Monnik Giel: het enige interview voor zijn vertrek

, door (hvt)

103
giel foubert
© Johan Jacobs

Ze hebben gelijk gekregen. Giel, of Lobsang Nyima, de dharmanaam die hij voortaan in het Tibetaanse Jonang-klooster in India zal dragen, is opgestegen.

Wanneer we Giel (15) en ­Sabine (53) ontmoeten, is het maatschappelijk onderzoek in observatiecentrum De Waai in Eeklo bijna afgerond. De voorbije maand is de jongen er op bevel van het Gentse hof van beroep wekelijks een paar uur gaan praten met een psychologe die moest nagaan of Giel uit eigen beweging wou vertrekken en of er sprake was van een problematische opvoedingssituatie ten huize Foubert.

Je hoeft in elk geval geen psychologe te zijn om te zien dat de band tussen moeder en zoon ijzersterk is: met z’n tweeën zitten ze knus naast elkaar op de loveseat in de woonkamer. Ze maken elkaars zinnen af. Of beter: mama Sabine maakt de zinnen af van de verlegen Giel. Maar tegelijk is onze aspirant-monnik niet anders dan andere tienerjongens: hij lust geen groenten – hij eet geen hap van de pompoen-courgette-knoflook-gembersoep (‘Allemaal uit de tuin!’) die Sabine ons voorschotelt – en als de fotograaf Sabine instructies geeft, treitert hij haar zoals elke puberzoon dat zou doen: ‘Ga jij maar achter het doek staan.’

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: