Naar eer en geweten: Delphine Boël

, door (sdj)

1
18971_delphine_boel_oxfam_186.jpg
© Oxfam


Klik hier om het spel te spelen »

Ze zit goed in haar vel, zegt ze. Ze heeft het allemaal uit haar systeem gekregen: de pijn van haar halfgeaborteerde identiteit, de onrust van haar persoonlijke geschiedenis. Ik geloof haar. Ze is minder boos en minder dwingend, maar ze is wie ze is, én wat ze maakt. Haar atelier is ook gewoon een verlengstuk van haar living. Haar man, Jim O'Hare, loopt er rond met zieke Oscar (1) op zijn arm in een met verf besmeurde overall. Sinds hij zijn werk verloor zijn ze een team, zegt ze. Hij heeft net de primer op haar doeken gezet. Ik zie in haar werk geen Belgische vlaggen meer. Nog wel veel F.U.C.K. en teksten als: 'The system is corrupt, be happy' en 'My greatest consolation in life is to say what I think'.

Delphine Boël «Het was mijn idee om voor die campagne te poseren als vrijheidsbeeld. Ik was pas naar New York geweest, en toen ik dat beeld zag kreeg ik tranen in mijn ogen. Ineens zag ik die schepen vol mensen die allemaal afgewezen waren in hun geboorteland, die op de plek waar ze eigenlijk thuishoorden niet werden gerespecteerd maar werden getiranniseerd door het systeem en de machthebbers. En dan werden ze opeens ontvangen door dat beeld dat zegt: 'Hier ben je welkom, hier zal je wél gerespecteerd worden, eerlijk en menselijk behandeld worden.' Begrijp je? Ik poseer natuurlijk voor een goed doel, maar ik heb er ook mijn eigen verhaal aan toegevoegd.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: