'Open ogen': Remco Campert (88) droomt en dicht over oorlog en terreur

, door (onno blom)

8
remco campert 1200
© Cleo Campert

'Ik kan niet meer te slordig met tijd omspringen. Ik moet het nú zeggen'

- Was dat echt een besluit?

Remco Campert «Nou ja, een besluit... Poëzie ontstaat spontaan in me. Maar ik ben dagelijks gekluisterd aan het nieuws. Wat ik zag op televisie en las in de kranten, heeft me de afgelopen tijd zo beziggehouden dat ik niet anders kon dan er woorden aan geven. De oorlog in Syrië, de hartverscheurende taferelen die zich met de vluchtelingen op de Middellandse Zee afspelen en de ellende rond de aanslagen. Bataklàn, bataklàn, knallen de kalasjnikovs.»

- U wilde de poëzie tot nut der mensheid aanwenden?

Campert «Ja (lacht verlegen). Het was een experiment. Ik wist niet of dat wel zou lukken, maar ik merkte dat er onder mijn handen iets ontstond. De meeste van mijn gedichten zijn begonnen met een regel. Tijdens een wandeling door de stad viel mij die in en dan spoedde ik me naar huis om die onmiddellijk neer te tikken. Vervolgens haalde de ene regel de andere aan. Maar de regels voor deze nieuwe gedichten kwamen niet aangevlogen uit het heelal. Ze kwamen voort uit iets concreets, iets grijpbaars. Iets wat ik zag. Een beeld dat op mijn netvlies brandde.»

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: