Dwarskijker over 'God woont in Berchem' en 'Taboe'
De lichte misselijkheid uit mijn kindertijd

, door (rv)

Deel

God woont in Berchem

Canvas – 22 januari – 97.220 kijkers

Dimitri Van Zeebroeck, die ook een doorkneed fotograaf is, heeft in Berchem nabij Antwerpen in sprekend zwart-wit, en dus met alle stemmige grijswaarden daartussenin, een tour d’horizon gemaakt van de aldaar gevestigde geloofsgemeenschappen. Er zou volgens ingewijden maar één God zijn, en die wordt in Berchem heel verschillend geloofd en geprezen. Tot op heden slaat men elkaar daarvoor, onder het aanroepen van Zijn Naam, de hersenen niet in, maar dat is nog geen reden tot juichen.

In de eerste aflevering van deze documentaireserie verkende Dimitri Van Zeebroeck de katholieke levenspraktijk in de parochies Sint-Hubertus en Sint-Willibrordus. Hij onderhield zich daar met enkele bejaarde priesters die zich, zo helpe hen God, niet op onwrikbare religieuze zekerheden lieten voorstaan. Eén van hen zei: ‘De echte grond van je bestaan, daar kom je nooit achter, ondanks meditatie en gewetensonderzoek.’ Een geestelijke vond dat mensen zelf moesten ontdekken wat in hun leven van belang was, zonder bemoeienis van de kerk. ‘Wie die God is, kan ik niet vatten,’ luidde het ook nog van bevoegde zijde. Over de verschijningen van de Heilige Maagd aan het molenaarsdochtertje Bernadette Soubirous maakte een andere priester zich in tegenstelling tot heel Lourdes geen illusies: ‘Een kind van 8 begint met z’n eigen ideeën te spelen, het gelooft z’n eigen verbeelding.’ Zelf had hij bij het lezen van een boek van Karl May ooit even geloofd dat hij Winnetou was. Leest iemand nog Karl May?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: