Supermarktkreeft & budgetkaviaar:
betaalbare luxe of goedkoop bedrog?

, door (kv)

96

'Bah, kaviaar? Dit zijn gewoon bolletjes kleurstof en bewaarmiddel!'

Joanna Blythman is Groot-Brittanniës meest gerenommeerde voedingsjournalist. Ze schreef onder meer voor The Guardian, The Sunday Times en The Observer, en heeft net haar zevende boek uit: ‘Slik je dit? Wat je niet mag weten over je eten’. Daarin legt Blythman haarfijn uit welke onsmakelijke chemische en technologische trucs de voedingsindustrie met ons eten uithaalt. Zogeheten clouding agents (vezels die op sinaasappelpulp lijken) doen ons fruitsap ‘natuurlijker’ ogen, met transglutaminase of ‘vleeslijm’ worden hele nephammen geboetseerd uit brokken ‘separatorvlees’ (vleesresten die van uitgebeende karkassen worden geweekt met behulp van enzymen) en onder de beslaglaag van ‘gefrituurde scampi’ zitten fake garnalen uit gestolde pap van garnalenafval verstopt. Nee, geen betere remedie tegen trek in supermarktvoedsel dan ‘Slik je dit?’.
Na het lezen van Blythmans boek vraag je je ook af waarom je maar zelden de ingrediëntenlijsten van etenswaren bekijkt. Omdat we verblind worden door de grote letters bovenaan op de verpakkingen: ‘vers’, ‘ambachtelijk’ en ‘artisanaal’ – dé marketingtermen van nu. In de eindejaarsperiode komen daar nog een aantal toverwoorden bij: ‘luxe’, ‘delicatesse’ en ‘gourmand’. Maar wat zeggen de ingrediëntenlijsten over die zogenaamde luxewaren? En zeggen die etiketten wel alles?

Op een herfstavond sta ik, met mijn koffer vol eindejaarsboodschappen, voor het huis van Joanna Blythman in Edinburgh, om haar acht gangen luxevoedsel uit onze supermarkten te serveren.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: