De 7 Hoofdzonden volgens Willy DeVille (1950-2009): 'Zonder heroïne kon ik niet meer ademen. Het enige wat ik nog deed was kakken en kotsen'

, door (jub)

54

De 7 hoofdzonden volgens Willy DeVille

Uit: Humo 3099; 25 januari 2000

Als ik in de hotelkamer van Willy DeVille word binnengeleid, krijg ik nog een korte waarschuwing mee van de platenfirma: 'Opgepast, Willy eet mensen.' Ze weten blijkbaar nog niet dat Willy allang geen mensen meer eet: slecht voor zijn gezondheid. Daarom woont hij al een paar jaar op een afgelegen landgoed van veertig hectare op de grens van Tennessee en Louisiana, waar hij en zijn vrouw Lisa alleen het gezelschap dulden van vijf honden, dertien paarden en een stel wolven. 'Het is een prachthuis,' zegt Willy, 'en de kerel die het gebouwd heeft, moet een grote Elvis-fan geweest zijn, want het lijkt verdacht veel op Graceland. Nu ik er woon, noemen we het Disgraceland.'

Willy DeVille heeft vorig jaar een nieuwe plaat gemaakt, 'Horse of a Different Color', en die is fantastisch, ook al is er volstrekt niets nieuws onder de zon en is ze vrijwel inwisselbaar met 'Cabretta', zijn debuut met Mink DeVille uit 1977. Al zijn platen, met uitzondering misschien van zijn door Mark Knopfler geproduceerde solodebuut 'Miracle', klinken zo authentiek als de pest en zijn stuk voor stuk honderd procent Willy.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: