Delphine Boël, kunstenares en koningskind op zoek naar erkenning

, door (sdj)

49
delphine boel 1200
© Patricia Mathieu

'Door mijn hele lijf stroomt de drang: ik zal mijn vader laten zien wat ik kan'

Die vroegen haar alleen maar omdat ze als ‘dochter van’ een hype was, zei ze, en het zou onedel en smakeloos zijn daarop in te gaan. Ze wilde het maken als kunstenaar om de juiste redenen: omdat mensen van haar werk hielden en het begrepen. Vijf jaar later was ze nog driftig voor die echte appreciatie aan het vechten: ‘Als ik voor mijn 40ste geen wereldwijde erkenning krijg en mensen mijn werk nog steeds niet kopen puur om wat het is, stop ik ermee!’ Zover is het dus niet gekomen. Ze verkoopt nu in Duitsland en Amerika en hangt gewoon zij aan zij met Beuys en Richter. ‘En het is allemaal net óp mijn veertigste beginnen lukken. Toen ik in 2008 een heel grote tentoonstelling bij Guy Pieters kreeg.’

HUMO Waardoor heel Sint-Martens-Latem op zijn kop stond.
Delphine Boël «Ja, en de snelweg dicht zat. En alle werken die er hingen, zijn toen verkocht.»

Delphine heeft me thuis in Brussel net haar nieuwe werk getoond en daarna zijn we neergeploft op de bank. We hebben nog geen idee van de bommen die een paar dagen later in onze stad zullen ontploffen en al die mensen zullen treffen. Ik bel haar op die zwarte dag voor een reactie. Ze is net als ik van de kaart en bang. Maar ze heeft weinig tijd om daarbij stil te staan. Er zouden vier vrienden uit Parijs en Madrid komen eten, maar nu zit haar huis opeens vol mensen, meegenomen door die vrienden omdat niemand naar huis kan, en ze moet voor iedereen koken. ‘En ik kan helemaal niet koken,’ zegt ze. ‘Het zal gewoon spaghetti worden. Maar daarvoor ben ik nu al vier keer terug naar de winkel geweest, omdat ik wéér een ingrediënt was vergeten. Maar goed, zo ben ik tenminste gedwongen om verder te gaan met het leven en niet stil te staan bij mijn angst. Die angst, daar moeten we tegen vechten.’ Ze herinnert me eraan dat we uitgebreid gesproken hebben over hoe vreselijk het is als je je laat regeren door angst. Dat je, wat je ook meemaakt, moet proberen dat niet te laten gebeuren. Ze was heel fel toen ze me dat vertelde. Ze zei:

Boël «Angst belemmert, houdt je tegen vooruit te gaan, mogelijkheden en reële oplossingen te zien. Angst doet je stoppen met leven, weerhoudt je ervan verliefd te worden, waardoor je ook nooit lief zult hebben. Ik heb mezelf altijd moeten dwingen dingen te durven en te doen. Ik ben altijd bang geweest van de toekomst, van wat er allemaal gebeuren kon, omdat je daar geen vat op hebt. Ik hou niet van het onbekende, ik haat het, maar ik vecht daartegen. Alles waar ik bang voor ben, zal ik juist opzoeken of aangaan. Ik verplicht mezelf risico’s te nemen omdat ik wil leven.»

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: