Met Vincent Kompany naar Congo

, door (svb)

Deel
20140_kompany-svb-186.jpg
© dieter bernaers

Maar de hoofdstad van Congo - een sloppenwijk met zeven miljoen inwoners - prikkelt graag nog wat meer: één manisch gewriemel van mensen, auto's, bussen en camions is het, een flipperkast met duizenden balletjes die voortdurend alle kanten op knallen, op een soundtrack van claxons, hyperkinetische politiefluitjes en het kadoenk van kapotte schokbrekers in een wegdek vol kraters. Verbrand rubber, uitlaatgassen en rioolwalmen; betonblokkengrijs, vergaan blauw, en bruin van roest: zo geurt en kleurt een grootstad in de derde wereld als de tand des tijds, armoede en corruptie er jarenlang vrij spel hebben gekregen. De acteurs in dit klank- en lichtspel dragen zelden nieuwe kleren, eten meestal maar één keer per dag, en zijn alleen maar in de weer met overleven. Vincent Kompany kijkt ernaar, ogenschijnlijk onbewogen, en zegt: 'Hier kan iets moois bloeien.'

Van die ene zin wil hij andere mensen overtuigen tijdens zijn missie in Congo. De speciale gezant van SOS Kinderdorpen vind je op die drie dagen tijd in een sloppenwijk, op een ministerie, in een school, op een bouwwerf, aan tafel met een ambassadrice, in een hotel tussen zakenmannen en welzijnswerkers. Hij luistert, hij toetst ideeën, hij lobbyt, hij houdt niet op.

Enkele quotes van Vincent Kompany

  • «Mocht ik het niet met hart en ziel doen, dan zat ik hier niet - het is al mijn vijfde keer in drie jaar tijd. Ik neem er nu zelfs een risico voor: als die aswolk weer van richting verandert, dreig ik de geboorte van mijn kind te missen, of een afspraak met de Rode Duivels. Congo is voor mij iets heel persoonlijks. Ik hou van dit land.»

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: