Joy de Porsche-boy: portret van Joy Donné,
de nieuwe kabinetschef van Jan Jambon

, door (ja)

248

'Hij is het schild waarachter een machtige groep schuilgaat: de baronnen van het vastgoed'

Hoe vaak je het filmpje ook terugziet, het blijft onwaarschijnlijk vreemde televisie. Begin oktober 2014 heeft Bart De Wever een lange nacht onderhandeld over de ministersposten in de nieuwe regering-Michel. Hij wordt opgewacht door Joy Donné. Donné, een kabinetsmedewerker die vijftien jaar lang liberale excellenties heeft gediend, heet de nieuwe persoonlijke veiligheidsadviseur van De Wever te zijn. Maar de veiligheidsadviseur maakt die ochtend nogal wat foutjes. En De Wever heeft dat, hoe vermoeid hij ook is, meteen in de gaten. Nog voor hij in de wagen van Donné plaatsneemt, verontschuldigt hij zich tegenover de aanwezige journalisten. ‘Ce n’est pas mon voiture,’ zegt hij in zijn beste Frans, in het volle besef dat een dure sportwagen niet het meest geschikte vehikel is om het soberheidsbeleid van de nieuwe regering te promoten. Maar dat is pas het begin. Donné loopt naar zijn Porsche, haalt een parkeerboete onder zijn ruitenwisser vandaan en gooit die op de grond. De Wever stapt in zonder zijn gordel om te doen. En Donné rijdt weg met, wat later zal blijken, twee verschillende nummerplaten. Er ontstaat commotie. Maar drie dagen na het voorval wordt Donné, de man die lak heeft aan boetes, de nieuwe kabinetschef van Jan Jambon, minister van Binnenlandse Zaken en als dusdanig: hoofd van de politie.

De verwondering is groot, niet het minst bij de liberalen, die nog moeten bekomen van de onverwachte overstap van Joy Donné naar de N-VA. Oud-collega’s – kabinetsmedewerkers en politici – zijn scherp in hun oordeel: de transfer is geen verlies. Donné was een schaduwloper bij de Open VLD en de MR. Hij is zelden gesignaleerd op studiedagen, vergaderingen of congressen van de partij: het interesseerde hem niet. Over zijn competentie lopen de meningen uiteen. Beleefd, begaafd en vriendelijk, alles goed en wel, maar een harde werker was hij niet. Niet bij Patrick Dewael, niet bij Didier Reynders, niet bij Karel De Gucht en niet bij Annemie Turtelboom. Citaat van een liberaal politicus: ‘Joy Donné is een onbeschreven blad waarop nooit hoofdletters zullen verschijnen.’ Maar hij is nu dus wel de kabinetschef van de eerstaanwezende N-VA-minister in de federale regering.

Aristocratisch type

Joy Leo Donné is de enige zoon van Leo Donné, een hardwerkende Hasselaar die in Tongeren carrière heeft gemaakt als gerechtsdeurwaarder. Met een uitgebreid netwerk in de politiek en het bedrijfsleven doet Donné senior gouden zaken. En dat laat hij graag zien: een meer onversneden liberaal is in Limburg niet te vinden.

Een gerechtsdeurwaarder: ‘Leo Donné is een uitstekend netwerker en dat levert hem veel opdrachten op. Als je voor topklanten over het hele land invordert, kun je ook andere kantoren iets gunnen. In ruil geven die kantoren dan weer opdrachten aan jou. Zo werkt het tegenwoordig: de grote kantoren maken elkaar nog groter.’

De moeder van Joy Donné is Elise Ka, een niet onverdienstelijke schilderes die jarenlang een luxehotel dreef aan de Franse Rivièra: Villa Grimaldi in Sainte-Maxime, een plek waar heel wat liberale toppolitici vakantie hebben gevierd. Op de inmiddels gesloten website van het hotel staat te lezen dat de villa oorspronkelijk het tweede optrekje was van de Grimaldi’s, het Monegaskische vorstenhuis, ‘met een panoramisch uitzicht over de Golf van Saint-Tropez’.

Kortom: Joy Donné heeft in zijn jonge leven geen honger geleden.

Studeren gaat hem aardig af. In 1997 behaalt hij een diploma in de rechten aan de KU Leuven. In zijn Leuvense jaren is hij lid van de studentenclub Fraternitas, van oorsprong een vrijgezellenclub – maar die beginselverklaring houdt niet lang stand. Joy Donné brengt er enkele sponsors aan, promoveert tot quaestor (penningmeester) en later tot preses (voorzitter). Na zijn verblijf in Leuven specialiseert hij zich een jaar in economisch en zakelijk recht aan de Sorbonne in Parijs.

Zijn professionele carrière begint op het kabinet van toenmalig Vlaams minister-president Patrick Dewael. Tongeren is klein: het advocatenkantoor van Dewael werkt samen met het gerechtsdeurwaarderskantoor van vader Donné. Leo Donné zou, volgens verscheidene kabinetsmedewerkers, ook een geldschieter van de partij zijn.

De jonge kabinetsmedewerker is, net als zijn vader, een aristocratisch type met een behoorlijke portie Engels flegma. Altijd piekfijn uitgedost, vriendelijk en discreet, absoluut geen tafelspringer. En hij ziet er ook goed uit: de Wetstraatversie van Hugh Grant. Maar met politiek heeft hij weinig. Algauw besluit hij andere horizonten op te zoeken.

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: