Red Ed. Het ‘heerlijke lief’ van Onze Vrouw heeft jullie stamcellen nodig, of anders gaat hij dood. (deel 1)

, door (kd)

507
red ed
© kd

De ontmoeting in Barcelona

1 mei 2012. Nadat een lepe taxichauffeur ons veel te veel geld uit de zakken geklopt heeft, kom ik ’s avonds laat samen met Laure, een dierbare vriendin, in Residencia Albergue Studio aan, een hostel in Barcelona waar we de komende week plannen te bekomen van Strawberry Mojito’s, bakken cultuur en kilometerslange wandelingen. Maar vooral van Strawberry Mojito’s. Bij het inchecken zien we een amateuristisch bordje hangen – meer dan een uitgeprinte A4-pagina is het niet – met een pijl die naar boven wijst: ‘Rooftop Terrace’. Bij gebrek aan een bar halen we frisdrank uit de automaat en installeren we ons op het dakterras. We zitten nog geen vijf minuten van onze cola te slurpen, of de twee Britten aan het tafeltje naast ons roepen ons toe:‘Hey, want to join us for drinks?’ Aanvankelijk twijfelen we nog, maar gezien de twee zo slim geweest zijn een fles rum bij de nachtwinkel te gaan halen, halen we onze schouders op: ‘Gesteld dat het echt twee debielen zijn, dan gaan we gewoon na het eerste glas gaan slapen.’

We hebben er uiteindelijk tot een gat in de nacht zitten zeveren en nietszeggende zinnen als ‘Mon frère a une vache au chocolat’ zitten roepen, tot de hosteluitbater ons kwaad naar binnen jaagde – in Spanje worden volwassen toeristen als tieners behandeld, moet u weten. De jongemannen bleken Ed en Alex te zijn, twee vrienden van 26 uit Birmingham. Ik zal u verder alle melige en vunzige details besparen, maar het werd al snel duidelijk dat Ed en ik het wel heel goed met elkaar konden vinden. We werden later die week meermaals ’s nachts na urenlange gesprekken van het dakterras geschopt – (met Spaans accent:) ‘For the last time: please, be quiet!’ – en toen onze wegen weer noodgedwongen moesten scheiden, reageerde ik onverwacht erg emotioneel. We beloofden contact te houden, maar ik voelde me tegelijkertijd ook redelijk onnozel: ‘Doe normaal, je kent hem nog maar vier dagen. Van op vakantie dan nog: dan is alles geestig. Iedereen belooft altijd contact te houden, maar dat komt er nooit van. En mocht dat in het beste geval toch lukken: langeafstandsrelaties werken niet.’  We sms’ten constant. In al m’n impulsiviteit zat ik amper een week later toch al met knikkende knieën op het vliegtuig naar Engeland. Als ik nooit de kans zou wagen om te zien of het echt wat zou kunnen worden, zou ik dat me later wellicht beklagen.

Die uitputtende reis heb ik het jaar daarna tientallen keren afgelegd: eerst met de trein van Gent naar Charleroi, dan met RyanAir naar Manchester, om daarna nog eens drie uur op een bus te zitten die me in het holst van de nacht naar Birmingham bracht. Ik kwam de vrijdagnacht om één uur aan, om zondagmiddag alweer te moeten vertrekken. Ed maakte de reis net zo vaak in omgekeerde richting. Het was slopend, maar we maakten er een punt van elkaar nooit langer dan twee weken te moeten missen. En we hebben die belofte kunnen houden. Alles voor de liefde! We waren het levende bewijs dat langeafstandsrelaties wél werken, en we waren daar trots ook op. Ik was smoorverliefd en zielsgelukkig dat we toevallig allebei op hetzelfde moment hetzelfde hostel geboekt hadden in Barcelona – wat is de kans! En het werd alleen maar beter: Ed vond een jaar na onze ontmoeting een job in Brussel en verhuisde naar Gent. Eindelijk konden we langer dan een weekend samen zijn! Maar dat geluk werd al even snel weer botweg de kop ingedrukt: Ed zou ernstig ziek worden.

Lees deel 2, 'Het moment waarop hij ziek werd' »

'Red Ed - Word stamceldonor', de Facebook-pagina »

Registreer jezelf als stamceldonor in 3 stappen »

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: