'Een vrouw die een zwangerschap niet wil, raakt die kwijt, al schiet haar eigen leven er bij in'

© Jan Van Der Veken

, door (hvt)

113

(Verschenen in Humo 3891 op 31 maart 2015)

'Een vrouw die 16 weken zwanger is en geen mogelijkheid ziet om goed voor een kind te zorgen, die springt desnoods van een brug' Carine Vrancken, voorzitster Unie van Nederlandstalige Abortuscentra LUNA

Op 3 april 2015 bestaat de Belgische abortuswet 25 jaar. Gemiddeld 20.000 vrouwen maken er jaarlijks gebruik van. Daarbovenop steken om en bij de 500 Belgische vrouwen elk jaar de grens over naar Nederland, omdat ze langer dan 12 weken zwanger zijn (14 als je rekent vanaf de eerste dag van de laatste menstruatie), er geen medische reden is om de zwangerschap af te breken en ze toch beslist hebben hun kind niet te houden. Op de verjaardag van de wet vragen de abortuscentra zich af of we de wettelijke termijn voor een zwangerschapsafbreking niet moeten uitbreiden.

Toen Els – haar echte naam houdt ze liever voor zich – zwanger werd, was dat gewenst én gepland. Haar vriend, met wie ze al zes jaar samen was, liep al een jaar of drie hardop van een groot gezin te dromen.

Els «Ik wilde ook wel kinderen, maar ik had best nog wat langer willen wachten. Ik heb me laten overhalen. Na een halfjaar proberen was het gelukt: ik was zwanger. Mijn vriend was wel blij, maar om nu te zeggen door het dolle heen? Nee, dat niet. Bij de eerste echografie reageerde hij zelfs koeltjes: ‘Dus toch zwanger?’ Ja, waarom zou ik liegen?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: