2017, het jaar van de doorbraak: 'Ik kan me inbeelden dat er mensen zijn die er genoeg van hebben om me op de radio te horen'

, door (mvst) en (vvp)

14
1200

Tamino: ‘Iedereen was in tranen’

Tamino werd dit jaar sneller een Zanger-met-hoofdletter dan een drietrapsraket haar topsnelheid bereikt. In nauwelijks een half jaar tijd ging de Nachtegaal van Mortsel van nergens naar Werchter. Kon hij de G-krachten van het succes aan, of trokken de afgelopen twaalf maanden in een waas voorbij?

'Die volle tent op Werchter, dat was een shot euforie'

TAMINO «Toch dat laatste. Pas nu het stof aan het neerdalen is, begin ik te beseffen wat er allemaal gebeurd is. Het ging zo snel dat ik het niet kon registreren. Maar ik heb ervan genoten, hoor. Nu voel ik ook hoe hard ik dit jaar ben geëvolueerd. Niet dat de Tamino van januari me niet meer zou herkennen, maar ik ben wel veranderd. Als muzikant, maar ook als mens. Ik ben nu veel zekerder van mezelf, ik trek me minder aan van kritiek.»

HUMO Veel kritiek kreeg je toch niet te verduren? Je bent net niet bedolven onder de lof.

TAMINO «Klopt, maar ik kan me wel inbeelden dat er ook mensen zijn die er even genoeg van hebben om me op de radio te horen. Vroeger ontdekten muziekliefhebbers me omdat ze naar me op zoek gingen, online of in de cafés waar ik speelde. Het idee dat mensen die misschien helemaal geen zin in mij hadden me ook zouden horen, vond ik in het begin beangstigend. Al ben ik daar ondertussen wel overheen (lacht).»

HUMO In het voorjaar bracht je een eerste ep uit en daarna ging je op tournee. Moest je zoeken naar de juiste manier om je songs live te brengen?

TAMINO «Ja. Aanvankelijk dachten we dat we elk nummer met de hele groep moesten spelen, maar dat was een slecht idee. Niemand verwacht dat van een soloartiest als ik. De band werkt het best als een aanvulling, zij zijn een extra element, niet de kern. Dat heb ik moeten leren. Tom Pintens (ex-Flowers For Breakfast, ex-Zita Swoon, nu lid van Het Zesde Metaal, red.) is daar heel belangrijk bij geweest. Hij was al even mijn mentor, dus was het logisch dat hij in mijn liveband zou spelen. Het moest ook snel gaan: de eerste keer dat ik met Tom en Ruben (Vanhoutte, drummer, red.) optrad, was in mei in de AB Club, en een maand later stonden we al op Werchter. Dat moet toch het meest absurde en waanzinnigste moment van het jaar geweest zijn.»

HUMO In je broek gedaan daar?

TAMINO «Gek genoeg niet. ’s Ochtends kreeg ik geen hap door mijn keel, maar eenmaal op het podium zat ik helemaal in het moment. Die volle tent zien, dat was een shot euforie. Het was bizar om daar te staan, maar het voelde goed. Dat concert is voorbijgevlogen, en achteraf was iedereen in tranen. Heel bijzonder.»

HUMO Ik kreeg al een paar persberichten over jou uit Engeland. Daar zit iemand aan jouw doorbraak te werken?

TAMINO «Dat is het plan, ja. Mijn label heeft een promoman in de arm genomen om ‘Cigar’ te promoten in Frankrijk en Engeland, en dat heeft toch gewerkt. Er zijn artikels over me geschreven in The Independent en in Les Inrockuptibles, en ik heb al in Frankrijk en Engeland opgetreden. Vooral in Parijs, waar ik als voorprogramma van Warhaus speelde, was het publiek geweldig. Toen had ik hetzelfde gevoel als bij die Radio 1-sessie met Het Zesde Metaal, een jaar geleden. Voelen dat je mensen kunt overtuigen die je nooit eerder hebben gezien, is best prettig.»

HUMO Ondertussen woon je opnieuw thuis. Went dat na een jaar op kot in Amsterdam?

TAMINO «Het was de juiste beslissing, denk ik, om even dicht bij de mama te zijn. En ja, dat lukt. Ik ben natuurlijk ook nauwelijks thuis geweest (lacht). Maar als ik eens niets te doen had, was het fijn om bij mijn familie te zijn. Ik merk wel dat ik ondertussen weer nood heb aan een eigen werkplek, waar ik kan schrijven en opnemen. Daar ga ik binnenkort naar op zoek.»

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: