Een totaal gebrek aan humor, spontaniteit en zelfrelativering: De 7 Hoofdzonden volgens Beyoncé

, door (kv)

16
vrijbeeld

'Midden in die auditie zei mijn vader: 'Beyoncé, er hangt snot aan je neus!' Zó vernederend'

Dour, 2000. Het terrein is een modderpoel, het artiestendorp een verouderde sporthal. Iemand heeft de kleedhokjes tot kleedkamers geüpgraded door papiertjes op de deuren te plakken met daarop de groepsnamen in viltstift geschreven. Ik kom voor het eerst in een festivalbackstage, en ik zal in de jaren erna geen aandoenlijker artiestendorp meer zien. Op één van de deurtjes hangt een A4 met ‘Destiny Child’ erop gekrabbeld, dus zonder s. Het r&b-groepje van de hits ‘Bills, Bills, Bills’ en ‘Bug a Boo’ is een bijzonder vreemde eend in de bijt op de Dour-affiche van die dag, die voor de rest gevuld is met hippe dj’s en rock- en metalgroepen. Een lijkwit geschminkte Scandinavische deathmetalgroep komt uit de kleedkamer naast die van Beyoncé Knowles, Kelly Rowland en Michelle Williams: zullen de r&b-meisjes straks écht hun glitterjurkjes aantrekken in het smerige hok naast een bende kannibalen uit het Hoge Noorden? Niet dus. Hun tourbus mag tot aan het podium rijden, en Destiny’s Child geeft later die dag een perfecte show, inclusief kostuumwissels, om meteen na het optreden weer in de bus te verdwijnen. Het publiek stond erbij en keek ernaar, naar het einde toe vloog er ook modder door de lucht. Beyoncé en co. lieten het niet aan hun hart komen: the show must go on, zelfs in een modderpoel in de Borinage. Want Beyoncé is van kindsaf gedrild om altijd en overal te presteren. Als er één zonde is waarvan je haar niet kunt betichten, dan is het wel:

Luiheid

Antwerpen, 2013. Beyoncé is al lang geen derde van Destiny’s Child meer, maar de grootste vrouwelijke popster van het moment. Maar vanavond, op het podium van het Sportpaleis, staat ze te trillen op haar wereldberoemde karamelkleurige benen. Beyoncé heeft net haar openingsnummer ‘Run the World (Girls)’ gespeeld, haar door een fanfare gestutte intentieverklaring, wanneer ze zich met bevende stem en tranen in de ogen excuseert bij haar Belgische publiek. Ze had ook de avond voordien in Antwerpen moeten spelen, maar ze had dat concert op doktersadvies afgezegd. Meteen werd er online geroddeld dat Beyoncé naar een filmpremière in Cannes was getrokken. Ook vandaag had ze eigenlijk in bed moeten liggen van haar dokter, laat ze weten. En dan, na de excuses, zie je Beyoncé transformeren in haar alter ego Sasha Fierce: het showbeest dat van niets of niemand bang is. Met dreigende blik kijkt Beyoncé/Sasha het Sportpaleis in: ‘In heel mijn leven heb ik maar één show gemist. One show.’ En ze heft een wijsvinger op om haar waarheid kracht bij te zetten. Niemand beledigt The Hardest Working Woman in Showbizz.

Werkethiek werd haar ingelepeld door haar ouders: kapster Tina Knowles, die later ook de styliste werd van Destiny’s Child en met haar beroemde dochter het kledingmerk House of Deréon uit de grond stampte, en vooral haar vader Mathew Knowles. Net zoals Joseph Jackson zijn kinderen – Michael op de eerste plaats – drilde om supersterren te worden, pushte Mathew zijn dochtertje op haar 8ste in haar eerste groepje: Girls Tyme. Midden jaren 90 heette dat groepje Destiny’s Child en gaf Mathew zijn baan als verkoper van medisch materiaal op om zijn dochter fulltime te managen.

Beyoncé over haar allereerste auditie voor Columbia Records in 1991 – ze was toen 10: ‘We moesten zingen voor een dame van de platenfirma, en ineens zette mijn vader de muziek af. ‘Beyoncé, er hangt snot aan je neus!’ Dat was zo vernederend. En het stond allemaal op de video die ze op het hoofdkwartier van Columbia te zien kregen. Ze hebben ons geen platencontract gegeven omdat we zo goed waren, maar omdat ze het komisch vonden: die gekke man die het optreden van zijn little country girls stillegde omdat er snot aan mijn neus hing.’

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: