1 jaar na de aanslagen blikt Joods slachtoffer Walter Benjamin terug: 'De moslimgemeenschap trok zélf aan de alarmbel'

22
vrijbeeld

'99,9 procent van de moslims zorgt níét voor problemen'

Walter Benjamin had een goed draaiend huwelijksbureau, maar na de aanslagen op Zaventem kwam dat in de problemen. Hij moest een paar keer geopereerd worden, kon niet meer werken en zat in geen tijd tot over zijn oren in de schulden. ‘Dat ik nog niet op straat leef, heb ik te danken aan mijn vrienden en familie,’ zegt hij.

- Hoe gaat het momenteel met u?

Walter Benjamin «Beetje bij beetje raak ik er wel weer bovenop, maar het is niet makkelijk. Vooral de geldzorgen wegen zwaar. Ik kom maar niet te weten welke verzekeringsmaatschappij mijn elektronische beenprothese zal vergoeden, en ik weet ook niet wie alle andere kosten van mijn handicap zal dragen. De verplaatsing naar de kinesitherapeut kost me bijvoorbeeld 250 euro per maand. Ik moet voor alles en nog wat vechten, zéér vermoeiend.»

- Op uw Facebookpagina had u het uitgebreid over uw weerzien met Nathan. Wie is dat precies?

Benjamin «Nathan is een militair die net als ik op 22 maart op de luchthaven was. Hij heeft mijn wonde afgebonden – door de explosie was mijn been afgerukt, ik zag het een paar meter verder liggen. Hij heeft mijn leven gered, maar dat had niet kunnen gebeuren als Hassan daar niet was geweest, een technicus van Marokkaanse afkomst. Hij is tegen me blijven praten opdat ik het bewustzijn niet zou verliezen. Hij heeft me ook geholpen om mijn moeder en mijn ex-vrouw in Israël te bellen.»

- U bent een slachtoffer van de haat en tegelijk bent u op een haast wonderbaarlijke manier gered. Een mooier voorbeeld dat de wereld niet zwart-wit is, bestaat bijna niet.

Benjamin «Inderdaad. Ik dank mijn leven aan een moslim (lacht). Hassan is een dappere man. Toen ik mijn moeder belde, heeft hij het woord ‘Israël’ opgevangen. Hij had me toen net zo goed niet kunnen helpen omdat hij meteen wist dat ik een Jood was. Maar de volgende dagen is hij me keer op keer komen bezoeken in het ziekenhuis, samen met zijn gesluierde vrouw. Zij bracht eten voor me mee, couscous en vleesballetjes, elke dag opnieuw, zodat ik sneller zou genezen. Ze zijn als familie voor mij geworden, ook al denken we soms anders over de dingen. Dat is toch het beste bewijs dat we samen kunnen leven? Ik zou het willen uitschreeuwen tegen al onze politici: we hebben leiders nodig die ons verenigen. De wereld is helemaal niet zo zwart-wit. Je hebt misschien honderd islamisten die zichzelf tot ontploffing willen brengen en zoveel mogelijk onschuldige slachtoffers willen maken, maar die vertegenwoordigen nog niet eens 1 procent van alle Belgische moslims.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De Persgroep Publishing heeft haar Privacy– en cookieverklaring aangepast.
Wij gebruiken jouw persoonsgegevens vanaf nu ook om de Diensten van MEDIALAAN Groep/De Persgroep Publishing te optimaliseren en deze waarvoor jij kiest te personaliseren.
Door op “verdergaan” te klikken of door verder te surfen, erken je deze aangepaste Privacy– en cookieverklaring gelezen te hebben.

Verdergaan