‘Ik heb het gevoel dat ik nu in gewonnen tijd leef. Alsof ik een balletje in een flipperkast ben: ik heb nog een extra tik gekregen en mag weer naar boven knallen.’Beeld Johan Jacobs

'Axel gaat binnen'Axel Daeseleire

Axel Daeseleire: 'Marc Van Ranst lijkt mij soms meer een influencer dan een viroloog’

Een half jaar later dan gepland start VTM met 'Axel gaat binnen', de reeks waarin Axel Daeseleire een tijdelijk onderkomen vindt in werelden die doorgaans de deuren gesloten houden voor nieuwsgierige pottenkijkers. Maar het had geen haar gescheeld of Daeseleire ging nérgens meer binnen: eind maart werd hij geveld door hét virus. Pas tien dagen later ontwaakte hij uit een kunstmatige coma. In interviews wil hij liever niet aan die periode herinnerd worden. 'Ik wil niet - ik herhaal: níét - de patroonheilige van Covid-19 worden.'

‘Axel gaat binnen’, VTM 1, maandag 31 augustus, 21.40

Als Daeseleire met flashy groen mondmasker en in zomerse outfit het terras van Kapitein Zeppos komt opgewandeld, is hij nog vastberaden om het enkel en alleen over zijn nieuwe programma te hebben. Hij is er apetrots op. Gaandeweg zal het virus het gesprek toch besmetten - de aard van het beestje - maar voorlopig biedt 'Axel gaat binnen' genoeg gespreksstof.

HUMO Een brandwondencentrum, een revalidatiecentrum, een crisisopvang voor drank- en drugsverslaafden: je wist er de locaties wel uit te kiezen.

AXEL DAESELEIRE «Ik had ook nieuwsgierige vragen kunnen stellen in een speeltuin, maar dan was het een totaal ander programma geworden (schaterlacht). Nee, je hebt gelijk: het zijn geen evidente locaties. En toch zijn het ook plekken waar iedereen kan belanden. Ik heb tijdens het filmen meer dan eens gedacht: wat als ik hier zou zitten? Bij een woonzorgcentrum - ook één van onze locaties - is die gedachte niet eens zo ver-van-mijn-bed. In De Lovie, een zorgcentrum voor mensen met een verstandelijke beperking, kreeg ik de indruk dat de bewoners er graag vertoeven. Het zijn dus zeker niet allemaal plaatsen waar je liever niet wilt zijn.»

HUMO De Lovie, jouw eerste bestemming, kennen we nog van 'Radio Gaga'.

DAESELEIRE «Ik heb graag naar dat programma gekeken. Anders dan Joris en Dominique leef ik vijf dagen mee met de bewoners en het personeel. Ik gooi me in de groep. Alles wat zij doen, doe ik ook, én ik blijf er slapen. Tussendoor ga ik met iedereen in gesprek. Ik noem het met opzet geen interview, omdat ik niet alleen vragen stel, maar ook vragen krijg. In De Lovie was Angelique, een meisje dat er begeleid zelfstandig woont, benieuwd naar mijn relationele status. Dat mag ook. Het resultaat is altijd iets heel persoonlijks. Ik zal nooit beweren dat ik daar als objectieve journalist sta.»

HUMO Je bent al langer gefascineerd door De Mens en zijn unieke verhalen.

DAESELEIRE «Dat is welllicht ook de reden waarom ik ben gaan acteren. Mijn vader was advocaat. Als klein manneke ging ik hem vaak opzoeken op kantoor - als jongste van vier broers hunkerde ik meer dan de anderen naar zijn aandacht en bevestiging. Al heel vroeg kreeg ik van hem ingepeperd: 'Een mens is een mens, maakt niet uit hoe hoog of laag hij op de sociale ladder staat.' Ik was nieuwsgierig van aard en durfde soms botweg aan de cliënten in zijn wachtkamer te vragen waarom ze daar zaten - als snotaap geraakte ik daarmee weg. Ik herinner me nog het verdriet van een vrouw die door een echtscheiding ging. Ze zat zo diep dat ze blij was met een luisterend oor, zelfs al was het dat van een kind. Ik ben het altijd blijven doen: luisterend oor spelen. Later ook op café, waar ik leerde dat de loner aan de toog vaak het boeiendste verhaal heeft.

»In 'Axel gaat binnen' ga ik niet per se op zoek naar de donkere zijde van het leven. Die donkere zijde boeit me wel - ik ben meer een nacht- dan een dagmens - maar het waaiert breder uit dan dat. Het zijn de meest kwetsbare verhalen die ik zoek, en daarom misschien ook de meest waardevolle.»

HUMO Donkerder dan de verhalen van het forensisch-psychiatrisch centrum in Gent, waar geïnterneerden zitten die ontoerekeningsvatbaar zijn verklaard, is haast ondenkbaar.

DAESELEIRE «Ik vind het nog altijd onwaarschijnlijk straf dat ze ons daar hebben toegelaten met onze camera. Je gaat een gesloten wereld binnen: de ene deur na de andere sluit zich achter je, en met elke stap voel je je vrijheid inkrimpen.»

HUMO Terwijl jij net zo'n vrije vogel bent.

DAESELEIRE «Van alle locaties heeft het FPC de diepste indruk op me gemaakt. In vergelijking daarmee zou je De Lovie bijna een vakantiepark noemen: groen, wijds, blije mensen. De bewoners van het FPC zitten er om aan zichzelf te werken. Hoe sneller ze herstellen en zich weer aanpassen aan de maatschappij, des te meer bewegingsvrijheid ze krijgen. Létterlijk: dan krijgen ze een badge die meer deuren opent.

»Meer dan op andere plekken werd ik er getroffen door de uitzichtloosheid. Zelfs in het brandwondencentrum heb je zicht op een traject: ooit wandel ik hier buiten en kan ik mijn leven trachten te hervatten. De bewoners van het FPC hebben dat niet. Iedereen die ik er sprak, wilde liever naar een gewone gevangenis: daar ken je tenminste de einddatum van je straf. In het FPC mis je elk perspectief. Dan ga je vanzelf vragen stellen: waarom ben ik hier nog? Wat voor zin heeft het?»

HUMO Kan je makkelijk sympathie opvatten voor iemand met criminele feiten op zijn kerfstok?

DAESELEIRE «Ja, want niks menselijks is mij vreemd. Het is makkelijk om te zeggen: als ik ooit oog in oog sta met een pedofiel, sla ik op zijn gezicht. Tot het je eigen zoon, broer of zus is. Natuurlijk worstelde ik ermee, maar ik ben wel blij dat ik met zo'n man gesproken heb. Anders dan in andere programma's maken we zijn gezicht niet onherkenbaar. Dat wilde ik niet: dat is al te vaak gedaan. Laatst nog, toen Stefaan Degand met een geïnterneerde pedoseksueel ging praten voor 'Ontoerekeningsvatbaar' op Canvas. Die confrontatie was boeiend, maar geef die gast toch een gezicht! Laat hem mens zijn! Bij de aflevering van het FPC verwacht ik wel wat controverse.»

HUMO Die was er ook toen je daklozen een gezicht - en 10.000 euro - gaf in 'Project Axel'.

DAESELEIRE «Op zich is er niks mis met wat controverse. Laat iedereen maar een mening hebben. Ik probeer mensen niet te overtuigen met mijn programma's. Ik bied alleen gesprekken aan. En dan hoop ik maar dat ze iets bij de kijker losweken. Nu, als dít programma niks bij je losweekt, dan moet je dringend naar een psycholoog (lacht)

‘Al heel vroeg heeft mijn vader – een advocaat – me ingepeperd: ‘Een mens is een mens, maakt niet uit hoe hoog of laag hij op de sociale ladder staat.’’Beeld Johan Jacobs

IN EEN PROEFBUIS

HUMO Ben jij ooit in je leven ergens schoorvoetend binnengegaan?

DAESELEIRE «Op het internaat. Daar heb ik vaak aan moeten denken tijdens 'Axel gaat binnen'. Nooit werd mijn vrijheid meer gekortwiekt dan daar. Nu, zoveel jaar later, heb ik er mijn twijfels bij of dat internaat wel absoluut nodig was. Was ik op mijn oude school gebleven, dan had ik mijn studies ook wel afgemaakt. Al houd ik er ook wel positieve herinneringen aan over: ik heb er geleerd op eigen benen te staan. Dat had ik misschien wel meer nodig dan de discipline die bij zo'n internaat hoort.»

HUMO Je wordt op elke locatie gedropt met de taxi. Bij het uitstappen lijk je toch even je moed bij elkaar te moeten rapen.

DAESELEIRE (knikt) «Elke keer. Nergens ging ik met een gerust hart binnen, ook niet in het woonzorgcentrum. De geur, de sfeer: alles deed me denken aan mijn grootvader, die het einde van zijn leven in een Brussels woonzorgcentrum doorbracht. Hij werd er goed verzorgd, maar kwijnde er toch ook wat weg. Echt gelukkig was hij er niet. Ik mag er niet aan denken er ooit te belanden, maar nu ik er even heb verbleven, heb ik mijn kijk erop moeten bijstellen. Wist je dat mensen er vroeger naar uitkeken om naar het bejaardentehuis te gaan? Als kwieke zestiger wandelden ze binnen met het idee: en nu is het mijn beurt om verwend te worden! Ze hadden hun hele leven voor anderen geleefd, nu was het me-time. Toen ze me dat vertelden, kantelde mijn mening al wat. Zo'n plek is net een klein dorp, met een eigen gemeenschapsgevoel. De bewoners voelen zich er minder eenzaam dan zij die nog alleen thuis zitten.»

HUMO Sinds corona een enorme ravage aanrichtte in de woonzorgcentra, kijken we er allemaal met andere ogen naar.

DAESELEIRE «Mijn moeder woont in een serviceflat. De voorbije maanden hoefde ze geen boodschappen te doen en werd er lekker voor haar gekookt. Daar waren we blij om. Oké, haar bewegingsvrijheid werd enorm ingeperkt, maar was het alternatief dan zo wenselijk? Het was kiezen tussen de pest en de cholera. Of tussen de eenzaamheid en corona, in dit geval. Mijn broers en ik hebben die eenzaamheid zo goed mogelijk proberen op te vangen door haar vaak te bellen en aan haar venster te gaan zwaaien.

»Eenzaamheid hoort bij het leven, hoor je tegenwoordig. Wel, ik vind van niet. Ik kan alleen zijn - ik heb heel lang alleen gewoond - maar een mens is niet gemaakt om alleen te blijven. Ik herinner me nog hoe we vroeger op familiefeesten samen zongen. Ik mis dat. Nu kijken we naar talentenjachten op tv, maar we zouden beter zelf wat vaker zingen. Of klink ik nu als een pastoor?»

HUMO Dat wil je niet?

DAESELEIRE «Nee. Net zomin als ik de patroonheilige van Covid-19 wil zijn. Toen de versoepelingen kwamen, belden de kranten me op: of ik geen oproep zou doen? Omdat mensen te laks werden. Waarom zou ik? Het virus is niet weg en we moeten het zeker ernstig blijven nemen, maar ik ben niet meer zo overtuigd van de maatregelen die men nu treft. Het is zo au fur et à mesure. De wetenschappers hebben een enorme macht, die veel verder reikt dan hun expertisegebied. Is Marc Van Ranst nog wel met de kern van de zaak bezig? Tegenwoordig lijkt hij soms meer een influencer dan een viroloog. Dan lees ik op zijn Twitter: 'Een dagje Bokrijk is ook leuk en niet duur.' Huh? Schoenmaker, blijf bij je leest. Zeker als die leest in brand staat.

»Ik vraag me ook steeds meer af: wat weten we eigenlijk over dat virus?»

HUMO Als ervaringsdeskundige ben jij wellicht beter geplaatst dan de meesten.

DAESELEIRE «Helemaal niet. Niemand moet zich gedragen alsof hij de waarheid hierover in pacht heeft. Niemand weet er het fijne van, ook ik niet.

»Ondanks al die onzekerheden leggen ze wél een hele maatschappij lam. Dan heb ik het niet alleen over de economie, maar ook over het menselijke contact. Wij zijn sociale dieren, die teren op contact met anderen.»

HUMO Jij hebt dat contact een tijdlang moeten missen.

DAESELEIRE «Ik heb drieënhalve week niemand gezien, maar tien dagen ervan lag ik in coma. Toen had er nog honderd man rond me mogen staan, ik had ze toch niet gezien (lacht)

HUMO Herinner je je helemaal niets? Een vrouw getuigde in Humo hoe ze haar moeder naast haar ziekbed had zien zitten. Ook zou ze gesprekken over haar medische toestand hebben opgevangen, terwijl ze in coma lag.

DAESELEIRE «Ik heb een zestal levendige herinneringen uit die periode. Eén ervan was dat ik mijn broer ontmoet had in het zwembad van Sint-Vincentius, het ziekenhuis waar ik lag. Hij zat in de cafetaria, terwijl ik met een rolstoel het water in werd gereden. Het voelde zo levensecht dat ik het na mijn coma toch even heb gecheckt: 'Zeg, er is hier in het ziekenhuis zeker geen zwembad?' (lacht) Een ander beeld dat achteraf heel echt aanvoelde, was dat er een dokter rond mij cirkelde, terwijl ik in een soort bubbel of proefbuis hing. (Stopt abrupt) Maar zoals ik al zei: ik wil niet de patroonheilige van Covid-19 worden. Kunnen we het over iets anders hebben?»

HUMO 'Axel gaat binnen' werd opgenomen in betere tijden, toen virussen uit China nog werden tegengehouden door de firewall op onze computer. Had de reeks er anders uitgezien als je nu naar al die locaties was gegaan?

DAESELEIRE «Of ik anders had gereageerd op de verhalen? Dat denk ik niet. Ik weet dat ik, na mijn thuiskomst uit het ziekenhuis, op 'VTM nieuws' heb gezegd: 'Het voelt alsof ik een tweede leven heb gekregen.' Een vriendin zei daarop: 'Nu krijg je de kans om alles goed te maken.' Pardon? Dit is 'Flatliners' niet: ik ben niet teruggekomen uit de dood om oude euvels te herstellen. Niet dat ik het perfecte leven heb geleid, maar ik heb niet het gevoel dat ik iets goed te maken heb.»

'Marc Van Ranst lijkt mij soms meer een influencer dan een viroloog. Dan lees ik op zijn Twitter: ‘Een dagje Bokrijk is ook leuk.’ Huh?'Beeld Johan Jacobs

HUMO Is er voor jou dan niets veranderd na die coma?

DAESELEIRE «Ik heb altijd al bewust geleefd en mezelf op tijd en stond in vraag gesteld. De dag plukken, dat deed ik al. Toen de dokters me kwamen zeggen dat ze me zouden intuberen en in coma brengen, was mijn eerste gedachte: ik heb twintig jaar langer gehad dan Donald (Madder, acteur en goeie vriend, die op 32-jarige leeftijd stierf in een auto-ongeval, red.). Ik ben er nu 51.

»Natuurlijk is het niet prettig als ze je komen zeggen dat je in coma moet. Ik wist dat het fataal kon zijn - ik had de beelden uit Italië gezien.»

HUMO Neem je dan voor alle zekerheid al afscheid?

DAESELEIRE «Ik heb twee telefoons gedaan, maar niet per se om afscheid te nemen. Ik heb de dokters nog gevraagd of er een alternatief was voor die coma. Nee, dat was er niet. Al kan niemand me met zekerheid zeggen dat ik het zonder die coma niet had gehaald.»

HUMO Je voelde je op dat moment niet doodziek?

DAESELEIRE «Nee. Ik had die ochtend nog een bericht naar mijn broers gestuurd dat ik me redelijk oké voelde. Ik was binnengegaan op de spoeddienst omdat ik koorts en ademhalingsproblemen had - andere symptomen had ik niet. Maar de zuurstofsaturatie in mijn bloed was toen al schrikbarend gedaald en daarom was intuberen noodzakelijk.

»Volgens de dokters ben ik bijzonder goed hersteld. Zeer snel, ook. Zes dagen nadat ze me uit de coma hadden gehaald, mocht ik al naar huis. Dat wilde ik ook: ik werd gek in het ziekenhuis. Ik sliep er niet goed, terwijl dat net het enige was dat ik moest doen: rusten. Ik had geen last meer van mijn ademhaling, dus kon ik veel beter thuis uitrusten en het ziekenhuisbed overlaten aan iemand die er meer behoefte aan had.»

HUMO Vandaag oog je weer als de oude.

DAESELEIRE «Mijn conditie is nog niet wat ze was. Per dag dat je in coma ligt, moet je een maand revalideren. Dan heb ik nog zes maanden te gaan. Dat merk ik als ik probeer te sporten. Ik heb tijdens mijn vakantie in Zuid-Frankrijk veel gezwommen. Vroeger deed ik anderhalve kilometer op mijn sokken, nu moet ik na vijfhonderd meter uitrusten. Als ik toch doorga, dan heb ik een paar dagen last. Ik probeer nu naar mijn lichaam te luisteren.»

VERDWALEN IN DE NACHT

HUMO Je hebt het in interviews vaak over de dood van Donald Madder, over hoe die je deed beseffen dat je elke druppel uit het leven moet wringen. Is die conclusie anders als je zelf zo dicht bij de dood bent gekomen?

DAESELEIRE «Niet echt. Het enige wat we hebben, is het hier en nu, maar dat wist ik al. Misschien heeft deze ervaring me nog méér doen beseffen dat we - om in het hier en nu te leven - af en toe moeten stilstaan. Als Aboriginals een lange tocht maken, dan houden ze soms even halt. Niet om op adem te komen, maar omdat ze niet te snel willen gaan: dan kan hun ziel hun lichaam niet volgen. Soms moet je even stoppen en je ziel de tijd gunnen om je lichaam bij te benen. Een prachtige gedachte.»

HUMO Waar heb jij bij stilgestaan sinds je bent ontwaakt?

DAESELEIRE «Bij de vraag: wat maakt mij gelukkig? Wat moet er nog bij, of wat zou eraf kunnen? Niet dat ik mijn inboedel sindsdien heb verkocht, maar ik heb wel stilgestaan bij de dingen die ik heb. Ik ben een verwoed verzamelaar van wijn en kunst. Sinds ik thuis ben, merk ik dat ik opnieuw kan genieten van de werken die al jaren aan de muur hangen. Eigenlijk is dat de formule van geluk: blijven verlangen naar wat je al hebt.»

HUMO Heb je na je thuiskomst een speciale fles wijn ontkurkt?

DAESELEIRE «Ik mocht de eerste weken niet drinken, omdat mijn lever zwaar had afgezien. Om geen enkel risico te nemen, ben ik begonnen met een glas tafelbier. Ook lekker. Maar ja, daarna zijn er al wat flessen uit de collectie ontkurkt (lacht). Ik geniet daarvan.»

HUMO Nu bewuster dan voordien?

DAESELEIRE «Het eerste glas was ontroerend. Maar tegelijk is het ook maar dat: een lekker glas wijn. (Denkt na) Misschien ben ik vooral nog iets realistischer geworden. Nog meer dan vroeger probeer ik me niks aan te trekken van wat mensen van me denken. Sinds ik uit het ziekenhuis ben, draag ik dit kruisje (trekt een zilveren kruisje van onder zijn T-shirt). Niet met een speciale reden, maar gewoon, omdat ik dat wil. Wat mensen daarvan vinden: I don't give a flying fuck - dat mag je gerust zo noteren. Ook hoe ik eruitzie - mijn haar, mijn kledij - kan me nog net iets minder schelen dan voordien. Mijn T-shirt en shorts verraden het al: comfort moet primeren. Voor een rol wil ik me gerust in een ongemakkelijk pak wringen, maar daarbuiten wil ik me goed voelen in mijn vel. Ik ga niet meer afzien om mooi te zijn. Het leven an sich is veel te mooi om ervoor te moeten lijden.»

HUMO Denk je nu anders over de liefde?

DAESELEIRE «Nee, maar ik was wel heel blij dat mijn vriendin er was toen ik thuiskwam. We hadden elkaar al die tijd niet gezien. Zelfs bellen was niet makkelijk: mijn telefoon was geblokkeerd, omdat ik een paar keer de verkeerde code had ingetoetst. Nog een nawee van zo'n coma (lacht). Ons eerste telefoontje was heel emotioneel.»

HUMO Heb je je ooit afgevraagd waarom net jij zo hard werd getroffen?

DAESELEIRE «Nooit. Een kwestie van malchance, zeker? Kennelijk was mijn lichaam een goeie gastheer voor dat virus. Fysiek had ik ook geen reden om te denken dat ik er zo erg van onder de voet zou zijn. Ik leefde vrij gezond. Roken doe ik al een paar jaar niet meer. Ik eet ook gezond, al kan ik het niet laten om af en toe bourgondisch te consumeren. Daarin schuilt ook deels het plezier van het leven. Waarom zou ik dat laten?»

HUMO Ben je bang om het nog eens mee te maken?

DAESELEIRE «Ik heb behoorlijk wat antistoffen - ik heb me laten testen - maar die maken me niet immuun. Het weerhoudt me er niet van weer op café of restaurant te gaan.»

HUMO Maar je bent op je hoede.

DAESELEIRE «Dat was ik altijd al. Mondmaskers op drukke plaatsen zijn een absolute must. Wie het vertikt om daar een mondmasker te dragen, met wat voor excuus dan ook, bedreigt het leven van een ander. Als ik dat zie, dan denk ik soms: wacht tot jij met zo'n tube in je nek ligt. Maar van een avondklok zie ik het nut niet in. Toen ze die in Antwerpen installeerden, heb ik mijn vakantie zelfs met tien dagen verlengd. Ik ben iemand die 's nachts op de fiets springt om z'n hoofd leeg te maken: waarom zou dat opeens niet meer mogen? Ik wil deze nacht in de straten verdwalen. Mag het effe?»

GEWONNEN TIJD

HUMO Corona heeft niet alleen je lijf aangevallen, maar ook je sector. Al heb jij wel altijd je eieren in meerdere mandjes gelegd: je acteert en presenteert, maar schildert ook en schrijft poëzie.

DAESELEIRE «Ik heb ook lang gedeejayd. Ik wist niet of ik dat ooit weer zou oppikken, maar nu is de goesting er weer. Na de coma zei iedereen: 'Nu zal je wel stof genoeg hebben voor je schilderijen.' Maar niks was minder waar: ik wist het even niet meer. Nu pas komt het stilaan terug. Misschien moest mijn ziel mijn lichaam even bijbenen.

»Net als iedereen in de cultuur vrees ik voor mijn job, maar ik blijf ervan uitgaan dat wat wij doen levensnoodzakelijk is. Ik word woest als ik zie hoe stiefmoederlijk er over cultuur wordt gedaan. Dat was al langer een probleem. Minister van Cultuur moet zowat de minst begeerlijke post zijn: Rubens foutloos kunnen schrijven, is de enige vereiste. Terwijl het eerste waar iedereen naar greep in de lockdown een film, een boek of een streep muziek was. Waarom vergeten we dat allemaal zo snel?

»Veel van mijn plannen voor het najaar zijn gewijzigd of geschrapt. Zonder corona was 'Axel gaat binnen' al in het voorjaar op tv gekomen, maar misschien is die vertraging in dit geval niet slecht. Nu iedereen door de lockdown binnen heeft gezeten, zal het programma misschien harder binnenkomen. Het heeft ons ook de kans geboden een staartje aan elke aflevering te breien: in 'Axel gaat buiten', dat te zien zal zijn op VTM GO, ga ik nog eens praten met de mensen die ik een jaar geleden heb ontmoet. Hoe hebben zij de crisis beleefd? Het enige wat me zorgen baart, is: hoe gaan we dat filmen? Ik kreeg net het bericht dat het met een mondmasker zal moeten. Probeer dan maar eens een innemend gesprek te voeren.»

HUMO Maakt dat je als tv-maker niet horendol?

DAESELEIRE «Nee, omdat ik het als iets tijdelijks zie. Ik beschouw de hele coronacrisis als een bad trip - ook die gaan over. Maar als we ons blijven focussen op de angst en het pessimisme, dan lopen we het risico er veel langer in te blijven hangen dan nodig is. Pas op: ik ben niet goed geweest van wat me is overkomen. Ik heb altijd gedacht dat ik niet bang was voor de dood, tot ze me kwamen zeggen: 'We gaan je in coma brengen.' Toen bekroop me toch een doodsangst.»

HUMO Ben je nu van die angst verlost?

DAESELEIRE «Ik heb het gevoel dat ik nu in gewonnen tijd leef. Alsof ik een balletje in een flipperkast ben: ik heb nog een extra tik gekregen en mag weer naar boven knallen. Daar ben ik dankbaar voor. Maar ik heb geen zin om die extra tijd door te brengen in angst of met de blik achteruit. Het leven gaat door en straks gaan we weer kunnen dansen in zweterige, volgepakte zalen. Ik heb zelfs het plan opgevat twee hondjes aan te schaffen. Vroeger dacht ik: 'Ga ik dan nog wel kunnen reizen?' Nu denk ik: 'We vinden wel een oplossing. Doen!' Misschien heb ik dat wel op het internaat geleerd: van een penibele situatie het beste maken.»

Meer over het nieuwe televisieseizoen vind u hier.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234