Van overschotje tot evergreen: 'Mia', de biografie van een volkslied

© Gie Knaeps

, door (jub) en (jd)

3294

We schrijven 1989, en Luc De Vos zit in een bandje, Les Zazous: rock met Engelstalige teksten. Maar eigenlijk heeft Vos meer zin in Nederlands. Les Zazous repeteren in het Gentse jeugdhuis JOB (Jeugd Oude Bareel), waar ook Wout De Schutter en Geert Bonne een hok delen. Bonne is 21.

'Het mooiste aan Luc was dat hij zulke ongelofelijk trieste muziek maakte. Hij heeft geen enkel plezant nummer geschreven, en toch amuseert iedereen zich kapot'

Geert Bonne «Ik had Luc leren kennen, en op een avond zijn we samen naar een concert van Tom Wolf gaan kijken, in café De Ploeg in Gent. Daar heeft hij me gevraagd of ik geen zin had om met hem een nieuw groepje te beginnen. In het Nederlands, iets in de lijn van Tröckener Kecks. Omdat Tom Wolf met een trio op het podium stond, heb ik voorgesteld om Wout erbij te halen op bas. Begin 1989 was dat, de eerste repetitie was bij mijn ouders thuis, boven de garage. Het eerste wat we hebben gespeeld was ‘Rij rij rij’ van The Scene, en daarna Luc zijn eerste Nederlandstalige lied: ‘Ik word oud’. Het schrijven ging meteen vlot. In maart of april, na amper twee maanden repeteren, hebben we een viersporenopname gemaakt met vijf eigen songs. In mei speelden we ons eerste optreden, met acht eigen songs en twee covers: ‘Rij rij rij’ en een Nederlandstalige versie van ‘Hey Joe’ van Jimi Hendrix. Volgens mij hebben we dat maar één keer gespeeld.»

De groepsnaam is een gezamenlijke vondst. Gorky, oftewel ‘De bittere’ in het Russisch.

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: