Frank Zappa [1940-1993] voor beginners

, door (nq)

136

De Tracks

Bij elk van de onderstaande stukjes staat een track die van dichtbij, veraf of wanhopig bij de haren gesleurd met het thema te maken heeft. Omdat dat nu eenmaal de kortste weg is naar het begrijpen van om het even welke artiest. Een beetje zoals men Mark Eyskens het beste leert kennen aan de hand van zijn schilderijen? Absoluut niet.

Genie

Laten we het woord eens en voor altijd in ere herstellen: wij tellen, op een goeie dag, maximaal zeven genieën in de popmuziek, en Frank Vincent Zappa was één van hen. Je hebt het gevoel dat z’n hele oeuvre al panklaar in z’n hoofd zat nog voor er één noot was uitgebracht. Klassiek, jazz, hardrock, doowop, rhythm-and-blues, pop, funk: hij heeft het allemaal gedaan, en telkens ging hij met het genre aan de haal. Alsof hij het maar voor het grijpen had – wat wellicht ook zo was.

Wil dat zeggen dat alles wat hij deed even goed was? Wij vinden van niet. Z’n vroege platen, waarop hij de popmuziek van zijn tijd op de hak neemt, vermangelt en mixt met z’n cynische kijk op zowel het keurslijf van conservatief Amerika als de Summer of Love die z’n generatiegenoten bezongen, zijn onze favorieten. Later hoorden we weleens het bos niet meer door de noten – de verzamelde solo’s in ‘Shut Up ‘n Play Yer Guitar’ hebben we altijd met groot genoegen aan ons voorbij laten gaan. Maar ook daar was z’n exceptionele talent onmiskenbaar. Zappa hield je altijd op de toppen van je tenen: hetzij door z’n verbluffende techniek en zin voor orkestratie, hetzij door z’n puntige, vileine popsongs, hetzij door z’n lucide maatschappijkritiek, hetzij door het onnavolgbare gevoel voor humor dat z’n platen kruidde. Een genie, dus.

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: