Terug naar Utøya: In het brein van Anders Breivik

, door (jh)

11

'Hij dacht dat twaalf doden genoeg zou zijn om het wereldnieuws te halen. En toch bleef hij op Utøya non-stop verder executeren. Het lijkt op wraak. Op jonge mensen en op de maatschappij' Åsne Seierstad, auteur ‘één van ons’

Seierstad woont in een groot, houten herenhuis in Oslo, er moet nog kinderspeelgoed en afwas aan de kant. Het huis heeft een geschiedenis: ontdekkingsreiziger Roald Amundsen heeft hier nog gewoond. Ook Seierstad ondernam een expeditie. Naar de moeilijk toegankelijke gevoelswereld van Anders Behring Breivik. Zijn emotioneel gehavende jeugd, zijn yup-jaren toen hij internetmiljonair wilde worden, zijn isolementsjaren toen hij terug bij zijn moeder introk om dag en nacht te gamen, en tenslotte zijn twee terreurjaren waarin hij met wetenschappelijke precisie zijn aanslagen voorbereidde. Seierstad schreef het boek op basis van de tien weken durende rechtszitting, van april tot juni 2012, en van Breiviks mailverkeer, manifest en dagboek. Tegelijk had ze inzage in rapporten van de jeugdbescherming (over de periode waarin het gezin Breivik uiteenviel), ze interviewde klasgenoten van hem, en sprak met overlevenden en ouders van slachtoffers.

HUMO Een fascinerend hoofdstuk in je boek gaat over Breiviks tijd in Vålstua, waar hij een afgelegen boerderij huurde om zijn kunstmestbom te fabriceren. Honderd dagen was hij daarmee bezig. En zo minutieus. Als hij een paar kilogram aspirine nodig had, kocht hij die bij verschillende apothekers en wachtte hij tot de feestdagen – omdat eindejaar een periode van alcohol, katers én aspirine is. Elke stap die hij zette, was uitermate berekend. Je zíét een ‘amateur’ op basis van internethandleidingen aan een massavernietigingswapen werken.

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: