Islam en radicalisme bij Marokkanen in Brussel

, door (th)

268
BIlal Benyaich
© Marco Mertens

Benyaich wilde vooral een realiteit schetsen. Een statistische realiteit van Marokkanen in de Brusselse wijken, een realiteit die overal in Europese steden – ja, zelfs in Stockholm – aan de orde van de dag is. Werkloosheid, armoede, lage scholingsgraad: een mesthoop van misère als broeinest van extreme ideeën, waarbij het racisme van de blanke wordt beantwoord met een ander racisme, dat van de radicale islam. ‘Het was niet makkelijk om dit boek te schrijven,’ vertelt Benyaich als we de deur van het Brusselse café La Madeleine openduwen en vijftig jaar terug in de tijd stappen.

'Het is hoog tijd dat de gelovigen zelf hun boeltje opruimen'

Buikige mannen met tricot truien en weelderige snorren die wijkend hoofdhaar moeten compenseren, geven luidkeels commentaar op het nieuws van de dag. Twee vrouwen – het leven heeft zijn klauwen in hun gezicht gezet – luisteren, knikken en tappen bier volgens de regels van de kunst: met schuimkragen van twee vingers dik. Op het televisiescherm boven de toog zingt een aangespoelde zeemeermin over haar verloren prins en gebroken hart. We bestellen twee koffies en twee glazen water en Benyaich herhaalt wat hij daarnet al zei: dat het niet makkelijk was.

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: