Christine Mussche, advocate van de slachtoffers: 'Bart De Pauw is een intelligente gast, maar blind voor het overvloedige bewijsmateriaal'

© Wouter Van Vaerenbergh

, door (yd)

106

'Een belangrijke les voor de samenleving: het is niet omdat we het niet graag horen dat het niet waar is'

Gelukkig zijn er nu de rustige dagen rond kerst en oudjaar, tijd voor Christine Mussche (60) om even uit te puffen en terug te blikken. Al is dat niet uitsluitend een bron van vreugde en plezier.

Christine Mussche «Ik ben een beetje kwaad op mezelf, ja. Ik verlies niet graag de controle. Zeker niet over mezelf. En nu ben ik blijkbaar in het rood gegaan. Ik denk altijd dat ik dat wel aankan, omdat ik voortgestuwd word door positieve gedrevenheid. Vanochtend heb ik in Kortrijk nog urenlang gepleit voor vier slachtoffers van een zware zedenzaak, en dat vind ik… plezierig. Een raar woord misschien in die context, maar ik heb dan het gevoel dat ik die mensen kan helpen, kan bijstaan in hun verwerking, en door hun verhaal zo goed mogelijk te verwoorden hun waardigheid terug kan opbouwen.»

HUMO Uw collega’s Sven Mary en Jef Vermassen vertelden me allebei dat ze steeds slechter slapen, en ze denken dat het te maken heeft met een steeds grotere rugzak aan emoties die ze meezeulen.

Mussche «Ik niet, ik heb nooit wakker gelegen. Ik kan die emoties redelijk goed plaatsen. Het komt natuurlijk wel hard binnen soms – zedenzaken zijn vaak gruwelijk – maar je moet dat ook toelaten om er nadien iets zinnigs over te kunnen vertellen, én het dan correct juridisch vertalen. Je kunt aangegrepen zijn, maar dan draai je een knop om die je in staat stelt dat professioneel te bekijken. Ik denk dat ik ook geluk heb gehad: ik heb thuis geen rugzak meegekregen, ik heb een onwaarschijnlijk warme en liefdevolle jeugd gehad. Ik heb moeten vechten voor mijn plaats als jongste van vijf, maar ben nooit geschonden of getraumatiseerd. Misschien heb ik daarom meer ruimte om die verhalen te aanhoren.»

HUMO Mensen die in hun jeugd hebben moeten vechten, worden wel vaker strafpleiter, heb ik de indruk.

Mussche «Ik wou basketbalspeelster worden. (Mussche meet 1,84 meter, red.) Maar het klopt: ook op school, bij de nonnen, was ik redelijk rebels. Was daar een reden voor? Nee (lacht). Maar als iemand onterecht gestraft werd, ging ik verhaal halen bij de directie. Als we niet naar de bioscoop mochten op woensdagnamiddag: protesteren. En opkomen voor leerlingen die gepest werden. Een schoolvriendin zei het me onlangs nog: ‘Het heeft er bij u altijd al in gezeten.’»

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: