Tussen hoop en wanhoop in de fertiliteitskliniek: 'Ivf is voortdurend de klok in het oog houden, alarmpjes zetten, alles timen'

, door (jm)

203

'Ik zeg altijd onomwonden dat ik een dochtertje heb. Het is geboren, ik heb het vastgehouden. Maar ik heb het nooit levend gezien'

Wie het Centrum voor Reproductieve Geneeskunde van het UZ Antwerpen – ‘de fertiliteit’ voor mensen met haast – betreedt, doet dat in camouflagepak: schort, mondmasker, haarnetje en schoenbeschermers. Op de plaats waar verhoopt nieuw leven startkabels krijgt, wordt geen bacil geduld. In het zog van de cameraploeg maak ik kennis met Vicky De Groof, een vrouw van 43 van wie je hoopt dat haar lust for life besmettelijk is. Maar dit is een droevig moment: ze heeft net te horen gekregen dat haar zesde en laatste in-vitrofertilisatiebehandeling op niets is uitgedraaid.

Vicky De Groof «De zesde was de alles-of-niets-poging. Er wordt gezegd dat je je kansen vergroot door licht en opgeruimd door het leven te stappen, door je lichaam zo weinig mogelijk extra stress te bezorgen. En dus had ik erg mijn best gedaan om positief en optimistisch te zijn: ik was er zeker van dat het deze keer wél zou lukken. Helaas.»

Het is louter een leeftijdskwestie: een medisch probleem is er niet.

Vicky «Mijn kinderwens is pas vrij laat ontstaan. De liefde heeft me heel lang niet het geluk gebracht waar ik naar op zoek was, en ik wilde geen alleenstaande moeder zijn. Kinderen waren gewoon geen optie. Maar in 2013 – ik was bijna 40 – sloeg de bliksem in: ik leerde mijn huidige vriend kennen, en leefde plots in een romantische film. Het zat meteen zó goed: al in onze eerste week samen kwam het onderwerp kinderen spontaan op tafel. We zijn er toen vrij snel aan begonnen. In september van dat jaar raakte ik voor de eerste keer zwanger, maar al na vijf weken kreeg ik een miskraam.»

Wanneer Vicky fibromen (kleine, onschuldige aangroeisels, red.) laat wegnemen, krijgt ze nog wat extra advies van haar gynaecologe: vanwege haar leeftijd kan a little help waardevol zijn. In een ziekenhuis probeert ze intra-uteriene inseminatie, waarbij de zaadcellen van haar vriend rechtstreeks in de holte van de baarmoeder geïnjecteerd worden. Vier pogingen leveren niets op.

Vicky «Vervolgens zijn we overgeschakeld op in-vitrofertilisatie.»

Er bestaat geen uitgekiend stappenplan voor wie moeilijkheden heeft om zwanger te raken, vertelt Diane De Neubourg, het diensthoofd van het Centrum voor Reproductieve Geneeskunde van het UZ Antwerpen, en één van de dokters die Vicky behandelt.

Diane De Neubourg «Ik dacht vroeger dat er binnen de fertiliteit vaste protocollen zouden ontstaan. Je voert de gegevens van een koppel in, en de computer zegt vervolgens welke stappen er gezet moeten worden. Maar zo werkt het niet. Je moet ook luisteren naar de verzuchtingen van de patiënt. Als er veel koudwatervrees is voor ivf, probeer je eerst nog iets anders. Omgekeerd gebeurt ook: een koppel dat nog in aanmerking komt voor inseminatie maar zich daar absoluut niet goed bij voelt, en meteen begint met ivf. Je kán een zuiver wetenschappelijke benadering hanteren, maar dan loop je het risico dat je patiënten zich niet begrepen voelen. En net dat laatste is zo belangrijk in het mijnenveld van de fertiliteitsproblemen.»

Vicky «Ivf leek aanvankelijk ons grote geluk: bij de eerste poging raakte ik zwanger. De euforie toen! Maar na vier maanden ontdekten de dokters dat ons kindje een chromosomale afwijking had. De kans was heel groot dat het met een zware beperking geboren zou worden. We hebben toen een gruwelijk moeilijke beslissing moeten nemen. Iets in me riep: ‘Dóórgaan!’ Een moederhart wil zorgen, hè. Maar de rationele argumenten waren te overweldigend. Zou ons kindje wel een menswaardig bestaan hebben? En vooral: wat zou er met haar – want het was een meisje – gebeuren als wij zouden sterven? Ik was al 40, hè. En ons kind dat moederziel alleen naar een instelling zou moeten, dat vond ik een afschuwelijke gedachte.

»We hebben toen in samenspraak met de dokters beslist om het kindje niet te houden. Na vijf maanden zwangerschap lieten we het geboren worden. (Stil) Ik heb het nog vastgehouden, ook al leefde het niet meer. Dat wilde ik absoluut: ik moest ons meisje gevoeld hebben.

»We hebben dat kleine lichaampje laten cremeren. (Wijst op een hangertje rond haar nek) Hierin zit de as: ons meisje is altijd bij ons. Ik praat voortdurend tegen haar. Ze is mijn hoogstpersoonlijke engel.»

'Ivf is een mooie, maar geen mirakeltechniek: één op de drie gaat aan het einde van de rit zónder kind naar huis'

Zonder Playboy

Zodra ze enigszins van de schok bekomen was, ging Vicky verder met de ivf-behandeling. Deze keer ging ze naar het UZ van dokter De Neubourg, waar ze gespecialiseerd zijn in fertiliteit.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: