25 jaar 'Doolittle', de allerklassiekste Pixies-klassieker

, door (fvd)

27
Pixies flat
© Humo

1989: het klinkt vreemd en achteraf kan je er om lachen, maar als frontman Black Francis het geluid van zijn Pixies omschrijft als ‘wat een moeder uitstoot als ze haar baby op de grond ziet vallen en breken’, dan is dat in die tijd precíés het geluid waar het de wereld nog aan ontbreekt. De Pixies waren anders dan wat er was, en kwamen daarmee maar net op tijd.

Op het moment dat ‘Doolittle’ werd opgenomen – november ’88 – bestond de band nauwelijks twee jaar, maar ze hadden al twee keer keihard uitgehaald: eerst met de ep ‘Come On Pilgrim’, daarna met het indrukwekkend voldragen debuut ‘Surfer Rosa’. In Amerika was de pers nieuwsgierig, hoewel nog niet helemáál bekomen van hun crush op haarspray en powerakkoorden – maar in Europa waren de recensies laaiend, de verwachtingen groot en de luim uitstekend.

‘Doolittle’ is ontvlambare popmuziek, een perfecte storm van wringende, wroetende en elkaar tegenwerkende natuurkrachten. Dementerende punkgitaren, een springerige baslijn (door Deal omschreven als ‘boingy-boingy-sproingy’), de oerschreeuw van Black Francis, een schijnbaar onuitputtelijke voorraad perfecte bubblegum-melodieën en net genoeg surrealisme in de teksten om de groep geheimzinnig en intrigerend te maken. Black Francis was, boven alles, bedreven in het leggen van puzzels. ‘Doolittle’ zou zijn grootste puzzel blijken.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: