Arne Nilis, ex-voetballer en gokverslaafde. 'Als ik me niet had laten opnemen, dan was ik er nu niet meer'

, door (jha)

18
arne

Arne Nilis (25) droeg de belofte van een mooie voetbalcarrière in zich. Bij PSV trad hij in de voetsporen van zijn vader Luc, één van de meest begenadigde spitsen die ooit op de Belgische en Nederlandse voetbalvelden hebben rondgelopen. Tot een gokverslaving hem alles afnam, het voetbal en bijna ook zijn leven. Zuid-Afrika redde hem, en nu wil hij voetballers waarschuwen voor de risico’s van het gokken. ‘Ik ging me isoleren, sloot me op, had met niemand nog contact. Toen besefte ik: ‘Ik heb een probleem.’’

'Mijn jeugd was net een sprookje'

Gokken is big business. Tussen 2011 en 2014 verdrievoudigde de totale omzet van gokkantoren en -sites in België tot net geen 800 miljoen euro. Ondanks een gokverbod voor minderjarigen blijkt uit studies dat steeds meer jongeren de weg naar goksites vinden. Samen met het gokken zelf zit ook de gokverslaving in de lift, met alle psychologische, financiële en sociale problemen vandien, en dus bereidt volksvertegenwoordiger Els Van Hoof (CD&V) een wetsvoorstel tot verstrenging van de kansspelwetgeving voor. De recente berichtgeving over Olivier Deschacht, de Anderlecht-verdediger die op zijn eigen wedstrijden bleek te gokken, komt haar niet slecht uit: de geesten zijn rijp voor zo’n verstrenging, en ook minister van Justitie Koen Geens is ze niet ongenegen. Allemaal prima, zegt Arne Nilis, maar hij pleit toch vooral voor preventie. Toen de zaak-Deschacht losbarstte, stuurde hij een tweet de wereld in: ‘Het wordt tijd dat voetbalclubs een beroep doen op ervaringsdeskundigen i.v.m. gokproblematiek.’ Die tweet was tegelijk zijn outing als ex-gokverslaafde.

'Als ik Cristiano Ronaldo een pokerspel zie promoten, denk ik: 'Allee jong!' Zijn vader is gestorven aan een drankverslaving, en dan doet hij dit?'

HUMO Hoe ben jij met het gokken in contact gekomen?

Arne Nilis «Het is begonnen toen ik 13 was en bij Genk voetbalde. ’s Ochtends werden we met een groepje jongens uit de regio opgepikt door een busje van de club. Dat gebeurde aan een krantenkiosk, waar enkele oudere jongens geregeld inzetten op sportweddenschappen.  Op een dag wilde ik meespelen en gaf ik hen de twee euro die ik van mijn ouders had meegekregen om iets fris te kopen. Zo is het begonnen: heel onschuldig, puur voor het plezier. Toch gaf het mij een kick: ik wilde uitpakken met mijn voetbalkennis, een beetje stoer doen.

»Op mijn 18de tekende ik m’n eerste profcontract, bij PSV. Ik ging op een appartement in Eindhoven wonen en stopte met school. Ik veegde er toch maar mijn voeten aan, tot grote frustratie van de leerkrachten. Vaak trainden we ’s ochtends, ’s middags waren we vrij en zat ik alleen op mijn appartement, zonder mijn vrienden. Toen is het geëscaleerd. Ik verdiende al redelijk wat geld en werd door enkele ploegmaats meegenomen naar Holland Casino. De kick die dat gaf, was precies wat ik nodig had om mijn eenzaamheid te vergeten. Op den duur zat ik er vaak ook alleen, nachtenlang, terwijl ik de volgende ochtend moest trainen. Soms had ik niet eens de moed om op te staan. Ik loog dat ik ziek was om toch maar thuis te kunnen gokken.»

HUMO Wanneer begon je te beseffen dat je een probleem had?

Nilis «Drie jaar geleden pas. Mijn sociale leven kwam onder druk te staan: ik ging me isoleren, sloot me op, had met niemand nog contact. Ik loog en manipuleerde. Ik had zoveel schade aangericht bij mijn naasten dat ik besefte: ‘Ik heb een probleem.’ Alleen kon ik er geen naam op plakken, in mijn ogen had ik een depressie. Net in die periode was een relatie van drie jaar afgebroken en dat deed me veel verdriet. Ik realiseerde me helemaal niet dat ik door het gokken mijn verdriet probeerde te ontvluchten. Gokken gaf me de blijdschap die ik in de realiteit niet meer voelde. Telkens als ik een teleurstelling – mijn carrière vlotte ook niet – te verwerken kreeg, vluchtte ik er nog dieper in. Maar dat kon ik allemaal pas tijdens mijn opname onder ogen zien.»

HUMO Je bent afgekickt in Zuid-Afrika, waar je je begin dit jaar – op 7 februari om precies te zijn – liet opnemen. Wie had je zover gekregen?

Nilis «Mijn moeder. Zij wist het al langer. Mijn grootvader waagde weleens een gokje, mijn vader had een serieus gokprobleem, en toen kwam ik: mijn moeder herkende het perfect. Zij zag me dezelfde weg opgaan en heeft dat ook meteen aangegeven, hoe moeilijk het ook was. Er zijn zware woorden gevallen: als iemand je terechtwijst, wijs je als verslaafde alleen maar met de vinger terug. Je ontkent alles. Ik kon met vrienden naar het casino gaan, een fijne avond hebben, thuiskomen en achter hun rug terugkeren en verder spelen. Ik woonde alleen: niemand zag hoe ernstig het was.

'Als ik me niet had laten opnemen, dan was ik er nu niet meer'

»Twee jaar geleden ben ik dan zelf naar mijn moeder gestapt: ‘Ik heb hulp nodig.’ Samen gingen we op zoek, maar we wisten niet waar naartoe. Ik vroeg mijn huisdokter of hij geen pilletje had om ervan af te geraken. Ik zocht het zelfs in het geloof en ging naar de kerk. We liepen een heleboel psychologen af, tot we uiteindelijk bij Solutions (verslavingszorgkliniek in Antwerpen, red.) terechtkwamen. Daar kwam Zuid-Afrika ter sprake. Drie dagen later heb ik beslist: ‘Ik doe het.’»

HUMO Zag je vader de signalen ook?

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: