Groepsportret met heer. Beeld Gie Knaeps
Groepsportret met heer.Beeld Gie Knaeps

kijktip'Curse of the Chippendales'

‘Wat is er opwindend aan een man die doet alsof hij met een sok masturbeert?’: Onze Man was Chippendale voor één dag

Vanavond kan u op NPO3 naar de tweede aflevering van ‘Curse of the Chippendales’ kijken: een vijfdelige documentairereeks van Jessie Vile over de donkere zijde van het fenomeen de Chippendales. Onze Man werd Chippendale voor een dag, in onverdachte tijden, toen het gezelschap door Europa tourde. Lees hier zijn relaas:

Heren, waar was uw partner ’s avonds in de week van 19 tot 25 maart? ‘Weg met vriendinnen’, waarschijnlijk. Controleer of zij een sluitend alibi heeft. Spreek het woord ‘G-string’ uit, en zij zal verbleken. Wees ook niet verbaasd als zij tijdens het eerstvolgende liefdesspel op het moment suprérne niet uw naam uitschreeuwt, maar wel ‘Gary’, ‘Steve’ of ‘Lance’. Mijne heren, ik zal u niet langer in het ongewisse laten: uw partner was toen in de goddeloze metropool Antwerpen, die tijdens die week éven een kolonie van Californië was. Zij bezocht niet de Antwerpse Opera, waar men Verdi’s ‘Un ballo in maschera” opvoerde, maar wel in de Elisabethzaal, een oord van verderf waar in totaal tienduizend vrouwen zich vergaapten aan de sex-operette ‘Il uomo judo di Chippendale’!

The Chippendales zijn Amerikaanse, mannelijke striptease-dansers. In 1979 nam het commerciële genie Steve Banerjee — de pionier van een ander Amerikaans tijdverdrijf: modderworstelen door vrouwen — een slechtlopende discotheek over en schiep daar een ‘Disneyland voor vrouwen’, In de traditie van de brave pseudo-seks shows van de jaren zeventig ‘Oh Calcutta’, ‘Rip Off’) kleedden Californische binken zich voor veel geil uit tot op het zwembroekje dat ze op het strand gratis droegen. Een simpel, onnozel idee, maar de timing was perfect: in deze tijden van Safe Sex bleken Dansende Condomen een schot in de roos. Een groot publiek van vrouwen die nooit zouden afdalen naar de rosse buurt, bleken wél bereid zich te laten verleiden door hygiënische, ‘artistiek verantwoorde’ mannelijke stripteaseurs, in de context van een cultuurtempel of iets wat daar bij schemerlicht op leek. In een mum van tijd was de club the hottest spot in town: uitgelaten huisvrouwen huurden de tent af voor bachelorettes (de vrouwelijke versie van een vrijgezellenavond) en studentes hielden er hun showers (ontgroeningsfeestjes). The men of Chippendale werden lokale sterren, en al gauw moesten de kelners fungeren als bodyguards om de hysterische vrouwen in bedwang te houden.

Een tweede club werd geopend, in New York. Een Amerikaanse tournee zorgde voor Beatlesiaanse taferelen, Andere striptease-dansers, zoals Adonis, probeerden in te spelen op het succes van de Chippendales. In Londen speelden de Chips zes weken lang de West End plat. In Nederland en België werden vijftien voorstellingen onmiddellijk uitverkocht, zonder noemenswaardige reclame.

The Chippendales zijn, kortom, een complot om het natuurlijke gezag van echte mannen zoals u en ik te ondermijnen. Niet voor niets wordt de dames vooraf aangeraden uw partner maar thuis te laten. In de Elisabethzaal ben ik dan ook de enge man. Bij de ingang al krijst een Hollandse tegen me: ‘Jij mag er niet in vanavond!’ Maar wat verderop botst een andere vrouw tegen me aan: ‘Oeps, sorry! Ik dacht, dat is er al eentje!’ De dames schuifelen gniffelend binnen, veelal in groepjes van veel. In Chippendale Country is het elke dag Secretaressendag. Dit is de nachtmerrie van elke rustige echtgenoot: tweeduizend roddeltantes die een avond lang hun pijnlijkste bedgeheimen uitwisselen.

De lichten doven. ‘Fasten seatbelts, ladies. Sit back, relax, and enjoy the ride.’ De Chippendale-show heet ‘Welcome to your fantasy’. Op het oorverdovende ritme van Queens ‘We will rock you’ paraderen de dansers tergend traag en tergend naakt (kont naar de zaal— het blijft clean) over het podium. ‘We will rock you’ is een ongewild ironische opener: de all male-cast en de kokette gay-sfeer hadden Freddie Mercury zeker bevallen. De hele show zit in de eerste twee minuten vervat: paraderen en dansen in adamskostuum, in tanga, in G-string, in vlinderdas. Dát kan ik ook! In de twee uur die volgen spuien de Chips meer van hetzelfde, tot de dames met een vleesindigestie hun partners vervoegen.

De penetrerende intro — van voorspel is hier geen sprake - is voldoende om de zaal in alle staten te brengen. Naast me zit een Limburgs contingent voluptueuze dames voor wie de menopauze niet lang meer zal uitblijven. Ze worden aangevoerd door een nerveus mens dat op Bianca Castafiore (de geschifte opera-diva uit Kuifje) lijkt, inclusief haar stem, die krijst als een dolgedraaid schurend scharniertje. ‘The more you scream… the more we do’, moedigt de presentator ons aan, met algemene hysterie tot gevolg. ‘If there’s anything we can do for you ladies... anything at all..’, voegt hij er dubbelzinnig aan toe. Bianca krijst diverse aria’s. Toch bevrijdend dat je voor één keer tweeduizend vrouwen een mán hoort nafluiten. lk zie: schuchtere huisvrouwen, meegelokt door hippere vriendinnen, vrouwen zonder seksleven die hopen vanavond een achterstand van twintig jaar in te halen; Hollandse fans die in Nederland geen kaartje meer konden bemachtigen en daarom naar Antwerpen zijn afgezakt; en Chip-chicks die de show al tien keer hebben gezien. Er zijn ook Belgische bimbo’s met een teint in zonnebankoranje en geverfd haar, die op spierbundels vallen. Hun lijflied is ‘I want muscle’. Dát krijgen ze, maar meer niet. Op de tonen van ‘Fever’ voert één van de Chippendales een neukroutine op met een onzichtbare partner, maar als de G-string zogenaamd per ongeluk uitfloept, brengt een assistent een kussen aan, en aIs écht alles uitgaat, gaat ook het licht uit.

De presentator trapt even naar de mannen thuis: ‘Ladies… behandelt uw partner u wel zoals het hoort? Komt hij niet een beetje... te kort? Ladies, the men of Chippendale... never come short!’

Bianca stoot haar vriendin aan en stuurt mij een misprijzende, veelzeggende blik toe. Even later gilt ze iets over ene ‘Henk’, en geeft tussen duim en wijsvinger een lengte van drie centimeter aan. De vriendinnen proesten het uit. (Henk, als je dit leest, neem contact op met de Mannen Zelfhulpgroep regio Limburg)

De Chips blijven scoren, met een cocktail van jazz-ballet, turnoefeningen, break-dancing en Kungfu-routines. Choreograaf Steve Meritt heeft van de hele Chip-show een sluwe recyclage gemaakt van musicals als ‘Grease’, films als ‘American Gigolo’ en ‘An Officer and a Gentleman’ en dansrages à la Travolta. Meritts grootste verdienste is dat hij erin slaagt het publiek te laten vergeten dat van de achttien Chips er eigenlijk maar twéé echt goed kunnen dansen. ‘Grease’ is hier gecomprimeerd tot een mini-musical, met Mark die in een leren slip de uitlaat van een Harley Davidson neukt. Charmant. En het festival van de over-acting gaat door. Een zwartharige droomprins kleedt zich uit en maakt een wervelende wip in een leeg bed. Hij stoot vijf keer, bedankt het kussen, steekt voldaan een sigaret op en begint een post-coïtaal met het luchtledige. Doek.

‘Wouldn’t you want to be in that bed every night?’ treitert de presentator. Bianca’s antwoord laat zich raden. Henk krijgt de badkuip toegewezen.

Een striptease van zes Chips tegelijk - zodat elke vrouw zich op de paal van haar keuze kan concentreren — brengt Bianca op het randje van haar stoel. En als één Chip een meisje uit de derde rij ‘kidnapt’, juicht de hele zaal. Het lieve, puistige kind wordt samen met twee andere gewillige slachtoffers op een stoel gezet, en dan ontspint zich een rondje pastel-SM: de dames worden beschaafd bepoteld en vastgebonden met kleurige linten.

VOYEUR (m/v) GEVRAAGD

Pauze. De hoogste tijd voor Bianca, die naar het toilet spurt. Zij is niet de enige. Een gegeneerde stem zegt over de intercom: ‘Euh... dames... Mag ik uw aandacht? Bij hoge uitzondering zijn vanavond ook de herentoiletten voor dames geopend.’ Ik heb een afspraak met Lance — ‘Sir Lancelot’ —Strader, de blonde Chippendale die er vooral onder de douche lekker uitziet. Lance is een volbloed Chip: vers van de powertraining, een kapsel waar heel wat NASA-spitstechnologie aan vooraf is gegaan, en het hyper-relaxte air van een man die zoveel vrouwen kan krijgen dat hij geen behoefte voelt ze te tellen.

HUMO Ik veronderstel dat jij een gewoon sterfelijk mens was vóór je een Chippendale werd.

LANCE STRADER «Niet echt, want voordien was ik fotomodel (lacht). Ik heb ook twee bedrijfjes gehad: een tegelwinkel en een cateringfirma. Ik werd als fotomodel ingehuurd voor de Chippendaleskalender, een fotosessie op Tahiti en Hawaï. Zo ben ik erin gerold. Het waren nota bene mijn ouders die me ertoe hebben overgehaald, want eerst had ik hier niet veel zin in. En als dit straks ophoudt, investeer ik in immobiliën of zo.»

HUMO Wat is het verschil tussen deze show en jullie cluboptredens in de States?

LANCE «Dit is een volwaardige show, een soort striptease-musical waarin niet alleen vlees te zien is maar ook goeie zangers, goeie dansers en decors en rekwisieten die op Broadway niet zouden misstaan. Dit is de uitvergroting van wat we al jaren in L.A. doen. Door het grote podium en de afstand tussen ons en het publiek kunnen we hier onze kiss and tip-routine ook niet doen. Kiss and tip is een Chippendale-traditie waarbij de dames een biljet van één dollar — of méér (grijnst) — in onze G-string moffelen, in ruil voor een kus.»

HUMO Is deze show braver dan de clubversie?

LANCE «Ja, in die zin dat de sfeer in een kleine, zweterige club altijd hitsiger is en dat we daar, als er een G-string losschiet, ons lekker kunnen laten gaan. Ik bedoel: dan kan je heel rustig even lucht happen. Maar op een groot podium zijn we heel strikt: no frontal nudity. We willen subtiel blijven, niét vulgair. Wat wij willen brengen is talent, not skin. Men heeft éven overwogen een meer gedurfde versie van de show uit te dokteren, speciaal voor de Europese markt, omdat jullie de reputatie hebben minder preuts te zijn dan in Amerika, maar dat idee is meteen weer afgevoerd. Ik denk dat, zoals ook uit het mislukken van een blad als Playgirl bleek, vrouwen toch meer uit zijn op fun, op romantiek en charme. En ten tweede... wil ik niet gearresteerd worden (lacht). We suggereren liever, we dagen uit. Cuntteaser, yeah, that’s me. Not a bad job, huh? Weet je wat jouw fantasie is?»

HUMO Euh...

LANCE «Ik zal het je zeggen: man zijn in een vrouwenlichaam in de kleedkamers van een sportclub vol knappe meiden. Wel, dat is ook de voornaamste fantasie van vrouwen: een vlieg zijn in de kleedkamer van sportlui. En wij zetten de deur op een kier.»

HUMO Zijn jullie op alles voorbereid? Valt een act in duigen als er plotseling een vrouw onaangekondigd op het podium springt?

LANCE «O, dat gebeurt regelmatig, en als we niet aan de timing van special effects gebonden zij, integreren we mevrouw in het nummer. Soms wil ik zo’n meisje gewoon een bloem aanbieden, maar er zijn er ook die met lingerie gooien of op podium hun T-shirt verscheuren. In Londen waren er twéé vrouwen die, toen de presentator het volgende nummer aankondigde, tegelijk hun kleren uittrokken. Hij kreeg de slappe lach. We hebben ook soms last met de kostuums: in het nummer waar een meisje uit het publiek wordt gekidnapt en vervolgens gered door politie-agenten die nog méér op seks belust zijn dan de kidnapper, hebben we politie-uniformen aan die je met één ruk kunt uittrekken. Soms begeeft zo’n uniform het te vroeg, en dan valt de hele act in het water. En dan zijn er ook nog de practical jokes waarmee we elkaar het leven moeilijk maken. Zo is de ton waaronder ik een douche neem al ‘ns met ijswater gevuld. Géén pretje én geen gezicht, if you know what I mean

HUMO Een hoogtepunt is telkens weer dat jullie een willekeurige vrouw uit het publiek halen en haar op het podium versieren.

LANCE «O ja, als je het publiek laat meedoen is het altijd gegarandeerd bingo. Je krijgt dan de meest extreme reacties: er zijn vrouwen bij die letterlijk bevriezen, maar er zijn er ook die je overal betasten en in die éne minuut zoveel mogelijk waar voor hun geld willen. Soms moeten we hen echt intomen. Het pijnlijkste is dat sommige meisjes uit pure verlegenheid niet eens uit hun stoel willen komen.»

HUMO Professionele porno-acteurs krijgen alleen een erectie als het scenario erom vraagt. En jullie?

LANCE «Soms (giechelt). Af en toe gebeurt het wel eens dat je groeit zonder dat je het weet... zeker als een vrouw die op het podium gehaald wordt al te grijpgraag is, of als je je al te goed op de opwinding van je nummer concentreert. Maar dat is heel zeldzaam, hoor. De show is veel te getimed om opgewonden te raken... Goddank (lacht). »

HUMO Er is één ding dat ik niet snap aan jullie show: op gezette tijden doen jullie alsof je masturbeert met een sok, een kaars, een microfoonstandaard of een plastic reuzenbanaan. Jullie manager beweert dat de show werd samengesteld op basis van een onderzoek naar de fantasmen van vrouwen. Maar wat is er opwindend aan een man die doet alsof hij met een sok masturbeert?

LANCE (aarzelend, dit maakt duidelijk geen deel uit van het public relations-lesje) « Wel... Je moet dat symbolisch zien. Ik, eh… iedereen is trots op z’n act. Elke Chip heeft zijn eigen persoonlijkheid en daar speelt de choreograaf op in. Ik bedoel: je hebt Chip-macho’s, maar je hebt ook Chip-pseudoversierders met een peperkoeken hart. Ik ben veeleer van het tweede soort.»

HUMO Ik vind het vreemd dat het woord ‘homo’ nooit valt in verband met de Chips. Ik verwed er mijn G-string om dat jullie ook in San Francisco - het homoseksuele hoofdkwartier van de Verenigde Staten - erg populair zijn.

LANCE «Zeker, er komen ook homo’s kijken. In Amerika meer dan hier, heb ik de indruk. We moedigen dat niet aan om de simpele reden dat het leuke net is dat de dames stiekem avondje uit hebben zonder mannen. En homo’s zien eruit als mannen, dus merk je dat de vrouwen zich minder op hun gemak voelen. In de Chip-club in L.A. is er een gelijkvloers en een balkon, en mannen worden alleen maar op het balkon toegelaten.»

HUMO In welke landen slaan de Chippendales niét aan?

LANCE «Deze show is overal een groot succes, vooral in de Benelux, gek genoeg. Ik weet niet wat dat over de Belgische mannen zegt (lacht). Je zou geneigd zijn te denken dat een erotisch getinte show vooral aanslaat in zogenaamd zwoele landen als Spanje en Italië, maar dat is niet zo. In die zuiderse landen zijn mannen veel jaloerser, ze laten hun partner niet de vrijheid naar ons te komen kijken. Terwijl, pakweg, een Hollandse vrouw gewoon haar zin doet. Maar vrouwen in een warm land die tot acht maanden per jaar halfnaakte mannen aan het strand kunnen zien, hebben uiteraard ook minder nood aan compensatie.»

HUMO Als je nu een meisje versiert, reageert ze dan anders dan in je pre-Chippendales-periode?

LANCE «Nee, want ik zeg het haar nooit. Want als ik dat doe, moet ik meteen mezelf bewijzen of ik moet tegen vooroordelen opboksen: veel mensen zien de Chips nog altijd als hersenloze spierbundels. En zo ben ik niet. En dan is er ook nog altijd de paranoia van de vriendin die haar Chip niet vertrouwt omdat hij officieel de Chip van àlle vrouwen is... Die reputatie sleep je mee.»

HUMO Voelt het niet vreemd om naar een meubel genoemd te worden? ‘Chippendale’ is een meubelstijl.

LANCE «Weet ik. Maar tegenwoordig zijn we in Amerika al zo populair dat iedereen bij het horen van de naam ‘Chippendales’ meteen aan ons denkt en niét aan die meubels. Je vraag aan een stoel zou dus moeten luiden: ‘Voelt het niet vreemd naar een bende strippers te zijn genoemd?’»

HUMO De beste graadmeter voor het succes van een ster is dat hij door andere sterren geciteerd wordt, in een populaire TV-show. In ‘Married with Children’ klaagde de buurman onlangs dat hij van Marcy niet naar sport op televisie mocht kijken omdat dat een slechte invloed zou hebben op haar zwangerschap. Al Bundy vroeg daarop: ‘O ja? En waarnaar kijkt Marcy dan om haar zwangerschap gunstig te bëinvloeden?’ Het antwoord luidde: ‘Naar een video van The Chippendales’.

LANCE (lacht) «Mooi zo. Ik ben gevleid. Al zou Al Bundy niet veel kans maken bij de Chips.»

HUMO En ik?

LANCE «Jij?! Nou, proberen maar....Je weet maar nooit, misschien heb je wel verborgen talenten.»

IK BEN DE MAN

Ik solliciteer meteen bij Mark, de tourmanager van de Chips. In de coulissen lopen de heren vogelvrij rond, in diverse stadia van ontkleding, inclusief het laatste. Van dichtbij ruiken ze allemaal zwaar èn eender. Blijkbaar ligt het Chip-parfum contractueel vast. De mooiste ironie van de Chippendales is dat hun bodyguards magerder zijn dan zijzelf.

Mark laat me een auditie doen. Zover heeft zelfs Clive James (die de Chips in Europa introduceerde) het niet gebracht! Maar het lot is me niet goedgezind. Het is me een raadsel waarom ik, nog vóór ik volledig ontkleed ben, geweigerd word. Als ik aandring en enthousiast vertel over mijn Belgische Chip-act, waarbij ik mezelf zal ontkleden op de tonen van Raymonds ‘Ik ben de Man’, om op het moment suprème een vlaggenstok met de Belgische driekleur uit mijn string te laten floepen, sust Mark me: hij zal me dat nummer laten opvoeren, maar wel ‘in de coulissen’, en ‘in het donker’. Dan sla ik maar een praatje met John van de merchandising.

HUMO Jouw souvenirkraampje wordt al bestormd nog vóór de dames de show gezien hebben. Wat is het meest begeerde item?

JOHN «Behalve de Chippendales zelf, bedoel je? De kalender wordt het meest verkocht, gevolgd door de Chippendale-video’s: ‘Muscle motion’ en ‘Tall, Dark and Handsome’. De Chip-kalender is al jaren de best verkochte thema-kalender in de Verenigde Staten, en dat zegt wat, als je weet dat ook sterren als Madonna en Michael Jackson kalenders uitbrengen.»

HUMO Je hebt ook Chippendale G-strings, zie ik.

JOHN «Ja, die worden minder verkocht. Meestal koopt een meisje een kalender en dan sist ze er tussen haar tanden haastig ‘… en ook nog zo’n string...’ achteraan. We hebben nog veel meer, in onze winkels in L.A.: agenda’s met nep-adressen en hitsige foto’s, speelkaarten voor strippoker, prentkaarten, T-shirts, baseball-caps en zelfs Chippendale-condooms. Alléén op de verpakking staat het Chip-logo, niét op de condooms zelf.»

HUMO Er bestaan nog geen Chippendale-opblaaspoppen voor huishoudelijk gebruik.

JOHN «Nee, maar je brengt me op ideeën.»

EN MORGEN GEZOND WEER OP

Vóór de lichten na de pauze uitgaan vertaalt organisator Herman Schueremans, duidelijk tegen zijn zin, de volstrekt overbodige technische raadgevingen: ‘Dames, ook in deel twee mag u kreunen... gillen... steunen, en uitdoen wat u wil.’ De muziek van ‘An Officer and a Gentleman’ weerklinkt en de Chips komen op in uniform. ‘There’s nothing like a man in uniform, ladies... Or was that: there’s nothing like a man out of a uniform?!’ De uniformen gààn uit, en de strings ook. Bianca zit nu niet meer op het puntje maar op het hoékje van haar stoel. Met een verrekijker probeert ze de Chips dichterbij te brengen. Als Dale een meisje uit het publiek haalt voor een potje seks bij kaarslicht aan ‘a table for two’, barst Bianca zowat van nijd. Het meisje wordt op de tonen van ‘One Night With You’ grondig verleid. ‘She gets the full treatment’, zoals Lance zegt. Ze mag Dale’s kaars uitblazen (een blowjob, als het ware) en mag zelfs in zijn juwelenzakje kijken... maar nergens aankomen. Alles verloopt uiterst gesmeerd: dit is duidelijk een show waar jàrenlang aan geschaafd is in kleine clubs om nu, de perfectie in het genre is bereikt, wereldwijd op tournee te gaan. De zang-intermezzo’s (zéér up-to-date, met het duet van Elton John en George Michael) zijn bijvoorbeeld béter dan wat je op Broadway te verteren krijgt.

Maar het is de hoogste tijd voor onze reis naar Chippendale Island, waar het volgens de presentator ‘very steamy… and very sticky’ is. De seksdans van een halfbloed Chip op ‘Do Me Baby’ van Prince is het uur van de waarheid: deze danser is naar Chip-normen verweg de beste maar toch doet de spierloze Prince, een getalenteerd knuffelaapje van een meter vijftig, dit honderd keer zo opwindend. En subtieler: de danser geilt veeleer zichzelf dan het publiek op. Even later wordt een boa-constrictor als fallussymbool opgevoerd. En tijdens een hardrock-intermezzo masturbeert een Chip wild met een gitaarhals. Bianca staat er niet echt bij stil: zij heeft ondertussen een Zenachtige staat van orgasme bereikt. De meisjes voor mij ook, maar dan van het lachen. Het einde nadert, ‘Let’s Talk About Sex’ luidt een massale danspartij in, en iedereen gilt zich een ongeluk, zeker als de Chips nog even teasen: ‘We were told by the ladies in Amsterdam that you people in Antwerp are really shy…. Willen jullie dat we naar huis gaan? Do you want more?’ - ‘Yéééaaaah!!!!’, krijsen Bianca en co. ‘But can you handle more?!’

Dat waren The Chippendales: nat, maar lauw. In deze tijden van safe sex zijn de Chips geen pornoblad, maar een voorzichtig vibrerend koffietafelblad.

Na de show kunnen de dames zich laten vereeuwigen met de Chip van hun keuze, naar rata van tien euro per polaroid. Bianca laat er drié nemen, ‘om zeker te zijn’. Minstens zeshonderd dames poseren met de Chips, die op die manier aardig bijverdienen. Het is de beste verkoopstunt sinds de circusfamilie die het publiek tegen woekerprijzen liet poseren met een pasgeboren tijgerjong. Maar toegegeven: het is een fan-dienst en een souvenir waar Michael Jackson niet aan kan tippen. De fotosessie duurt letterlijk uren, en de Chips gaan pas slapen als de laatste fan haar Polaroid gekregen heeft. In Engeland en Amerika, waar de Chips soms voor zalen van vijfduizend mensen optreden, is dat veelal pas om drie uur ’s nachts. Een van de Chips vraagt aan een aanschuivend meisje: ‘Was dit de eerste keer dat je de show zag?’ Ze knikt ja. ‘Will you come again?’ vraagt de Chip dubbelzinnig. ‘Yes, I will come again,’ stamelt het meisje nietsvermoedend.

‘Wat vond u ervan?’ vraag ik aan een Hollandse mevrouw die nog natrilt. ‘Héél lekker, maar wel wat plasticachtig Amerikaans, hé? Maar ’t is geinig en netjes. Je moet het zien als een aanvulling’. Ze knipoogt. Tweeduizend vrouwen hebben zich te pletter geamuseerd. En straks weerklinkt het in tweeduizend slaapkamers: ‘Vanavond niet schat, ik heb de Chippendales gezien.’

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234