Michelle Martin komt mogelijk vrij

Deel
22391_martin.jpg

Meer over Marc Dutroux »

- Hallo?
- Frédéric?
- Ja.
- Frédé, het is mama. Ik kom niet naar huis vanavond.
- Ik dacht het al.
- Luister, in principe kom ik morgen terug. De politiemannen moeten mij nog van alles vragen, maar maak je geen zorgen, het komt allemaal goed. Het duurt lang want de meneer hier moet alles met de typemachine noteren, zie je?
- Ja.
- Dus morgenvroeg, als je grootmoeder en je broertje wakker worden, reken ik op jou hè, Frédé. Blijf kalm. Ik heb alleen jou nog hè! Je bent al een grote jongen.
- Oké.
- Heb je alles goed afgesloten Frédé? De honden en het gas ook?
- Ja. Zeg mama, weet je wat de journalisten zeggen?
- Nee!
- Dat iedereen naar hier komt omdat jullie een kind ontvoerd hebben!
- Zeggen ze dat!?
- Ja!
- En jij gelooft hen!
- Sonia gelooft het niet, dus ik ook niet...
- Luister, ik bel je morgenochtend. Tot morgen he, ma puce.
- Slaapwel.

Het is al na middernacht, 14 augustus 1996, als Michelle Martin in de rijkswachtlokalen de hoorn neerlegt. Daags voordien is ze gearresteerd, samen met haar echtgenoot Marc Dutroux en zijn jonge junkievriend Michel Lelièvre. Net als Marc Dutroux wordt de vrouw nu al twee dagen non-stop ondervraagd over de ontvoering van de 14-jarige Laetitia Delhez. Ze weet van niks, zegt ze. Voor de rest krijgen de speurders weinig zinnigs te horen, behalve dat ze zich zorgen maakt over haar kinderen, die alleen thuis gebleven zijn met haar bejaarde moeder. Op de boerderij in Sars-la-Buissière bestiert de twaalfjarige Frédéric Dutroux intussen zelf het huishouden zo goed hij kan: de honden en de vogels te eten geven, zijn kleine broertje Andy van de straat houden, de telefoons van Michel Nihoul beantwoorden, de journalisten op een afstand houden en erop toezien dat zijn grootmoeder 'Mimie', de moeder van Michelle Martin, haar medicamenten op tijd neemt.

Geen foto's

- Zeg mama, er zijn een heleboel mensen die bellen en vragen naar jou of naar papa. Ze zeggen dat het dringend is.
- Ah ja. Maar luister, papa zit ook in de gevangenis hè, Fred.
- Ja, en waarom? Wat heeft hij gedaan?
- Ik weet het niet, want ik heb hem nog niet gezien.
- Wel, wat ze hem eigenlijk verwijten, is dat hij... Enfin mama, je weet best wel waarom ze hem in de gevangenis gezet hebben!
- Ja.
- Wel, wat dan?
- Ik moet ophangen, Dédé.
- Waarom? Jij weet dat toch? De gendarmes hebben me gezegd dat je het maar al te goed wist, en dat je zei dat je de waarheid wou weten!
- Ja. Zie je de journalisten daar nog staan?
- Nee. Maar ze waren er wel vanmorgen en gisteren.
- Luister, je geeft hun geen foto's, je geeft hun helemaal niks, begrepen?
- Maar nee mama, dat weet ik toch wel. Sonia en ik hebben hen naar nummer 51 in de straat gestuurd, maar er bestaat helemaal geen nummer 51...

Twee vuilniszakken

Het zal niet lang meer duren of de rue de Rubignies in Sars-la-Buissière loopt toch vol met journalisten. Wanneer drie dagen later de lichamen van Julie en Mélissa worden opgegraven, zijn de drie kinderen van Dutroux - Frédéric (12), Andy (3) en baby Céline (acht maanden) - in een home of ziekenhuis ondergebracht. Het met wrakken bezaaide terrein achter de boerderij van Dutroux wordt ondersteboven gekeerd door de speurders, die nauwelijks de gruwel van hun ontdekkingen kunnen vatten. Zaterdag 16 augustus 's middags graven ze de twee uitgemergelde lichamen van Julie Lejeune en Mélissa Russo op, in foetushouding. Wat verder zit nog een derde dode onder de grond, van wie later zal blijken dat het een vroegere medeplichtige van Dutroux is, Bernard Weinstein.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: