worden.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234