Hoe zou het nog zijn met... de Vampier van Muizen?

15

'Nooit wil ik vrijkomen'

Begin jaren zeventig terroriseerde Staf Van Eycken de hele streek van Bonheiden. Ettelijke verkrachtingen had hij op zijn geweten, én drie gruwelijke lustmoorden. Lukraak gekozen vrouwen die op het verkeerde moment zijn pad kruisten. De eerste keer was het een dienstmeisje van een textielbaron, Marie-Thérèse Rosseel (18): aangerand, gewurgd en doodgestoken in de villa van haar werkgever. Een goeie maand later was Ida Smeets (47) aan de beurt, de echtgenote van universiteitsprofessor en advocaat Frans Van Isacker en moeder van drie kinderen. De vrouw werd verrast toen ze ’s middags een wandelingetje maakte langs het jaagpad van de Dijle. Beide slachtoffers vertoonden telkens bloederige beten op verschillende intieme plaatsen – vandaar zijn bijnaam. Tot slot viel zijn oog op een negentienjarige studente, Lutgarde Van der Wilt, die hij had ontmoet op het bal van de burgemeester. Die moord deed hem de das om. In maart 1972 werd de lustmoordenaar aangehouden, in 1974 werd hij door een assisenjury veroordeeld tot de doodstraf, omgezet in levenslang.

Staf Van Eycken is één van de drie moordenaars die hun verhaal vertellen in het binnenkort te verschijnen boek ‘Ik heb een mens vermoord’ van gerechtsjournaliste Machteld Libert, strafpleiter Walter Damen en gerechtspsychiater Chris Dillen. Niet dat hij zo graag praat over het monster dat hij vroeger was, want hij is veranderd, vindt hij. De ‘oude Staf’ was een gevaarlijke psychopaat die niet stilstond bij het leed dat hij veroorzaakte. De ‘nieuwe Staf’ heeft spijt en heeft zijn straf aanvaard. Hij heeft geen hoop meer om ooit nog vrij te komen, en dat wil hij ook niet meer.

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: