Drie jaar geleden overleed Jordy Brouillard: 'Je kunt toch niet achttien jaar lang gezinsvervangend handelen, en daarna gewoon loslaten?'

© BelgaImage

, door (sdj)

711

(Verschenen in Humo 3968 op 19 september 2016)

'Ik ben ook Jordy geweest: als de samenleving mij niet wil, wil ik de samenleving niet'

Op 15 maart 2015 kreeg journaliste Saskia Van Nieuwenhove (44) een mail van één van de vele opvoeders die haar al jaren om raad vragen. Haar kennis van zaken met betrekking tot instellingskinderen en jeugdrechtbanken heeft ze opgebouwd vanuit haar eigen ervaring als instellingskind. In de mail stond: ‘Er wordt hier een verkeerde beslissing genomen. Jordy kan echt niet alleen wonen. Ik denk dat we hem gaan verliezen.’ Iets meer dan een jaar later, weet iedereen, zíjn we hem kwijt. Op zijn 19de stierf hij, na vijftien jaar in een instelling te hebben geleefd, eenzaam en uitgeput in een tentje in de Gentse Blaarmeersen.

Van Nieuwenhove heeft de mail indertijd naar allerlei belanghebbenden doorgestuurd, maar liet het daarna los. Zeker zes keer zal ze zeggen hoe schuldig ze zich daarover voelt. Maar er lopen bij haar meer dan honderd noodkreten per week binnen, en ze doet voor iedereen wat ze kan – vrijwillig en met een zelden geziene overgave. Na twee uur op haar pover ingerichte etage kun je niet anders dan haar mateloos bewonderen, en ervan genieten dat je nog eens tegenover iemand zit die echt ergens in gelooft, en onbaatzuchtig en zonder een zweem van cynisme vecht voor haar ideeën. En kennelijk snakken mensen naar iemand zoals zij – zie haar 16.000 Facebookvolgers en de tienduizenden lezers van haar blog.

‘Nogal wat politici worden zenuwachtig van mijn stijl,’ zegt ze. Haar opinies zijn inderdaad nogal uitgesproken, in die mate dat Siegfried Bracke al eens publiekelijk op haar kap zat en Theo Francken haar heeft geblokkeerd op Twitter. Maar in deze wereld van jargon en blablabla is de openhartigheid van Van Nieuwenhove net een verademing.

Saskia Van Nieuwenhove «Nooit zal ik nog over zo’n zin heen lezen: ‘Hij kan het niet alleen. We raken hem kwijt.’ Nu, Jordy Brouillard was in principe niet alleen. Zijn moeder wilde hem terug, dus hebben ze hem daarheen laten gaan – alsof die nadat ze vijftien jaar niet in staat geacht was geweest hem op te voeden, dat nu ineens wel zou kunnen. Er wordt gezegd dat hij geen begeleiding meer wilde, maar hij heeft een sms-bericht naar zijn voormalige begeleider gestuurd: ‘Mijn mama behandelt mij als een slaaf. Ik ben bang.’ Blijkbaar heeft niemand van de instelling waar hij vijftien jaar lang gewoond had, de reflex gehad om te zeggen: ‘Oei, we moeten dringend eens met hem gaan praten. Zeg dat hij mag komen.’ Ze hadden in zijn begeleidingstehuis metéén moeten zeggen: ‘Dossier terug open, luisteren en hem opvangen.’ Het kan niet dat je iemand vijftien jaar onder toezicht houdt en vervolgens na zo’n noodkreet de deur dicht houdt. Ik kan tot op de dag van vandaag nog terecht bij mijn begeleiders en zou soms niet weten wat ik zonder hen zou moeten.»

HUMO Dat hij geen hulp wilde, is dus niet waar.

Van Nieuwenhove «Natuurlijk zal hij op zijn 18de gezegd hebben: ‘Ik wil hier weg!’ Hoe vaak ik vroeger niet ‘Kust m’n kloten’ heb geroepen en uit het tehuis ben weggelopen. Het was m’n thuis, maar het was ook de plek waar ik, bijvoorbeeld, elk jaar van de begeleiding moest horen dat ik alwéér niet terug naar mijn moeder mocht, dat ze alwéér niet op bezoek zou komen. Het was dus ook een plek die je verdriet berokkende. Maar als ik me in die tijd misdroeg, kreeg ik een gepaste straf binnen de instelling. Nu kiezen ze, in gevallen als dat van Jordy, vaak voor een time-out in, bijvoorbeeld, Mol. Ik begrijp dat ze moeten ingrijpen als je de boel kort en klein slaat, maar dat je het terrein niet meer op mag na een incident: dat doet nadenken. Hoezeer iemand ook is ontspoord: je moet te allen tijde blijven zeggen: ‘Onze deur staat open.’

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: