De nieuwe revelatie in 'De slimste mens': Xavier Taveirne ('De zevende dag')

, door (nj)

62
vrijbeeld

'Je moet in het leven durven te zeggen: 'Hey, ik trek dit niet. Hotdogs vanavond?''

Lees ook ons interview met Taveirne na zijn overwinning

Nóg een fun fact, nu we toch bezig zijn: Xavier Taveirne blijkt kind aan huis te zijn in Li O Lait, de Brugse koffiebar waar zijn VRT-collega Lieven Verstraete (heden helaas afwezig) en diens charmante wederhelft Li Vandamme de plak zwaaien, en waar we afgesproken hebben. ‘De koffie is er al net zo warm als de exotische achtergrondmuziek,’ zouden we geschreven hebben als we ons brood met publireportages zouden verdienen.

Xavier Taveirne «Vorig jaar zijn mijn partner en ik van Brussel naar Brugge verhuisd; we wonen hier vlak om de hoek. We hebben wel heel lang getwijfeld voor we de knoop doorhakten: mobiliteit ís in dit land al zo’n groot probleem. Het leek me belachelijk om daar mijn steentje aan bij te dragen door vijf dagen per week naar de VRT te reizen. Maar uiteindelijk hebben we de stap toch gezet, en ik heb een plooifiets gekocht om mee van en naar de stations van Brussel en Brugge te fietsen. De auto was sowieso geen optie: ik heb op de radio te veel files moeten aankondigen om er zelf iedere dag in te gaan staan.»

HUMO Eind augustus hebben jij en je vriend een zwaar ongeval gehad: ik kan me voorstellen dat je sindsdien minder zin hebt om in de auto te stappen.

Taveirne «Inmiddels ben ik er wel overheen, hoor. Al heeft het langer in mijn lijf gezeten dan ik had gedacht. Toen het net gebeurd was en de politie de vaststellingen kwam doen, kon ik ook niet stoppen met trillen, hoezeer ik ook probeerde.»

HUMO Hoe is het gebeurd?

Taveirne «We reden ’s nachts naar huis op de E40, netjes met 120 per uur op de rechterrijstrook, en we werden in de flank aangereden door iemand die stomdronken was. We zijn een paar keer over de kop gegaan en een heel eind doorgeschoven. Bijna miraculeus hoe weinig mijn partner en ik eraan hebben overgehouden: hij had een heel grote bult op zijn arm, en ik had de afdruk van de achteruitkijkspiegel in mijn voorhoofd staan. Meer niet.

»Het klinkt misschien raar, maar mede door dat ongeluk heb ik besloten aan ‘De slimste mens’ mee te doen. Eigenlijk was ik er best bang voor, want er wordt van mij als journalist verwacht dat ik het goed zal doen – ik kan dus alleen maar verliezen. Maar ik dacht: ‘Foert, het maakt me allemaal niet meer uit. Ik heb er zin in, dus waarom niet?’ Een afgang is het alleszins niet geworden.

»Maar wat vind jij: kom ik niet over als een vreselijke bal?»

HUMO Nee, hoor.

Taveirne «Nee? Oké. Weet je, ik heb bijna mijn hele carrière in een positie gezeten waarin ik de vragen stel en grotendeels bepaal hoe het gesprek verloopt. Maar in ‘De slimste mens’ zijn de rollen omgedraaid: dat is wennen. Ik weet ook niet of ik er wel goed op reageer. Vooral de eerste ronde vind ik lastig: het is deels interview, deels spel, en er wordt ook van je verwacht dat je gevat uit de hoek komt. Die ronde dúúrt ook zo lang: wel een uur en een kwartier – alles samen neemt de opname van één aflevering zo’n tweeënhalf uur in beslag.»

HUMO Doe je het wel graag?

Taveirne «Jawel, hoor, ik quiz sowieso graag. Ik ben ook al zeker tien jaar lang een grote fan van Marc-Marie Huijbregts: gewéldig om hem eens als jurylid mee te maken. Al kon ik me tijdens die eerste ronde al helemáál niet meer op de vragen concentreren.»

'Wat denk jij? Kom ik in 'De slimste mens' niet over als een vreselijke bal?'

HUMO Je hebt iets met Nederland, hè?

Taveirne «Altijd gehad, ja. Het heeft er zeker mee te maken dat ik midden in een bos ben opgegroeid – meer bepaald in het provinciale domein in Beernem – en dat we bij ons thuis nooit kabel-tv hebben gehad. We hadden een reusachtige antenne op ons dak staan, waarmee we alleen TV1, TV2 en de twee Nederlandse openbare netten konden ontvangen. En dus heb ik in mijn kindertijd heel veel Nederlandse tv gezien. Ik was – bén – met name weg van Linda de Mol. Indertijd heb ik nog naar ‘De droomfabriek’ geschreven om haar te ontmoeten, maar daar is helaas niks van gekomen.

»Toen ik op mijn 21ste mijn diploma communicatiebeheer had behaald, heb ik zowat alle Nederlandse productiehuizen aangeschreven, want ik wilde al langer een jaartje naar het buitenland: ‘Hallo, ik ben Xavier. Ik kan niks, maar ik leer snel bij, en ik ben bereid om hard te werken voor weinig geld. Wie wil me?’ Ik ben bij Endemol op gesprek mogen gaan, en achteraf kreeg ik een mailtje: ik mocht vier maanden betaalde stage doen. Dat bleek voor ‘Wielklem & co.’ te zijn, een docusoap over de Nederlandse parkeerpolitie. Heel tof om te maken: het enige wat we moesten doen, was bij een auto postvatten waar de parkeerpolitie net een wielklem op had gemonteerd. En dan maar wachten tot de bestuurder kwam opdagen en zich op een telegenieke manier boos maakte.

»Amper één week was ik daar bezig of ze zwierden er tachtig mensen buiten. Ik moest bij de baas komen: ‘Xavier, vanaf nu ben jij medeproducer van ‘Wielklem & co.’’ ‘Euh, oké.’ (lacht) Dat was een zware tijd – ik ben vaak huilend naar huis gereden – maar ik heb er ook veel van opgestoken. Het idee dat je in een vergadering écht iets kon zeggen, dat was nieuw voor mij. ’t Heeft er ook toe geleid dat ik aan zeven seizoenen van ‘Tien voor taal’ heb mogen meewerken – ik deed alle productiewerk aan Vlaamse kant. Samen met Marcel Vanthilt, de Vlaamse presentator, mocht ik ieder halfjaar een week op hotel in Hilversum: geweldige tijden.»

HUMO Hoezo ben je vaak huilend naar huis gereden?

Taveirne «In Nederland kunnen ze nogal onverbloemd zijn in hun kritiek, hè? Ik weet nog dat ik een keer een budgetfout had gemaakt, en dat mijn baas uit zijn krammen schoot: ‘Godverdomme, Xavier, wat een kutwerk!’ ‘Oei, sorry.’ ‘Sorry?! Ja, daar heb ik nu niks aan, hè, aan sorry! Godverdomme, man!’ Ik ben dan even naar het toilet gegaan en een koffie gaan halen, om wat te bekomen. Toen ik terugkwam, sprak diezelfde man me doodgemoedereerd aan over iets wat hij de avond ervoor op tv had gezien, alsof er niks gebeurd was. Dát is Nederland, en daar heb ik even aan moeten wennen. Maar toen ik er eenmaal aan gewend was, ben ik erg op die open mentaliteit gesteld geraakt. Sindsdien voel ik me meer thuis in Nederland. In België heb ik altijd het gevoel gehad dat ik er niet helemaal bij hoorde, terwijl ik in Nederland aanvaard werd om wie ik was. Ooit zou ik er opnieuw willen gaan wonen.»

Eekhoornsyndroom

HUMO Begin dit jaar heb je Radio 1 vaarwel gezegd, na meer dan vijf jaar ‘De ochtend’ en ‘De wereld vandaag’ gepresenteerd te hebben. Dat werd door veel mensen als opmerkelijk ervaren, ook al omdat je geen duidelijk toekomstperspectief had.

Taveirne «Klopt, maar ik had mijn redenen.»

HUMO Vertel?

Taveirne «Toen ik uit Nederland was teruggekomen, heb ik zes jaar voor Radio 2 gewerkt, en daarna een tijdje voor FM Brussel. Vervolgens heb ik een poos het nieuws gelezen op Radio Donna en op Studio Brussel, en toen kwam Radio 1. Vijftien jaar aan een stuk, of toch zo ongeveer, heb ik een dagelijks radioprogramma gehad: op den duur had ik het gehád. Ik zeg niet dat ik bij de radio niets meer bijleerde, maar het werd allemaal iets te routineus. Ik vond dat ikzelf beter verdiende, en dat ook het team beter verdiende. Dus heb ik op een gegeven moment gezegd: ‘Ik kap ermee.’

»Wat ik het liefst had gedaan, was ergens te velde radioreportages maken – ik had de smaak al te pakken gekregen op de Olympische Spelen in Londen en Rio. Maar toen kwam van de VRT ineens de vraag om ‘De zevende dag’ te presenteren, iets waar ik zelf nooit bij had stilgestaan. Ik heb bedenktijd gevraagd, en ik heb uiteindelijk ja gezegd omdat ik wist dat Phara mijn copresentatrice zou worden: ik kijk echt naar haar op. Het klikt ook tussen ons – dat bleek al vóór de eerste opname, toen we twee keer samen zijn gaan eten.»

HUMO Hoe vind je jezelf het ervan afbrengen?

Taveirne «Het had slechter gekund.»

HUMO Klinkt bescheiden.

Taveirne «Ik meen het. Ik heb het gevoel dat veel mensen, ook rondom mij, vergeten dat ik het nog maar een paar maanden doe. Uiteráárd is er nog veel ruimte voor verbetering, maar da’s toch normaal? Elke week bekijk ik thuis de aflevering op dubbele snelheid: ik merk dat het me nu al een stuk beter afgaat dan in mijn eerste aflevering, toen ik oprecht even vreesde dat ik zou overgeven, de eerste keer dat ik mijn mond opendeed. Mijn belangrijkste probleem, voor zover ik kan zien, is dat ik soms nog wat moeite heb om me te concentreren. Ik ben heel snel afgeleid.»

'Vóór 'De slimste mens' heb ik alle foto's van Instagram gehaald waar mijn vriend op staat. Hij kiest er niet voor om in de belangstelling te staan, ik wel'

HUMO Het eekhoornsyndroom!

Taveirne «Ja, dat eekhoorn-syndroom is echt een Ding voor mij. Op de redactie zit ik met mijn rug naar de rest van de vloer, om niet afgeleid te worden. Het gebeurt ook dat ik alleen in een hoekje ga zitten en een ‘Dinner with Friends’-lijst op Spotify door mijn koptelefoon jaag – muzikaal behang, zeg maar. Soms is dat de enige manier om me van alle prikkels af te sluiten.

»Na de eerste uitzending belde Phara me op, ongelofelijk attent van haar: ‘Ça va, Xavier?’ Ze wilde weten hoe ik vond dat het gegaan was, en of ik de nogal negatieve recensies in De Standaard en De Morgen al gelezen had. Dat was inderdaad het geval, maar ik zei haar naar waarheid dat ik het niet al te zeer aan mijn hart liet komen – daarvoor zit ik al te lang in het vak. Nogmaals: televisie is nieuw voor mij, dus er is nog groeimarge. Goed, ik heb wel een tijdje het nieuws gelezen op de regionale televisie, maar dat waren voorbereide teksten, geen interviews. Er stond daar ook maar één camera. Bij ‘De zevende dag’ zijn het er zes of zeven, en heb ik een oortje.»

HUMO Weet je of ze bij de VRT tevreden over je zijn?

Taveirne «Ik heb nog niet veel feedback gekregen over hoe ik ‘De zevende dag’ presenteer. Het zal wel oké zijn, denk ik dan.»

HUMO Geen nieuws is goed nieuws?

Taveirne «Wellicht, ja. Toen ik eraan begon, heb ik de bazen wel gezegd: ‘Kijk, als jullie vinden dat het niet goed is, kom het dan alsjeblieft als eerste tegen míj zeggen.’ Ik heb het genoeg zien gebeuren dat er aan de koffieautomaat werd geroddeld over presentatoren: ‘Amai, zeg, die-of-die is niet zo goed bezig, hè?’ En de betrokkene weet het altijd als laatste, verschrikkelijk vind ik dat. Dat zou me pas écht kwetsen, veel meer dan wanneer ze me rechtuit zouden zeggen dat ze het niet goed vinden en voor iemand anders willen gaan. Je moet zo’n situatie niet laten veretteren tot het voor iedereen ongemakkelijk wordt.»

'Ik kijk echt op naar Phara. Het klikt ook tussen ons.'

HUMO Wie vind jij zelf goede tv-interviewers?

Taveirne «Jeroen Pauw, van de Nederlandse talkshow ‘Pauw’. En Eva Jinek: voor haar heb ik grote bewondering. In oktober heeft ze de prijs voor beste tv-presentatrice van Nederland gewonnen (de Zilveren Televizier-Ster, red.), en in haar speech zei ze dat in het begin van haar carrière bijna niemand in haar geloofde, omdat ze niet het profiel van een journalist had. ‘Maar,’ zei ze, ‘als je maar koppig genoeg bent en blijft doorzetten, dan kom je er ook.’ Ik voelde me aangesproken en gesterkt door die woorden, omdat ikzelf evenmin de typische journalist ben. Toen ik bij Radio 1 begon te presenteren, kwam er veel commentaar, ook intern: ik was te los, niet serieus genoeg, te flauw.»

HUMO Te Radio 2?

Taveirne «Ja! Maar zelf vind ik dat mensen niet Radio 2 genoeg kunnen zijn. Ik mis soms een soort… menselijkheid bij de andere zenders. Het is mijns inziens ook geen toeval dat het marktaandeel van Radio 2 historisch hoog is: één op de drie luisteraars in Vlaanderen stemt er dezer dagen op af. ‘Die mensen hun radioknop zal wel vastgeroest zijn,’ hoor je weleens lacherig zeggen, maar puur feitelijk gaat dat grapje niet op: er zíjn niet veel radio’s met draaiknoppen meer, hè? (lacht) Neen, ik vind dat we onze neus niet mogen ophalen voor Radio 2. Integendeel, we zouden moeten onderzoeken hoe het komt dat ze zo goed aanslaan.»

HUMO Wat denk jij?

Taveirne «Radio 2 is heel gezellig, en ik denk dat veel mensen wel wat gezelligheid kunnen gebruiken. Het is – durf ik dit wel te zeggen? – een veilige zender om naar te luisteren. De mensen hebben niet altijd zin om op hun hoede te moeten zijn. Ze willen zich soms gewoon op hun gemak voelen, zonder al te veel gedoe. Ik heb geprobeerd om een deel van die ingesteldheid mee naar Radio 1 te nemen, en nu ook naar ‘De zevende dag’. Je moet soms gewoon durven de populistische vraag te stellen, de vraag waar iedereen mee zit.»

Bang in Beernem

HUMO Zo meteen, Xavier. Vertel me eerst eens wat meer over jouw jeugd in dat bos in Beernem.

Taveirne «Mijn ouders hebben lang een groot restaurant slash tearoom slash feestzaal gerund, midden in een vrij uitgestrekt natuurgebied in Beernem, ‘De groene long van West-Vlaanderen’, als je de toeristische brochures mag geloven. We hebben altijd boven de zaak gewoond. Zodoende zijn mijn vier jaar oudere zus en ik nogal geïsoleerd opgegroeid, met weinig tot geen buren. Soms, als ik alleen thuis was, kon dat beangstigend zijn: helemaal alleen in dat donkere bos, dat doet toch wel wat met een kind. Ik herinner me nu plots dat ik ’s nachts eens een kleerkast voor mijn slaapkamerdeur heb gezet (lacht).

»Mede daardoor was ik in mijn jeugd een eenzaat, waar ik overigens totaal geen probleem mee had. Ik sloot me vaak op in mijn kamer om tv te kijken, boeken te lezen of computerspelletjes te spelen. En af en toe maakte ik ook in mijn eentje een wandeling in het bos, om mijn gevoelens op een rijtje te zetten – ik was nogal melancholisch van aard. Uitgaan deed ik niet. Daar ben ik pas op mijn 18de mee begonnen, toen ik in Brussel ging studeren. En zelfs toen deed ik het niet veel.»

'Radio 2 is heel gezellig, en ik denk dat veel mensen wel wat gezelligheid kunnen gebruiken.'

HUMO In ‘De slimste mens’ vertelde je dat je pas op je 21ste voor het eerst gekust h…

Taveirne (onderbreekt) «O jee, ik wíst dat ik dat niet had moeten zeggen!

»Eigenlijk klopt het niet: op mijn 17de had ik al eens een meisje gekust. Maar mijn eerste kus met een man, of met een jongen, was inderdaad op mijn 21ste, toen ik in Nederland woonde. Veel kan ik daar verder niet over zeggen. Ik heb goed geslapen die nacht, en toen ik ’s ochtends opstond, dacht ik alleen: ‘Aha. Oké.’ Er vielen een aantal dingen op hun plaats, laat ik het zo zeggen. Ik besefte ineens ten volle wat ik misschien altijd had vermoed.»

HUMO Heb je het meteen aan je ouders verteld?

Taveirne «Nee, dat was pas op mijn 23ste. Ik had een avondprogramma op Radio 2 gepresenteerd, en in de auto op weg naar huis – ik woonde toen weer even in Beernem – dacht ik out of the blue ineens: ‘Dit is het moment.’ Toen ik binnenkwam, zat mijn mama in de woonkamer naar een film te kijken. Ik stapte meteen op haar af: ‘Mama, ik moet iets zeggen.’ De tv op pauze zetten kon in die tijd nog niet, dus ze bleef naar haar film kijken toen ze me vroeg: ‘Ja?’ Ik zei: ‘Je zult nooit een schoondochter hebben, maar waarschijnlijk wel een schoonzoon.’ Vijf seconden lang zei ze niets, ze keek alleen maar naar haar film. En toen vroeg ze: ‘Xavier, vind je ’t goed als ik eerst even deze film uitkijk? Daarna kom ik meteen bij jou.’ Ik heb op mijn kamer zitten wachten, een kwartiertje of zo, tot ze aanklopte en binnenkwam. Ze klonk opvallend lief toen ze me zei: ‘Ik moet daar een nachtje over slapen.’ Ik denk dat ze toch even moest bekomen van wat ze ongetwijfeld al lang wist – moeders zijn niet gek. Maar de volgende ochtend zei ze me bij het ontbijt: ‘’t Is oké.’»

HUMO Hoe reageerde je vader?

Taveirne «Tegen mijn papa heb ik het lang niet gezegd: ik had het gevoel dat het niet hoefde zolang er geen lief in het spel was. Ongeveer een jaar later is hij zelf op me afgestapt: ‘Xavier, we moeten eens praten.’ Ik heb het dan toch maar opgebiecht, en het was voor hem meteen oké: ‘Zorg gewoon goed voor jezelf.’ Daarna is het nooit meer een issue geweest. Ik besef dat ik wat dat betreft een zondagskind ben.»

HUMO Nu dan de populistische vraag: hoe hebben jij en je huidige vriend elkaar leren kennen?

Taveirne «We zijn gekoppeld door een gemeenschappelijke vriend, acht jaar geleden inmiddels. Tja, hoe gaat zoiets: ik was met die vriend iets gaan eten, en na de maaltijd kwam mijn huidige lief ‘toevallig’ binnen om iets te drinken (lacht). Na een kwartier zei onze gemeenschappelijke vriend, die ik bij dezen nog eens van harte zou willen bedanken: ‘Oei, mijn laatste trein vertrekt.’ Toen zaten we daar met ons tweetjes: ‘Euh… Wil je misschien nog iets drinken?’ We zijn tegen halfzes het café uit gestrompeld.»

HUMO Staan ‘trouwen’ en ‘kinderen’ op de planning?

Taveirne «Ligt allemaal op tafel, maar is nog onbeslist. En meer ga ik daar niet over zeggen: dat heb ik met hem afgesproken. Mijn partner is nogal… Timide is misschien niet het woord, maar laten we zeggen dat hij honderd woorden per dag gebruikt, waar ik er tienduizend nodig heb. Vóór ‘De slimste mens’ heb ik ook alle foto’s van Instagram gehaald waar mijn vriend op staat. Hij kiest er niet voor om in de belangstelling te staan, ik wel. Dat onderscheid wil ik handhaven.»

HUMO Een gewetensvraagje dan maar, om af te sluiten: wat deed jij op zondagochtenden vóór je ‘De zevende dag’ presenteerde?

Taveirne «Uitslapen (lacht).»

'In Nederland kunnen ze nogal onverbloemd zijn in hun kritiek: 'Godverdomme, Xavier, wat een kutwerk!''

HUMO Niet naar ‘De zevende dag’ kijken, met andere woorden?

Taveirne «Heel eerlijk: ik heb nooit zoveel naar ‘De zevende dag’ gekeken, omdat ik door de week al continu alle nieuws moest volgen. Veel liever stond ik op zondag laat op en ontbeet ik uitgebreid in de zetel, terwijl ik naar één of andere dwaze film keek. Meestal nam ik pas rond de middag een douche, waarna ik de rest van de dag wat zat te lanterfanten.»

HUMO Avontuurlijk.

Taveirne (lacht) «Avontuurlijk hoeft toch niet? Da’s echt een probleem van deze tijd, vind ik: we leggen onszelf veel te veel druk op. Je werk moet zinvol zijn en je collega’s geweldig, en ’s ochtends moet je zelfgemaakte granola eten terwijl Bach weerklinkt. En iedere avond moet er vers eten op tafel staan, waarna je met je beste vrienden gaat squashen, of een cursus Alcoholvrije Cocktails gaat volgen. Tijd om moe te zijn van al die inspanningen is er niet, want al die ontzettend leuke momentjes moeten natuurlijk ook met een blij en fris gezicht op Instagram komen te staan: ‘Kijk eens wat een gewéldig leven ik heb!’ Hoe verschrikkelijk! Weet je wat ik denk? Als je mensen zou vragen wat ze écht graag zouden doen in het weekend, dan zouden ze zeggen dat ze het liefst van al zouden thuisblijven. Gewoon, een boekje lezen terwijl hun kind een puzzel maakt, en verder niets.»

HUMO Mag dat een pleidooi heten?

Taveirne «Dat mag (lacht). Ik vind dat je in het leven moet durven te zeggen: ‘Hey, ik trek dit niet. Hotdogs vanavond?’»

Humo 4031/49 5/12/17

Dit artikel verscheen in:

HUMO van dinsdag 5 december 2017

Lees alle reportages

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De Persgroep Publishing heeft haar Privacy– en cookieverklaring aangepast.
Wij gebruiken jouw persoonsgegevens vanaf nu ook om de Diensten van MEDIALAAN Groep/De Persgroep Publishing te optimaliseren en deze waarvoor jij kiest te personaliseren.
Door op “verdergaan” te klikken of door verder te surfen, erken je deze aangepaste Privacy– en cookieverklaring gelezen te hebben.

Verdergaan