U2: de hemel bestormd, en gewonnen

, door (rudy vandendaele)

Deel

Wachttijden in luchthavens kom ik altijd beroerd door. Ik lees, maar in mijn hersens zit het verkeer strem. Een moeder met kind gaat tegenover mij in een lelijk plastic kuipstoeltje zitten; de baby is verwaarloosbaar klein, zó klein dat je hem met enkele schroefbewegingen zou kunnen terugduwen in de moederschoot, bedenk ik.

Het zou het reizen vergemakkelijken, al betwijfel ik of het gynaecologisch wel helemaal comme-il-faut is. En natuurlijk zou de douane het kunnen aanrekenen als een stuitend geval van mensensmokkel. Deze gedachten, eigenlijk oefeningen in krankzinnigheid, vloeien mij aan terwijl de baby het op een dreinen zet en zijn moeder abrupt van achtjes wiegen op hardhandig schudden overschakelt. Shake, baby, shake.

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: