Eén jaar na de New Yorkse uitspattingen van Pieter De Crem: de barmeid spreekt

, door (ab)

11
19069_de-crem-new-york-406.jpg
© Thomas LegrÚve

HUMO Vertel nog eens precies wat er die avond met minister De Crem gebeurd is.

Nathalie «Het was een doodgewone avond, ik sta achter de toog te werken. Op een gegeven moment gaat de deur open - er waren trapjes - en er valt iemand naar beneden, languit op de grond. Ik ga kijken, ik zie dat gezicht en herkende 'm meteen. 'Dat kàn toch niet!' dacht ik. Mijn collega's kenden hem duidelijk ook, want blijkbaar komt De Crem altijd naar het B. Café als hij in New York is. 'Oh nee, daar heb je 'm weer! Dat is echt een lul!' Maar de baas is nogal snel onder de indruk van 'hogere instanties' en ontving hem met veel egards.
Ik heb lang genoeg in het zakenleven meegedraaid, ik zie wel vaker CEO's of politici die ladderzat zijn, maar dit was echt degoutant. De Crem dronk bollekes Coninck en liep te lallen tegen de Amerikanen in zijn gezelschap over Belgisch bier en folklore. Hij werkte luidkeels het repertoire af van De Strangers en Bobbejaan Schoepen, maar dan met andere woorden. 'Zie ik de lichtjes van defensie' en zo. Hij kroop ook om de haverklap achter de toog om aan de i-pod te prullen en deed verschrikkelijk neerbuigend tegenover het personeel. Een héél vervelend mannetje is het gewoon. Het gezelschap kon bijna niet meer drinken omdat ze allemaal al zo teut waren. Ze maakten zoveel lawaai dat de vaste klanten opstapten uit ergernis. Daar kon ik niet om lachen, want het was mijn boterham die daar opstapte.
Op een bepaald moment raak ik aan de praat met de diplomatieke raadgever van de minister (Vincent Mertens de Wilmars, red.). Dat was eigenlijk wel een fijne man, die al heel wat van de wereld had gezien. 'Bij defensie,' vertelde hij, 'is het eigenlijk wel een relaxte job. Iedereen weet dat.' 'Wat komen jullie hier eigenlijk doen?' vroeg ik nieuwsgierig. Hij antwoordde dat ze normaal besprekingen hadden met de mensen van de VN, 'maar die zitten op dit moment in Genève.' Ik was heel verbaasd: waarom dan met een delegatie naar New York komen? 'In Brussel gebeurt er zo weinig, en ik was nog nooit in New York geweest...' Ik zag daar die lallende minister op de achtergrond, en mijn maag draaide gewoon om. De crisis had er net heel hard ingehakt in New York. Ik zag iedere dag vrienden en kennissen die ontslagen werden. En dan zoiets.
Toen ze eindelijk opgekrast waren, zo rond één uur, kon ik de boel sluiten en belde ik een vriend op, want het moest me gewoon van het hart. 'Pas op met wat je zegt,' waarschuwde hij me nog. 'Als je dat op je blog schrijft, kan je ontslagen worden.' Ik lachte dat weg: 'Ontslagen? Pffff, voor zoiets toch niet!' Ik was zo verontwaardigd dat het mij niet kon schelen: 'En als hij me wil ontslagen, dan doét hij dat maar! Zoiets mogen de mensen toch weten, zeker?' Grote mond hé. (lacht) Nog dezelfde avond ben ik driftig beginnen te typen op mijn blog. Twee dagen later belde iemand van De Standaard om te vragen of dat verhaal klopte.»

HUMO Hoe was De Standaard op jouw blog terechtgekomen?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: