Met topmagistraat Henri Heimans naar Breendonk

© Diego Franssens

, door (ab)

139

‘Hier moet mijn vader gestaan hebben toen hij het kamp binnenkwam,’ mompelt Henri Heimans, terwijl zijn vingers over de grijze betonnen muur van de binnenplaats strijken. ‘Hij schrijft erover in zijn oorlogsdagboek: hier stonden de nieuwe gevangenen van Breendonk urenlang te wachten, met hun gezicht naar de muur. Dan kregen ze een dreun tegen het achterhoofd, zodat hun gezicht tegen de muur smakte en werd opengehaald door het ruwe gekartelde beton. ‘Mijn neus wordt tegen de muur geslagen en begint te bloeden.’ Dat was mijn vaders eerste kennismaking met Breendonk.’

'Mijn vader vond het idee om een Joodse staat op te richten onzinnig. Hij voorzag niets dan ellende, en hij heeft gelijk gekregen'

De magistraat is zichtbaar geroerd als we door de klamme gangen van het met prikkeldraad omringde fort wandelen. Geprangd tussen maïsvelden, achtertuintjes van de buren en de drukke autosnelweg tussen Brussel en Antwerpen ligt het Belgische concentratiekamp: een stenen nachtmerrie waar tussen 1940 en 1944 ongeveer 3.500 gevangenen van de nazi’s werden opgesloten, uitgehongerd, uitgeput, vernederd en gefolterd. Eén op de vier gevangenen overleefde Breendonk niet. Heimans’ vader deed dat wel. Hij werd na zes maanden gedeporteerd naar Auschwitz en werd twee jaar later bevrijd. Heimans’ moeder overleefde de oorlog in het concentratiekamp Ravensbrück, maar bleef haar hele leven getekend door het oorlogstrauma. Na de oorlog leerden ze elkaar kennen op de bijeenkomsten van overlevenden. Ze kregen één zoon. Henri Heimans, vandaag 66, werd één van die uitzonderlijke magistraten die de Belgische justitie een menselijker gezicht probeert te geven. Dat rechtvaardigheidsgevoel was aangeboren, letterlijk.

Henri Heimans «Eigenlijk is het een wonder dat ik geboren ben, gezien de medische experimenten die de nazi’s op mijn moeder hebben uitgevoerd. Ik heb eigenlijk pas nu, aan het einde van mijn loopbaan, beseft dat mijn allergie voor machtsmisbruik en mijn verontwaardiging als mensenrechten worden geschonden, heel veel met mijn eigen familiegeschiedenis te maken hebben. Ik ben trouwens geboren in 1948: het jaar van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens.»

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: