Humo sprak met Marilyn Monroe (71): 'Als ik in bed alleen Chanel No. 5 draag, is dat omdat ik totaal niet meer in mijn pyjama's kan'

, door (lesley white (sunday times))

65

Ik pas mooi in het rijtje van al de andere mannen die ooit, het hart kloppend in de keel, op Marilyn Monroe hebben zitten wachten. Mijn voorgangers heetten Billy Wilder, Clark Gable, Laurence Oliver. Het lange wachten was ooit één van de weinige manieren waarop grootheden hun respect voor de allergrootsen mochten tonen. Reeds in de jaren vijftig stonden mannen nerveus te ijsberen, af en toe korzelige blikken werpend op dure polshorloges, wachtend tot zij aan de beurt waren. Monroe heeft altijd beweerd dat het niet uit ijdelheid was dat ze steevast veel te laat in de deuropening van haar rijdende loge of haar appartement verscheen: ze was, zegt ze, bang voor de onmogelijke eisen die haar sterrenstatus stelde.

Het is nu drie decennia geleden dat President Kennedy ongeduldig stond te wachten op Monroe’s gezongen versie van ‘Happy Birthday’ tijdens dat beroemde feestje in Madison Square Garden, waar de actrice per ongeluk werd aangekondigd als ‘wijlen Marilyn Monroe’. In de loop der jaren heeft de voormalige ster zowat iedereen die ooit haar lief was – de Kennedy’s, ex-man Joe DiMaggio, acteur Montgomery Clift – zien verdwijnen. Na de overdosis die haar bijna het boekje om hielp, verdween ze jarenlang van het toneel om dan haar comeback te maken, als de vrouw die ze, naar eigen zeggen, al had moeten zijn toen ze voor het eerst een screentest aflegde bij Twentieth Century Fox, in 1946.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: