Het lieve leven en hoe het te lijden: Marc Herremans, ex-triatleet en coach

, door (wh)

156
Marc Herremans
© Carmen De Vos

'Iederéén heeft een beperking: bij mij zie je het, bij anderen zit het in het hoofd'

Bijna 15 jaar later dien ik mij aan bij het 185 Coaching Center, aan de Bredabaan in het bosrijke, in mist gehulde Wuustwezel. 185 is niet het huisnummer, wel het rugnummer dat Herremans in 2006 droeg toen hij het wereldkampioenschap Ironman Triathlon, handbike division, won. Marc rolt zijn handbike tot bij z’n designbureau. Naast hem een rood-witte maquette van Kuifjes ‘Raket naar de maan’. Recht tegenover hem een poster van een motorcrosser, in volle actie, met eronder, in fraaie letters: ‘Life’s limitations are the ones we make ourselves. It’s all in the mind. Nothing is impossible.’ Voorwaar, als eerste levensles kan dat tellen.

Marc Herremans «Mijn vader werkte bij de havenpolitie: schepen controleren, dat soort dingen. Hij was erg handig, heeft het ouderlijk huis samen met zijn schoonvader helemaal zelf gebouwd, werd door Jan en alleman gebeld voor klussen. Hij was bij de vrijwillige brandweer en stond altijd klaar om mensen te helpen. Hij is twee jaar terug overleden. Moeder was in dienst bij de Bank Van Breda en werd later huisvrouw en onthaalmoeder. Samen hebben ze drie kinderen op de wereld gezet, een oudere zus, ikzelf, en een jongere broer. Een doodgewoon doorsneegezin dat altijd in Wuustwezel heeft gewoond.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: