Wim Delvoye: de ironie in de kunst

, door (wh)

Deel
Wim_1200

'Ik mocht gerust kunstenaar worden van mijn ouders. Bijna gênant: 'Dáár ligt de toekomst, Wim!''

Daarbovenop beschikt de moderne kunstenaar, als hij niet ligt weg te teren in een tochtig souterrain of op een raamloze mansardekamer, over een heus team van medewerkers. De kunstenaar creëert, het team voert uit. De allerindividueelste expressie van de allerindividueelste emotie is hier ver te zoeken. Quinze bouwt met dunne latjes een maquette van 30 centimeter hoog, blaast die op tot 80 meter en laat het kunstwerk uitvoeren door bouwvakkers en ingenieurs. Wim Delvoye koopt in de antiekwinkel een koperen Christus aan het kruis, laat Onze-Lieve-Heer door zijn medewerkers inscannen, rekken en plooien en zet vervolgens zijn computergestuurde freesmachines aan het werk. ‘Ja, zo kan ik het ook,’ ben je geneigd te zeggen. Onzin, natuurlijk: bij conceptuele kunst gaat het om het idéé. De uitvoering komt op de tweede plaats. Arme Vincent van Gogh, je hebt voor niets je oor eraf gesneden. Arme Fred Bervoets: stop met drinken en lijden, please.

'Ik gaf doosjes stront gratis weg. Nu worden ze op eBay voor 1.000 euro per stuk verkocht.' Over de Cloaca-kakmachine

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: