Straatjoch, goudhaan, spreekbuis, superster: het grote Kendrick Lamar-interview

, door (bh)

18

'Ik ben een optimist, anders zou ik hier niet zitten. Zo goed als al mijn beste vrienden zitten in de gevangenis'

Er blijven bizarre dingen gebeuren in 2017. De meeste daarvan zijn verschrikkelijk, maar gelukkig is er ook goed nieuws: de opwindendste, meest innovatieve jonge artiest uit de popwereld is op één of andere manier ook één van de grootste sterren geworden. Kendrick Lamar – de beste rapper van zijn generatie, en dat is nog maar het begin – is zo ver gekomen zonder afbreuk te doen aan zichzelf, nadat hij drie klassiekers na elkaar heeft uitgebracht.

Zijn debuut bij een groot label, ‘Good Kid, m.A.A.d city’ uit 2012, was een levendige autobiografie, een virtuoze deconstructie van de gangstarap, vol verhalen over zijn kindertijd in Compton, waar veel van zijn vrienden bendeleden waren en politiegeweld een constante dreiging vormde. Het vervolg uit 2015, ‘To Pimp a Butterfly’, was een ondoordringbare, intellectuele, verbluffende, jazzy overpeinzing van de rassenkwestie in Amerika, die één van de belangrijkste nummers van het decennium voortbracht (het Black Lives Matter-lijflied ‘Alright’), maar geen radiohits. Met zijn recentste plaat ‘DAMN.’ veranderde Lamar van koers en slaagde hij erin een elpee te creëren die even slim en conceptueel in elkaar zit, maar ook strakker, pakkender en toegankelijker is.

Lamar (30) is tevreden met zijn recente commerciële successen, maar zegt dat die niet zijn doel zijn: ‘Dat mijn muziek één iemand – of tien miljoen mensen – een gevoel van euforie kan bezorgen, daar draait het allemaal om.’

- Je rapte over jouw dromen als tiener, ‘livin’ life like rappers do’, maar jouw eigen leven als rapper is uiteindelijk redelijk kalm. Wat zijn jouw slechte eigenschappen?

Kendrick Lamar «Mijn slechtste eigenschap is mijn verslaving aan wat ik doe, aan het najagen van mijn droom. Ik ga zo hard op in het verspreiden van mijn boodschap dat ik mensen buitensluit die echt om mij geven. Ik begeester miljoenen mensen die ik niet ken, en vergeet degenen die dicht bij mij staan. Dat is niet goed.»

- Heb je weleens het gevoel dat je meer plezier zou moeten maken?

Lamar «Plezier is voor iedereen anders. Drinken staat voor mij niet gelijk aan plezier. Ik drink niet zo vaak, af en toe. Ik hou ervan om mensen uit mijn buurt, bijvoorbeeld iemand die na vijf jaar gevangenisstraf is vrijgelaten, mee te nemen naar New York of het buitenland, en hun gezicht te zien. Shit, dát is plezier voor mij. Je ziet hen echt stralen.»

- Mensen behandelen je alsof je een heilige of een monnik bent. Dat moet vreemd zijn.

Lamar «Maar de mensen die het dichtst bij me staan, weten hoe ik echt bent. Zij krijgen al mijn kanten te zien.»

- Zit er dan misschien toch iets van een monnik in jou?

Lamar «Ik denk dat dat uit mijn kindertijd stamt. Ik had altijd het gevoel dat ik in mijn eigen hoofd zat. Dat is nog steeds zo. Ik denk altijd na, ben altijd aan het mijmeren over het heden en de toekomst.»

- Had je als kind het gevoel dat je bijzonder was?

Lamar «Mijn familie zegt altijd dat ik me als een man gedroeg, daarom noemden ze me ‘Man Man’. Het had ook gevolgen: als ik viel en me bezeerde, werd er van me verwacht dat ik niet zou huilen. Dat was een grote verantwoordelijkheid, maar het heeft me ook voorbereid op de druk die mijn fans op mijn schouders leggen. Ik heb een olifantenhuid gekweekt, ook wat kritiek betreft. Toen ik voor het eerst in de studio stond, zei Top Dawg (CEO van het gelijknamige platenlabel, red.): ‘Man, die troep is waardeloos.’ Andere artiesten kunnen dat niet aan, maar bij mij zorgde het ervoor dat ik weer die studio in kroop en er nog harder voor ging.»

- Waar kwam al die maturiteit vandaan?

Lamar «Rondhangen met oudere gasten. Ik was 7 en speelde voetbal met veertienjarigen. Ik wilde altijd omgaan met de vrienden van mijn oudere neven. Ik was altijd de kleine (grinnikt). Iedereen was altijd groter en ouder dan ik. Dat heeft me heel wat mensenkennis opgeleverd.»

- Je zei al eens dat je in je vriendengroep één van de enigen was die een vader had. Wat heeft dat voor jou betekend?

Lamar «Daardoor heb ik geleerd hoe ik moet omgaan met (pauzeert)... gevoelens. Ik kan er beter mee om dan de meeste van mijn maten. Als kinderen dingen doen die de wereld zou omschrijven als ‘schadelijk’ of ‘een bedreiging’, is dat omdat die kinderen niet weten hoe ze hun gevoelens moeten uiten. Als je een vader in je leven hebt en je doet iets verkeerd, zegt die: ‘What the fuck are you doing?’ Hij kan je op je plaats zetten. Dat was een voorrecht. Mijn maten leerden van hun moeders en grootmoeders alles over liefde en zorgzaamheid, maar dát konden ze hen niet leren.»

'Ik heb in Zuid-Afrika in de cel van Nelson Mandela gezeten. Je kon er de geesten echt voelen, alsof ze zeiden: 'Deel ons verhaal met jullie gemeenschap''

- Wat maakt jou boos?

Lamar «Mensen die al mijn energie opzuigen, of mensen die niet zo gedreven zijn als ik. Ik kan zulke mensen niet om me heen verdragen. Daar is het leven te kort voor.»

- In ‘DNA.’ zing je: ‘Shit I’ve been through probably offend you’, en daarna de opsomming: ‘murder, conviction, burners,...’.

Lamar «Ik kan niet vertellen over de shit die ik al heb meegemaakt zonder te vertellen wélke shit ik al heb meegemaakt. Dus ik zeg: ‘I know murder, conviction, burners, boosters, burglars, dead, redemption, scholars, fathers dead’. Dat is een analyse van mijn leven vanaf mijn geboorte tot mijn 21ste.

- In de verhalen die je vertelt, zit een zekere hoeveelheid trauma. Je was als kind al getuige van moorden. Heb je daar als volwassene mee geworsteld?

Lamar «Weet je, er was ook gewoon een gigantische hoeveelheid feesten en humor, waardoor ik soms de fucked up shit vergeet die ik heb meegemaakt. Al die hilarische dingen met mijn gekke nonkels en mijn pa – hij is zó grappig. Mijn ma is ook een knotsgek, grappig, liefdevol mens. Dat woog op tegen al het negatieve gedoe.»

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: