Humo sprak met de doorsnee-Vlaming op de parking van de Aldi: 'Alle partijen doen hetzelfde: de kleine man kloten'

, door (jm)

33

'België is België niet meer: ik voel me een vreemdeling in eigen land'

‘Het is erg, erg, érg,’ zegt Emiel, een vriendelijke, kwieke man van 78. ‘Al die aanslagen: het zou eens mogen stoppen, hè.’ Ik ontmoet hem op de parking van de Aldi in Zemst, een gemeente die eeuwig ligt te middagdutten tussen Vilvoorde en Mechelen.

Emiel «Maar wat doe je eraan? Van jongs af aan hebben ze dat te horen gekregen: als ze sterven voor hun geloof, dan gaan ze naar boven en krijgen ze maagden en meer van die zever. Dat is het ambetante: ze gelóven het.»

Emiel woont zelf in een gekleurde wijk.

Emiel «Elke middag verzamelt daar een groep Marokkaanse jongemannen. ‘De buurt is van ons’: dat stralen ze heel erg uit. En dat hebben ze me ook al duidelijk gemaakt door een band van mijn auto kapot te steken.

»Ze kweken ook gelijk konijnen, hè. En de opvoeding is nul. Zo vaak zie ik jonge meisjes die vier of vijf nóg jongere meisjes naar school begeleiden. Waar zijn hun ouders?»

Er trilt veel verontwaardiging in Emiel, maar ik voel toch ook een zekere goedmoedigheid.

Emiel «Ik wil niet iedereen over dezelfde kam scheren. Mijn buurman is een oudere Marokkaan, en dat is een heel vriendelijke mens. Maar over de heikele onderwerpen spreken we niet. We geven elkaar een hand, zeggen goeiedag, praten over het weer. En hij noemt me amicaal Miel. Hoe ik hem noem? Euh, hij heeft een nogal moeilijke naam: ik kan ’m niet onthouden.»

'Eerlijk zijn: we leven hier goed. Het gros van de West-Europeanen kan zich een Porsche aanschaffen' Marc 'mayo' Nys

Dat ze tot de middag in hun bed liggen, heeft Emiel ook gezegd. Arbeidsethos is nog altijd van belang in Vlaanderen: een belegde boterham moet je verdienen. Ik merk het ook wanneer ik Ingrid (56) aanspreek: ze verantwoordt zich omstandig omdat ze in de namiddag haar boodschappen doet. ‘Ik werk in shiften, en had vandaag de vroege. Ik ben dus al heel lang uit de veren.’

Ingrid «Mij houdt het toch ook bezig, de integratie van nieuwe culturen. We moeten leren leven met nieuwkomers, akkoord, maar het lijkt er steeds meer op dat wij ons moeten aanpassen aan hén. Dat is toch niet logisch? Ik vind het oprecht spijtig dat ze zijn moeten vertrekken uit hun thuisland, ochot ocharme, maar het is toch beangstigend dat er geen grenzen meer zijn. België is België niet meer: ik voel me een vreemdeling in eigen land.»

En dan hoor ik voor de eerste en – zo zal blijken – niet voor de laatste keer het o-woord.

Ingrid «We zitten in een stille oorlog. Dat is toch de betekenis van al die aanslagen? We worden een beetje verdrongen.»

'Mensen die zeggen dat het vroeger beter was, hebben ongelijk' Prosper en Maria

Verschillende oudere mensen die ik aanspreek, zullen het me zeggen: dat er de afgelopen decennia toch véél veranderd is, dat ze fysiek wel in de gekleurde samenleving wonen, maar mentaal niet. Zou dat anders zijn voor jongeren die het Vlaanderen met de melkwitte kuiten nooit gekend hebben? Silke, een meisje van 19 dat schoonheidsspecialiste wil worden, zat op een middelbare school met veel jongeren met allochtone roots.

Silke «Maar daar had ik geen probleem mee. Eigenlijk ging dat heel goed. De moslims waren misschien iets opvliegender, iets feller, maar al bij al waren we toch vooral gewoon pubers onder elkaar.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: