Cherchez La Femme: Roos America, vrouw van Gouden Schoen Ruud Vormer

, door (jha)

100
Roos America 12°°
© Koen Bauters

'Ik ben dokter, maar het maakt niet uit wat ik zeg: hij gaat tóch door, desnoods met pijnstillers'

De telefoon gaat. ‘Daar heb je hem, hij stalkt mij echt de hele dag.’ (glimlacht)

Roos America «Het is niet dat die Gouden Schoen hem zenuwachtig maakt. Maar alles wat er nu bij komt kijken, leidt wel zijn aandacht af van het voetbal en dat wil hij niet. Ruud leeft in zijn bubbel: hij gaat trainen, komt thuis, slaapt, eet... Alles is heel gestructureerd, om de focus op het voetbal te houden.

»Onlangs zag ik een documentaire over Dirk Kuijt (oud-speler van Feyenoord, red.). Hij staat in de keuken en maakt aanstalten om te vertrekken, en ondertussen zie je zijn kinderen de ene vraag na de andere op hem afvuren. Hij antwoordt wel, maar toch ook niet, begrijp je? Ik zag daar zó Ruud in. Soms zeg ik hem: ‘Hoor jij wel wat ik zeg?’ Of als ons zoontje Valente zijn aandacht wil: ‘Hij vráágt iets, geef antwoord!’ Het dringt niet tot hem door, hij hoort het niet. Dat is die focus.»

HUMO Verdient hij de Gouden Schoen?

America «Ik kan daar eerlijk gezegd geen antwoord op geven. De enige die me opvalt op het veld is Ruud. Ik probéér wel op te letten, maar dat lukt niet zo goed. Soms vraagt hij na de match: ‘Wie vond je goed?’ Maar dan kan ik daar geen antwoord op geven. Wat slecht van mij, denk ik dan. Ik ken niet eens alle namen. Ja, Hans Vanaken, die ken ik, want Ruud vindt hem een hele goeie voetballer.

»Als ik hem zo zie rondrennen, ben ik trots. Als je een talent hebt, moet je daar alles voor doen. Dat doet hij, al zie ik het wel als hij eens zijn best niet doet. Vooral op het eind van een wedstrijd. Dan denk ik: ‘Je staat wel voor, maar wij zitten hier nog wel met z’n allen!’ Soms zeg ik hem: ‘Wat een slechte bal, hij kwam niet eens aan!’ Dan ligt hij helemaal in een deuk: ‘Dat kwam omdat die andere speler niet doorliep, Roos.’ Hij vindt het grappig dat ik er niets van begrijp.»

HUMO Kent u de Gouden Pump?

America «Die was toch afgeschaft? Maar goed ook, want waar ging het over? De mooiste jurk? De knapste voetballersvrouw? Het sloeg nergens op. Er zijn uiteraard een heleboel spelersvrouwen die dat wél fantastisch vinden, die echt houden van de schijnwerpers. Ze zijn ook allemaal onwijs knap. Ik zie er ook graag goed uit, maar ik ben er absoluut niet de hele dag mee bezig. Ik ben nog nooit bij een nagelstyliste geweest en maar één keer bij een schoonheidsspecialiste. Ik vind het zonde van mijn tijd. Die meisjes staan een stuk makkelijker in het leven, en leven van dag tot dag: daar kan ik nog iets van leren. Ik ben een planner en kijk altijd vooruit. Helaas kan dat niet met een voetballer.»

HUMO Voetballers zijn testosteronbommetjes. Ik vraag het toch maar in deze #MeToo-tijden: merkt u daar iets van?

America «Bij mij proberen ze in ieder geval niks. Mocht Ruud dat zien, dan wordt hij gek (lacht). Ik ervaar vooral respect. Ik ga niet naar alle feestjes, en trek ook niet altijd op met de meidengroep, al zijn er vrouwen met wie ik prima opschiet. Kathy, de vrouw van Timmy Simons, bijvoorbeeld: die is onwijs grappig.»

HUMO Eveneens grappig: uw naam, Roos America. Het had een artiestennaam kunnen zijn.

America «Hij komt uit het Latijn: ‘am erica’, en betekent ‘aan de heide’. Ik word er vaak op aangesproken: ‘Wat een rare naam!’ – ‘En ook nog een Hollander,’ zeg ik dan. Dan moeten ze lachen. Mijn verre voorouders woonden trouwens in België.»

'Toen hij naar Brugge ging, heb ik verdriet gehad: ik bleef nog anderhalf jaar met ons zoontje in Rotterdam wonen, om mijn studie af te maken.'

HUMO U stamt uit een doktersfamilie.

America «Mijn grootvader was huisarts, mijn vader is psychiater. Ik heb een neef die kinderarts is, een andere is orthopedist: we hebben een beetje van alles in de familie. Toen ik nog klein was, wilde ik dierenarts worden. Naast ons huis lag een stuk land waar ik dieren hield: konijnen, kippen en zelfs een paard.»

HUMO Een andere grote droom van u: plastisch chirurg worden.

America «Denk daarbij vooral niet aan borsten. Ik wilde graag gezichtsreconstructies uitvoeren bij kinderen. Vraag me niet waarom. Misschien omdat ik een neef en een nicht met een hazenlip had? Of kwam het door die ramp op oudejaarsnacht, jaren geleden in Volendam, met al die verbrande kinderen? Wij woonden in een nabijgelegen dorpje.

»Nu, die opleiding tot plastisch chirurg duurt zes jaar. Zo lang op één plaats blijven wonen was onmogelijk met een voetballer. Ik heb dan maar voor een kortere opleiding gekozen.»

HUMO Een opleiding tot spoedarts.

America «Reanimaties, trauma’s. Iets met een beetje actie. Ik heb weinig geduld, en als huisarts heb je dat wel nodig. Ik moet kunnen knallen, redden.»

HUMO U ziet de mensen niet op hun mooist.

America «Nee, maar je kunt het verschil maken: dat vind ik wél heel mooi.»

HUMO Heftig ook.

America «Heel soms neem ik het mee naar huis. Tijdens mijn laatste buitenlandse stage, in het UZ van Gent, kreeg ik een meisje van drie maanden binnen. Mijn dochter was op dat moment even oud. Terwijl ik dat meisje stond te reanimeren, zag ik genoeg andere dokters rond mij, dus heb ik het aan hen overgelaten. Ik dacht: dit is niet goed, ze lijkt te veel op mijn dochter. Julie sliep toen nog bij ons op de kamer; ik had net besloten om haar op haar eigen kamer te slapen te leggen, maar dat heb ik na dat voorval nog even uitgesteld.»

HUMO Ergert u zich soms aan voetballers en hun kleine kwaaltjes?

America «Ruud vraagt me vaak om hem te onderzoeken. Dan voel ik hem al komen: ‘Já-áá, Ruud!’ Als hij een second opinion wil, kan hij die krijgen, maar ik ga hem níét onderzoeken: daar heeft hij goede dokters voor op de club. Zijn lijf is zijn gereedschap, ik neem het wel serieus als hij pijn heeft. Maar het maakt niet uit wat ik zeg: hij gaat toch door, desnoods met pijnstillers. Hij is best eigenwijs.»

HUMO Er zit iets zorgzaams in u?

America «Toch wel, ja. Toen Ruud al in Brugge woonde en ik nog in Nederland, kookte ik zijn eten voor een hele week en stak het in potjes in de koelkast. Mensen verklaarden me voor gek, maar ik wilde dat hij zich nergens zorgen om hoefde te maken. Ook nu wil ik dat hij zich alleen maar op het voetbal focust. ’s Ochtends maakt hij het ontbijt voor de kinderen. En de dagen dat ik werk – drie 24 urenshifts per week op de spoed van Maria Middelares in Gent – is hij ’s avonds als de au pair weg is nog één uur alleen met de kinderen, voor ze gaan slapen. Veel meer kan hij niet aan. Hij wil het wel, maar ik moet hem afremmen: hij heeft zijn rust nodig.»

'Zou je niet beter wat vaker thuis zijn,' zegt hij soms. Nee, dat kan niet. Ik heb niet al die jaren gestudeerd om er niets mee te doen'

HUMO Zou hij zich uit de slag trekken in het huishouden?

America «Nee (lacht). Maar dat hebben we zelf gecreëerd, zijn moeder en ik. Zijn moeder heeft hem altijd verwend, en ik heb dat overgenomen. Ik ben bang als ik het loslaat, al kan ik het ondertussen al iets beter: af en toe moet ik hem wel inzetten voor een zwemles of zo. En hij kookt als ik er niet ben, sportmaaltijden, héél gezond (lacht).»

HUMO Hij steunt erg op u.

America «Ja, maar ik ook op hem, hoor. Ruud is heel georganiseerd: alles moet perfect zijn, hij haat het om te laat te komen en zal nooit zijn sleutels verliezen. Ik wel: mijn telefoon bewaart hij in zijn zakken.

»Het is in evenwicht. Soms neem ik ook wat veel hooi op mijn vork: ik geef nog les in Nederland, een traumacursus voor chirurgen. Dan ben ik twee dagen weg en regelt hij van alles. Ruud is een emotionele jongen: hij voelt de dingen goed aan. Nu, op zulke momenten zijn mijn moeder of zijn ouders er ook vaak voor de kinderen. Julie had een periode dat ze slecht sliep, maar dat is niet verenigbaar met het leven van een voetballer. Ik wilde niet dat hij ook de nachten ging doen. Ook niet als ik thuis ben: hij wordt wel wakker, maar dan geeft hij mij een por en kan hij weer doorslapen.»

HUMO U bent ook altijd resoluut voor uw eigen carrière gegaan.

America «Ruud zegt vaak: ‘Zou je niet beter wat vaker thuis zijn?’ Maar dan word ik irritant en vervelend. Ongelukkig ook. Twee keer heb ik het gedaan, tijdens mijn zwangerschapsverlof, maar ik kan het niet. Alleen maar strijken, wassen, boodschappen doen: ik haal daar geen voldoening uit. Nog altijd ben ik bezig met het zoeken van een goede balans tussen mijn werk en thuis. Dat is lastig. Maar het is wel knap dat Ruud mij de vrijheid geeft om me te blijven ontwikkelen. Mocht ik dat niet kunnen, zou ik geen leuke vrouw zijn om mee samen te leven.»

HUMO Stel dat hij een mooie transfer naar het buitenland kan versieren: geeft u uw werk dan op?

America «Toevallig hadden we het daar onlangs over. Maar hij zei dat hij voor altijd bij Club Brugge wil blijven, dat hij het hier ontzettend naar zijn zin heeft. ‘Maar als je niet aan mij en de kinderen denkt: wil je dán nog een stap maken?’ Toen wist ie het niet helemaal zeker meer. Volgens mij zou hij er toch over nadenken, mocht er een aanbieding komen. ‘Wij gaan wel met je mee,’ heb ik hem gezegd. De kinderen zijn nog klein, en ik weet dat zijn carrière niet eindeloos lang meer duurt. Dat zou het wel makkelijker maken.»

'Ruud heeft m'n nichtje met kanker verzorgd, uit bed getild, naar de wc gebracht, eten gegeven... Ze wilde alleen nog maar hem ''

HUMO Zou zijn carrière er anders hebben uitgezien zonder de uwe?

America «Dat denk ik wel. Dan was hij misschien naar Engeland gegaan, naar West Brom. Dat heeft hij afgeslagen voor mij. Maar ik zou het heel erg vinden mocht hij achteraf zeggen dat hij door mij niet de carrière heeft gemaakt die hij voor ogen had. Niet dat we er ooit woorden over hebben gehad, maar in het begin zei hij weleens: ‘Kan je niet gewoon thuisblijven?’ Nee, dat kan niet. Ik heb niet al die jaren gestudeerd om er dan niets mee te doen.

»Toen Ruud naar Club Brugge kwam, ben ik eerst nog anderhalf jaar met Valente in Rotterdam gebleven. Dat was niet leuk, maar voor Ruud was het makkelijk: hij kon veel rusten en heeft zich in die periode erg goed ontwikkeld als voetballer. Omgekeerd had ik tijd om te studeren. Ruud vraagt veel aandacht, dus ik hoefde me niet schuldig te voelen als ik ’s avonds in Rotterdam nog in de boeken dook terwijl hij in Brugge al in bed lag. We spraken af: eerst die studie afronden, en dan lekker samen zijn. Toen het zover was, moest hij wel wennen aan de drukte. Bovendien was ik zwanger: na drie weken kwam er een baby’tje bij.»

HUMO Stelde de afstand jullie relatie op de proef?

America «Ik weet niet of veel relaties het hadden overleefd. Wij zijn echt wel heel gek op elkaar. Ruud is een lieve jongen, hij wil graag dat iedereen zich goed voelt. Hij wist dat ik het nodig had om die opleiding af te ronden en accepteerde dat hij daardoor zijn zoon minder zag. Dat was lief, maar makkelijk was het niet. Ik heb veel verdriet gehad toen hij zijn contract tekende bij Brugge. Het ging allemaal zo snel, we woonden maar net samen in Rotterdam.

»Ik heb Ruud leren kennen op een feestje, toen ik in Amsterdam studeerde. We waren een halfjaar samen toen hij naar Roda JC werd getransfereerd, tweeënhalf uur rijden van Amsterdam. Het bleek onmogelijk om mijn stages daar te doen, dus pendelde ik op en af. Ruud zei: ‘Dat gaan we niet meer doen.’ Ik werd zwanger, hij trok naar Feyenoord en we gingen in Rotterdam wonen. Eindelijk samen! Maar anderhalf jaar later ging hij dus naar Brugge. Ik heb hem niet gezegd hoe erg ik dat vond, want anders was hij bij ons gebleven. Dat wilde ik niet: bij Feyenoord was hij niet gelukkig, dus hij móést gaan. Ik praatte mezelf moed in: ‘Kom op, positief denken!’»

HUMO Ruud zou voor u en Valente bij een club zijn gebleven waar hij niet gelukkig was?

America «Meestal zijn voetballers egoïstischer, hè? Maar zo is Ruud. Op het veld lijkt hij een wilde, woeste, stoere kerel, en hij ís ook wel een mannetje. Maar óók een schat.»

HUMO Een lichtjes opgefokt, zelfbewust mannetje met een nekmatje.

America (lacht) «Dat had hij inderdaad toen ik hem leerde kennen. Hij had ook veel praatjes. Dan zei hij: ‘Louis van Gaal (de coach van Vormer bij AZ, red.) is mijn baas.’ Louis van Gaal?! Ik dacht dat hij me voor de gek hield.»

HUMO Waar viel u dan voor?

America «Wel, ik viel niet vanaf het eerste moment op hem (lacht). Ik vond hem te jong: 18, de leeftijd van mijn kleine broertje. Ik ben drie jaar ouder, wat op die leeftijd ook al een beetje raar is. Maar ik hou wel van mannen die af en toe nog een beetje kinds zijn. Ik hoop dat hij dat vasthoudt, ik hou niet van te serieus.

»Dat voetballen van ’m zei me ook al niets. Ik dacht dat het zijn hobby was. Ik kom uit een gezin dat niets met voetbal heeft: ik wist niet eens dat je met voetballen je brood kon verdienen. Ik dacht: hoe moet ik dit aan mijn ouders uitleggen? Dus hield ik de boot af, maar er was geen houden aan: zowat elke dag stond hij aan mijn deur. En elke keer vroeg hij: ‘Wat hebben wij nu?’ – ‘Helemaal niks,’ zei ik, ‘ik ken je nog maar een week.’ Hij bleef élke dag langskomen, tot ik het opgaf: hij was een echte volhouder. Ik dacht: ‘Als ik het uitmaak, zal het toch zo erg niet zijn als bij mijn ex.’ Dat had vierenhalf jaar geduurd (lacht). Maar goed, ik begon hem steeds leuker te vinden. Ik stelde hem voor aan mijn ouders, en die waren ook meteen verliefd. Zij zijn nog steeds zijn grootste fans.»

'Ik hou wel van mannen die af en toe nog een beetje kinds zijn. Ik hoop dat Ruud zo blijft, ik hou niet van te serieus.'

HUMO De beste Ruud Vormer kwam boven water in het gemoedelijke Limburg, excelleert nu in het al even gemoedelijke Brugge, maar slaagde niet in het rauwere Rotterdam. Zegt dat iets over hem?

America «Zeker wel. Ruud is een lieve jongen. Hij staat z’n mannetje wel, maar voelt zich prettiger in België. Wat hem betreft, kunnen we hier perfect blijven wonen. We missen de stad niet: ze past minder bij ons dan het leven dat we nu leiden.»

HUMO Waar praten een spoedarts en een voetballer samen over?

America «Ruud vindt mijn werk heel interessant. En ik probeer hem te steunen in wat er nu als aanvoerder allemaal op hem afkomt. Onze jobs hebben gelijkenissen: ik stuur mijn ploeg van verpleegkundigen aan. Vaak hebben we het ook over de toekomst, of over investeringen in appartementen die we samen inrichten. Soms zit hij met iets in z’n hoofd en moet ik zeggen: ‘Richt je nu maar even helemaal op je voetbal!’»

HUMO Hij is gek van auto’s.

America (lacht) «Daar moet hij bij mij niet mee aankomen. Elke dag moet ik wel een nieuwe auto bekijken op één of andere site. ‘Al goed, Ruud, ik heb er geen zin in.’ (lacht) Het is ook wel schattig als ie zo’n raceauto heeft. Dan hoor ik herrie op straat en weet ik dat hij er is. Soms laat hij de motor nog even brullen en schaam ik me dood voor de buren. Nu, ik vind het ook wel leuk aan hem. Alleen zeg ik hem dat niet, of straks knalt hij ook met dat ding als ík erin zit (lacht).»

HUMO Is er iets wat u toch zou willen veranderen aan hem?

America (denkt na) «Dat hij op vakantie vanaf dag één relaxed is. Ruud heeft het lastig wanneer hij niet moet trainen. Hij kan moeilijk stilvallen en gunt zichzelf niets, zelfs geen gebakje. Terwijl ik denk: het is vakantie, profiteren! Maar hij zegt: ‘Ik héb vanochtend al twee eieren gegeten.’ Dan wordt hij chagrijnig, want ik weet dat hij tóch zin heeft in dat gebakje. Na drie dagen besluit hij doorgaans om ’s ochtends toch een halfuurtje te gaan lopen. ‘Doe maar!’ zeg ik dan, want ik weet dat hij daarna plezieriger is.»

HUMO Afgelopen zomer zat hij niet goed in zijn vel. Een nicht van u was overleden, en daar leden zijn prestaties onder, bekende hij onlangs.

America «Het was midden in de voorbereiding op het nieuwe seizoen, net wanneer je hard wilt knallen. Nu durft hij het te zeggen, maar op dat moment zou hij dat nooit gedaan hebben. Ruud heeft geleerd om nooit iets of iemand anders de schuld te geven van zijn prestaties. Dat vindt hij zwak.

»Sarah – zo heette mijn nichtje – was 29, even oud als Ruud. Ze had kanker en was uitbehandeld in Nederland. Door mijn contacten wist ik dat er een studie liep in het UZ Gent. De laatste kans, dacht ik. Ze mocht meedoen, maar ging zo hard achteruit dat ze een bed nodig had. Daar is het bij ons thuis te klein voor, maar van een bevriende mama uit Valentes school mochten we een villa gebruiken. Daar heeft ze eventjes gelegen, samen met haar moeder en af en toe ook haar broer. Op een zeker ogenblik kon ik het niet meer aan: ik had mijn werk, de kinderen en ook de kinderen van haar broer. Mijn oppassen draaiden overuren. Sarah had iemand nodig die wat verder van haar af stond. Als ik haar aankeek, kon ik alleen maar huilen. Ruud niet. (Krijgt tranen in de ogen) Hij heeft haar verzorgd, uit bed getild, naar de wc gebracht, eten gegeven – ze wilde alleen nog maar Ruud. Elke avond reed hij naar spoed. Op het eind at ze alleen nog maar watermeloen, en dan gaf hij haar dat. Dan zei m’n nichtje: ‘Wie kan dát nou zeggen, dat ze door een beroemdheid wordt gevoerd!’ Zo hadden zoveel lol met elkaar, het was heel mooi.

»Ik ben zo blij met Ruud. Ik heb best veel mensen verloren de afgelopen twee jaar – familie, vrienden – en dan is hij er voor mij (krijgt opnieuw tranen in de ogen). Wij zijn in balans. Stilaan leer ik om in het nu te leven. Te lang was het: ‘Over een jaar, dán…’, ‘Over twee jaar, dán…’ Nu zijn we eindelijk allemaal samen, en moet ik genieten.»

Humo 4038/04 23 januari 2018

Dit artikel verscheen in:

HUMO van dinsdag 23 januari 2018

Lees alle reportages

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De Persgroep Publishing heeft haar Privacy– en cookieverklaring aangepast.
Wij gebruiken jouw persoonsgegevens vanaf nu ook om de Diensten van MEDIALAAN Groep/De Persgroep Publishing te optimaliseren en deze waarvoor jij kiest te personaliseren.
Door op “verdergaan” te klikken of door verder te surfen, erken je deze aangepaste Privacy– en cookieverklaring gelezen te hebben.

Verdergaan