Oost west, asbest (1): de stille killer van Kapelle-op-den-Bos

, door (ab)

2
22527_asbest(1).jpg

In 1986 stierf mijn vader op 59-jarige leeftijd aan mesothelioom, beter bekend als asbestkanker. Dertien jaar later overleed mijn moeder aan dezelfde ziekte, hoewel ze nooit in de fabriek had gewerkt. Mijn broers Pierre-Paul (43) en Stephane (42), die de asbestfabriek alleen als kind hadden gekend, stierven onlangs aan dezelfde ziekte. We zijn nu nog met drie broers over. Als we naar elkaar kijken, vragen we ons af: wie is de volgende?'

Enkele fragmenten

Het verhaal van de Jonckheeres begon nochtans als een sprookje. In het landelijke Kapelle-op-den-Bos, tussen Brussel en Antwerpen, ging eerst grootvader Paul Jonckheere en na hem ook zijn zoon Pierre Jonckheere als ingenieurs voor Eternit werken. Pierre Jonckheere trouwde in 1956 met de mooie Françoise Van Noorbeeck. Ze kregen vijf flinke zoons: Eric, Pierre-Paul, Xavier, Stephane en Benoît.

  • Eric Jonckheere «Ik heb een paradijselijke kindertijd gehad. We woonden in een witte hoeve met een rood dak in de Bormstraat, een doodlopend kasseibaantje dat uitkomt aan het kanaal van Willebroek, dicht bij de ingang van de buizenfabriek van Eternit. De huizen in onze straat waren allemaal eigendom van Eternit, want in die tijd waren de ingenieurs verplicht om vlak bij de fabriek te wonen. In de straat woonden enorm veel kinderen, en met die vrolijke bende gingen we ravotten op het zogenaamde 'stort' van Eternit, achter onze tuin. Daar werden alle onbruikbare asbestplaten en buizen gedumpt, en er lagen tonnen asbestpuin waarop gras was gezaaid.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: