Waarom Roger Vangheluwe ondanks de harde feiten niet wordt vervolgd: het mirakel van justitie

, door (ja)

1245
gheluwe 1200
© Photonews

'Hij is een kernpedofiel, een roofdier, een gevaar voor de samenleving'

In de eindvordering van Operatie Kelk staat dat drie personen een klacht tegen Roger Vangheluwe hebben ingediend. Dat is nieuw. We weten al langer dat hij heeft bekend zijn neef jarenlang, van zijn 5de tot zijn 18de, seksueel te hebben misbruikt. We weten ook dat hij ontkent zich te hebben vergrepen aan een jongen uit een weeshuis in Loker. Maar nu blijkt er dus ook een voormalige misdienaar te bestaan die beweert op zijn 10de door de Brugse bisschop te zijn aangerand. De man is intussen vooraan in de 30, en heeft in december 2012 een klacht ingediend. ‘Om de andere slachtoffers een hart onder de riem te steken,’ zegt hij. ‘Bij mij ging het om een eenmalig feit.’

Het feit speelde zich af op 3 mei 1992, de dag waarop zijn zus in de Sint-Antoniuskerk van Meulebeke haar plechtige communie deed. Roger Vangheluwe ontkent de beschuldiging, maar dit is wat de voormalige misdienaar vertelt: ‘Ik was goed op tijd naar de kerk vertrokken, samen met mijn zus. Toen we daar aankwamen, sloot zij zich aan bij de andere vormelingen in de sportzaal om haar wit habijt aan te trekken. Ik liep door naar de sacristie, waar de dorpspastoor José Tuytens (intussen overleden, red.) op me wachtte. Ik was al drie jaar lang zijn misdienaar. Een bijzondere eer: meneer Tuytens, een man van goede komaf, wilde uitsluitend misdienaars die aan alle vormvereisten voldeden. Het was een bijzondere dag want de bisschop van Brugge kwam in onze parochie het vormsel toedienen. Dat gebeurde hoogst uitzonderlijk, één keer om de vijftien jaar. Bij zijn aankomst in Meulebeke werd de bisschop met alle egards behandeld: zuster Rita maakte de koffer van zijn wagen leeg. Zij sleepte zijn drie loodzware valiezen naar binnen, ook al was zij zelf maar 1,40 meter groot.’

'Zes jaar na zijn bekentenis is Roger Vangheluwe nog altijd niet gestraft – niet door de kerk, niet door de staat'

‘Vangheluwe was een vriendelijke man, die makkelijk contact legde. Hij nodigde me uit bij gelegenheid eens bij hem, in zijn bisschoppelijk paleis, op bezoek te komen. Op een bepaald moment vroeg ik hem vanuit mijn kinderlijke nieuwsgierigheid hoe hij bisschop was geworden. Ik had er geen idee van hoe zoiets in zijn werk ging. Maar Vangheluwe vond dat geen fijne vraag. ‘Dat is door God beslist,’ zei hij. En ik kreeg een uitbrander omdat ik hem als ‘meneer de bisschop’ had aangesproken. Dat waren geen manieren: het moest ‘Monseigneur’ zijn. Ik snapte er niets van. Van Frans had ik weinig besef, en de aanspreekvormen in de kerk waren me onbekend. Ik had de indruk dat ik iets verkeerds had gedaan, en schaamde me diep. Even later vroeg hij me mee te lopen naar een nabijgelegen kapel, waar ik de mijter op zijn hoofd moest zetten. Ik was me van geen kwaad bewust, ik volgde hem. Maar in de kapel drukte hij me tegen de muur, betastte me en presenteerde me zijn geslachtsorgaan. Ik werd gedwongen hem te pijpen. Gelukkig kwam meneer Tuytens binnen. Vangheluwe staakte zijn activiteit, Tuytens deed alsof hij niks had gezien en daarna verliep alles alsof er niks was gebeurd: Vangheluwe heeft alle vormelingen gezalfd, ook mijn zus.’

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: