Vechten tegen misdaad én gerecht: de memoires van procureur Michel Bourlet

, door (ab)

Deel
19614_BOURLET_TL.jpg
© Thomas LegrÚve

Lees meer over Marc Dutroux »

'Het was toch een historische gebeurtenis. Ik ben niet gegaan omdat dat niet kon: ik zat zelf midden in de zaak. Maar in mijn hart was ik daar. Mijn echtgenote en mijn dochters waren er wel bij in Brussel, en daar ben ik trots op.'

Michel Bourlet en onderzoeksrechter Jean-Marc Connerotte werden in de zomer van 1996 immens populair als de taaie tandem die Dutroux op het spoor kwam, de kinderverkrachter die jonge meisjes ontvoerde en in zijn gruwelkelder opsloot. Maar de jacht op Dutroux was niet de enige zaak die Michel Bourlet tot een goed einde bracht in zijn woelige loopbaan als procureur. In zijn memoires ('De Jacht op de Wolven', vanaf 26 februari in de winkel) vertelt hij ook met veel zwier over grote onderzoeken zoals de moord op PS-politicus André Cools en de jacht op seriemoordenaar Michel Fourniret. Over die keer toen zijn mannen aan de oever van het meer van Nisramont de villa terugvonden waar Anthony, de ontvoerde zoon van de tapijtengigant De Clerck in 1992 was vastgehouden, of nog over zijn kennismaking met de X-getuigen en de legendarisch geworden woorden 'Si on me laisse faire', die hij bij het losbarsten van de zaak-Dutroux uitsprak. Het is geen vrijblijvend boek geworden: Bourlet spaart zijn kritiek op het gerecht niet, en noemt man en paard.

Sinds zijn pensioen vorig jaar heeft de voormalige magistraat zich teruggetrokken in een afgelegen dorpje Nollevaux, diep in de provincie Luxemburg. In een verblindend winterlandschap, aan het einde van een landwegje waar nooit strooiwagens komen - de sneeuw lag hier drie weken geleden nog 60 centimeter hoog - staat zijn opgeknapte oude watermolen, volgestouwd met historische boeken en Franse literatuur. De drie dochters zijn het huis uit, Bourlet vult zijn dagen met lezen en werken in zijn enorme tuin, waar op 1 maart 2001 een macabere ontdekking werd gedaan. In het sparrenbos naast de beek werd het lijk van een jong meisje gevonden: de dertienjarige Mananya Thumpong, die negen maanden eerder was verdwenen aan de andere kant van de grens, in het Franse Sedan. 'Ik was verbijsterd, nu kwamen moordenaars hun lijken al in mijn tuin dumpen!'

Michel Bourlet «Eigenlijk slaat de wolf uit de titel van mijn boek nog het meest op Michel Fourniret. Al die jaren dat hij jacht maakte op jonge maagden had hij hier in de streek gewoond, dwaalde hij rond in het kreupelhout,  ontvoerde en vermoordde meisjes en dumpte hun lijken in de bossen. Listig en meedogenloos, als een wolf.

Waar ik zo kwaad om ben, en wat me trouwens aangezet heeft om dit boek te schrijven: het laatste slachtoffer, de kleine Mananya, had eigenlijk niet moeten sterven. De politie had genoeg elementen om Michel Fourniret al zes maanden voor haar verdwijning te arresteren! Ze hadden zelfs méér aanwijzingen dan wij destijds tegen Dutroux hadden.

Dat was de grootste shock uit mijn carrière: ze hebben nog niéts geleerd uit de zaak Dutroux, ze hebben nog niéts veranderd aan hun manier van werken. De Fransen niet, en de Belgen niet.»

Lees het volledige interview in Humo 3625 van 23-02-10

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: