Het inferno van Zaventem: de aanwezige militairen blikken terug op 22 maart

, door (ja)

447

'We gingen in formatie de roltrap op: wapen naar links, naar rechts, naar voren, naar achteren - het gevaar kon van overal komen'

In de kazerne van commandant De Hemptinne nemen drie jonge militairen hun baret van hun hoofd. Ze wijzen naar het wapenschild van het bataljon dat met een rubberen plaatje op de baretten is bevestigd: twee gekruiste sabels en een jachthoorn. Dat vat het aardig samen, zeggen ze. Een verkenner brengt andere troepen op de hoogte van vijandelijke manoeuvres.

Yannick, Kenny en Ben voeren de titel van verkenner met grote trots. Ze zijn anders, zeggen ze. Ze opereren in kleine eenheden tussen de linies. Diep in hun hart galopperen verkenners nog altijd op de hoefslag van het avontuur.

Yannick «Ik heb vroeger in een carrosseriebedrijf gewerkt. De hele dag zat ik binnen, auto’s schuren en spuiten. Ik wilde ook weleens buiten komen, ik wilde ander en spannender werk. En ik dacht aan het leger. ‘Informeer eens bij de verkenners,’ zeiden ze. ‘Dat is spannend.’ Dat bleek niet gelogen: ik doe dit werk heel graag, al verdien ik aanzienlijk minder dan vroeger.»

Ben «Ik wilde deel uitmaken van iets groters, maar ook zelf iets betekenen. Daarvoor zijn de verkenners ideaal. Op grond van onze informatie komen andere eenheden in beweging. Een kleine vergissing kan grote gevolgen hebben.»

Kenny «De informatie moet ook zo precies mogelijk zijn. Je kan niet van een gewoon voertuig spreken als het om een pantser gaat. Anders gaan je eenheden onderbewapend de strijd aan.»

Yannick «Met een pistool win je niet van een bazooka.»

Kenny «We proberen zo dicht mogelijk bij de vijand te komen in groepjes van vier, die allemaal het buddy-principe huldigen: je draagt zorg voor de ander, je hebt de ander ook nodig.»

Yannick «Je bereikt je doel door samen te werken.»

Kenny «We blaffen elkaar weleens af als iemand in de fout gaat, maar we weten ook: wie niks doet, kan niks verkeerd doen. Het groepsgevoel spreekt me ontzettend aan. Mocht ik er vandaag mee moeten ophouden, ik zou echt niet weten waarnaartoe. Ik voel me hier gelukkig, we hebben een geweldig peloton. Eén grote familie. We kunnen elkaar alles vragen, professioneel maar ook privé.»

'Je hoeft ons niet op te hemelen: wij hebben ons werk gedaan. Punt'

Risico’s van het vak

HUMO Hoe lang staan jullie al op wacht in het kader van het terreuralarm?

Yannick «Sinds het voorjaar van 2015, toen kregen we de opdracht de ambassades te bewaken.»

Ben «Ik was daar ontzettend blij mee: ‘Yes!’ Eindelijk mochten we doen waarvoor we waren opgeleid.»

Yannick «Een échte opdracht uitvoeren, niet in het bos gaan spelen (lacht).»

Ben «Het is ook fijn als je het cliché kan logenstraffen dat wij de gemeenschap alleen maar geld kosten. Een militair díént de gemeenschap.»

HUMO Zijn het lange shifts?

Kenny «Daar mogen we geen details over geven.»

Yannick «Drie weken op dezelfde positie blijven waar niks gebeurt, ik kan je verzekeren: dat duurt lang. Patrouilleren is leuker. Je ziet meer. Je kunt piepen naar de vrouwkes (lacht).»

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: