De psychologie van de tijd: 'Vroeger was een overvolle agenda een statussymbool. Vandaag is dat als je de klok kan negeren'

, door (kt)

55
psychologie van de tijd simon garfield

'We maken onszelf alleen maar wijs dat we tijd tekortkomen'

In ‘Tijdwachters’ dist Garfield 338 pagina’s lang vermakelijke anekdotes op, zonder acht te slaan op de wandklok in zijn schrijfkamer: hij slaat vrolijk zijpaden in en freewheelt z’n gedachten achterna. De lezer komt meer te weten over Beethovens tijdsaanduidingen bij zijn negende symfonie, over Amerikaanse politici die door urenlang te filibusteren de besluitvorming naar hun hand zetten, en over de Zwitserse uurwerkmakers die de tijd samenballen tot een technisch wonder dat aan de pols gedragen kan worden.

‘Tijdwachters’ is geen zelfhulpboek, maar Garfield zorgt er wél voor dat je met een nieuwe bril naar je eigen agenda gaat kijken. En minder vaak hunkert naar die atomisch precieze tijdmelding op je smartphone.

HUMO Hoe belangrijk de tijd in ons leven is, staat ironisch genoeg in een voetnoot: ‘Het eerste wat je doet als je ’s morgens opstaat, is kijken hoe laat het is.’ Touché.

Simon Garfield «Jij ook? Ik wou dat ik kon zeggen dat het niet op mij van toepassing was, maar ik beken: ik ben ook een slaaf van de tijd, en van m’n veel te volle agenda. Maar veel hangt af van het soort leven dat je leidt: of je op de buiten woont of in de drukte van de stad, of je kinderen hebt, hoeveel hooi je op je vork neemt tijdens de werkuren of in je vrije tijd. Wanneer ik in Londen ben, hol ik voortdurend van de ene meeting naar de andere: geen wonder dat de tikkende klok me daar overal achtervolgt.»

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: