Humo's ultieme Boekenbal 2017: de onoverwinnelijke twaalf

, door (sdw)

101

'Paolo Cognetti doet de meest verstokte stadsmens naar Alpenlucht snakken.'

1. De acht bergen - Paolo Cognetti

Een roman over bergen: in de handen van een doorsneeschrijver wordt het hooguit een nicheproduct, in die van Premio Strega-winnaar Paolo Cognetti levert het een universeel drama op over de uiteenlopende levens van twee vrienden die elkaar op de één of andere manier steeds weer terugvinden. Hoofdfiguren Pietro en Bruno delen een passie voor de berglandschappen van de Noord-Italiaanse Valle d’Aosta, die Cognetti met zoveel stilistische brille tot leven wekt dat zelfs de meest verstokte stadsmens na de zoveelste elegante zin vol mooie woorden als ‘alm’ en ‘morene’ naar een flinke teug frisse Alpenlucht snakt. Al valt te vrezen dat de échte besneeuwde toppen niet kunnen tippen aan de manier waarop Cognetti ze omschrijft. De 39-jarige Italiaan vat zijn intens ontroerende bergbewonersverhaal in een heerlijk heldere stijl die doet wat grootse literatuur hoort te doen: met gevoelig geformuleerde frasen in de hoofden van personages kruipen en je vanuit je luie zetel transporteren naar ongekende oorden. Cognetti bereikt dat bovendien niet met ironie of andere postmoderne kunstgrepen, maar met een naar de keel grijpende eenvoud en oprechtheid. Als u zich uit de rijke oogst van 2017 tot één boek zou beperken – al valt niet meteen te bedenken waarom u dat in godsnaam zou willen doen – laat het dan deze onvergetelijke roman zijn.

2. Exit West - Mohsin Hamid

Mohsin Hamid is zo’n meesterlijk verteller dat hij in 2015 bij het prestigieuze consultancybedrijf Wolff Olins werd gebombardeerd tot Chief Storytelling Officer, een functie die speciaal voor hem werd gecreëerd. In zijn nieuwste roman, de opvolger van ‘The Reluctant Fundamentalist’ en ‘How to Get Filthy Rich in Rising Asia’, levert de Pakistaanse schrijver een aangrijpende kijk op de migratiestroom uit het Midden-Oosten. Zijn verhaal van twee kersverse geliefden die hun stad plots in oorlogsgebied zien veranderen is een even speelse als maatschappelijk geëngageerde update van het magisch realisme, die met op wormgaten lijkende deuren en vreemde plottwists confronterende vragen stelt over de vluchtelingencrisis. Als iemand bewijst dat relevante literatuur over prangende kwesties ook zonder opgeheven vingertje kan, maar mét fris en genreoverschrijdend taalgebruik, dan is het deze radicaal optimistische auteur, die zowel soefipoëzie als het rollenspel Dungeons and Dragons tot zijn invloeden rekent.

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: