Schrijven met parkinson: Henk Blanken

, door (ja)

2
Henk Blanken
© Diego Franssens

‘Ik vond altijd: zelfs als ik zo dement als een deur ben, wil ik nog dat een arts me uit het leven helpt.’ Henk Blanken (55) zegt het kort nadat we hebben plaatsgenomen in zijn mooie, met veel kunst verluchte woonkamer in de rand van Groningen. Hij draait niet om de hete brij heen. Zo was hij ook als journalist bij de Volkskrant en het Dagblad van het Noorden: harde jongen, fact checker, geen gedoe. Maar hij is veranderd, zegt hij, langzamer en attenter geworden. En hij is ook anders gaan denken over euthanasie. Hij vindt niet meer dat ook wilsonbekwame mensen een spuitje moeten kunnen krijgen. ‘Artsen hebben me duidelijk gemaakt dat ze geen patiënt kunnen doodmaken die dat misschien niet meer wil. Ik heb een boek gelezen waarin een vrouw een dodelijk drankje krijgt op het moment dat ze, ten gevolge van haar voortschrijdende dementie, naar een tehuis moet. Het was de expliciete wens van die vrouw om niet te verhuizen. Alleen, op het uur U wist ze niet meer welk drankje ze dronk. Nou, zo wil ik niet eindigen.’ Conclusie? Blanken haalt de schouders op. ‘Ik weet het niet.’ Hij zwijgt langdurig. ‘Ik weet het oprecht nog niet.’

'Ik weet dat het lullig afloopt, maar ik ben gelukkig'

Henk Blanken «Ik wil niet dement worden. Demente mensen lijden pijn en zijn angstig. Maar ik wil ook niet, zoals die vrouw, onbewust sterven. Dus moet ik een arts ervan overtuigen dat ik, wanneer ik wilsbekwaam ben, toch alvast wil sterven. Dat is niet makkelijk. Vorig jaar zijn er zo negentig mensen gestorven in Nederland, mensen met beginnende dementie. De vraag is: hoelang wacht je? Ik heb een volwassen zoon en een volwassen dochter. Wil ik mijn kleinkinderen nog zien? Wil ik in een rolstoel terechtkomen? Het probleem wordt alleen maar groter. Je kunt ook zeggen: je beleeft het leven pas ten volle als je ook de andere kant, het lijden, aanvaardt.»

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: