Syriërs in België: 'Toen ik de foto zag van de kleine Aylan op het strand, moest ik wenen. Wij hebben geluk: we zijn al hier'

, door (ab)

8
44

Een meisje met springerige staartjes stapt parmantig op ons af als we de kale huiskamer binnenkomen. ‘Beyman!’ roept ze – zo heet ze – en lachend wijst ze op haar buik. De 4-jarige Beyman rent tijdens ons bezoek vrolijk rond. Ze zingt liedjes, kruipt op schoot bij de fotograaf en lacht om haar eigen grapjes. Haar broertje Mohammad is een jaar ouder, maar veel verlegener. Hij praat niet meer sinds het huis van zijn familie in de Syrische hoofdstad Damascus drie jaar geleden werd gebombardeerd. De twee kinderen zaten in het huis, maar overleefden de aanslag. Meteen daarna besloot de familie Alramo te vluchten, eerst naar Kamishli, een stad in het noordelijke, Koerdische gedeelte van Syrië, en toen het oorlogsgeweld ook tot daar doordrong, met de auto naar Turkije en later met de trein naar Bulgarije. ‘We wilden eigenlijk doorreizen naar Duitsland omdat we daar familie hebben, maar door een speling van het lot kwamen we in België terecht,’ vertelt Abdi Saud Alramo, een 45-jarige Koerd bij wie zorgen en gezondheidsproblemen duidelijke sporen hebben nagelaten. In maart kwam de familie berooid in België aan, na een vlucht van acht maanden die hun al hun spaarcenten had gekost.

Hun 5-jarige zoontje, dat in zijn leven nog geen woord heeft gesproken, baart hun het meeste zorgen. Schreeuwen kan Mohammad als de beste – aan zijn stembanden kan het dus niet liggen. Het is een woelig baasje dat af en toe uit zijn krammen schiet. ‘Tot aan het bombardement was Mohammad een heel normale jongen,’ vertelt zijn moeder Amina (31).

Amina Alramo «Hij was toen 2. Hij heeft nooit leren praten, terwijl zijn jongere zusje honderduit babbelt. In het opvangcentrum waar we voordien zaten, kreeg hij altijd ruzie met de andere kinderen omdat hij er met hun voetbal vandoor ging, zonder het te vragen. Maar hij kon het niet vragen. ’s Nachts schiet hij soms wakker, huilend van angst. Maar wát hem zo bang maakt, kan hij niet vertellen. Morgen gaan we eindelijk naar het ziekenhuis om hem te laten onderzoeken. Ik hoop dat ze iets kunnen doen. Wat moet er anders worden van zo’n jongen in een vreemd land als hij niet kan praten?»

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De Persgroep Publishing heeft haar Privacy– en cookieverklaring aangepast.
Wij gebruiken jouw persoonsgegevens vanaf nu ook om de Diensten van MEDIALAAN Groep/De Persgroep Publishing te optimaliseren en deze waarvoor jij kiest te personaliseren.
Door op “verdergaan” te klikken of door verder te surfen, erken je deze aangepaste Privacy– en cookieverklaring gelezen te hebben.

Verdergaan