James Heartfield over gelijke kansen voor iedereen (maar loopt men over de arbeiders heen?)

, door (mv)

5
1200
© Kamagurka

Toen James Heartfield een halve eeuw geleden opgroeide, werden vrouwen bijna per definitie uitgesloten van werk, zeker als ze kinderen hadden. Voor gekleurden ging het uiterst moeizaam om een job te vinden. Politieagenten deden aan etnische profiling, zonder dat er een haan naar kraaide. Onderwijsadviseurs beriepen zich op studies over raciale verschillen in IQ om de scholen blank en zuiver te houden. Homoseksuelen bleven in de kast, uit vrees voor represailles. ‘Discriminatie was de norm,’ zegt Heartfield.

'Als blanke man kun je je soms heel krampachtig voelen: bang om iets verkeerd te zeggen of verkeerd begrepen te worden'

En nu? Nu groeit zijn dochter op in een heel andere wereld. Meisjes en vrouwen doen het beter dan hun mannelijke leeftijdsgenoten in scholen en universiteiten. De inkomenskloof wordt kleiner. Er zijn meer interraciale huwelijken dan ooit tevoren. In veel landen is het homohuwelijk ingevoerd.

Heartfield, al zijn leven lang actievoerder voor gelijkheid, wilde onderzoeken hoe deze revolutie kon plaatsvinden. Zo stuitte hij op verrassende evoluties – en realiseerde hij zich dat het niet louter een positief verhaal is. In zijn woonplaats Londen, waar ongeveer een derde van de bevolking buitenlander is, praten we daarover. Tussen ons in ligt een exemplaar van zijn boek, ‘The Equal Opportunities Revolution’.

HUMO U wijst graag op de vooruitgang die is geboekt. Maar seksisme en racisme bestaan toch nog steeds in onze samenleving?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: